Amina Kortbi: «Η ζωγραφική εκφράζει το περίσσευμα της ευαισθησίας (photos)

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

867
H Amina Kortbi με τη Ζέτα Τζιώτη

Η ζωγράφος Amina Kortbi μιλά στην «Α» για την εκφραστική δύναμη των πορτρέτων της

Στον χώρο της γαλλικής πρεσβείας, στο κέντρο της Αθήνας, μας υποδέχθηκαν πολύ φιλόξενα η ζωγράφος Amina Kortbi και ο Olivier Dovergne, αναπληρωτής επικεφαλής των οικ. υπηρ. της πρεσβείας. Στο ισόγειο του οικήματος φιλοξενούνται δημιουργίες της ζωγράφου, που συναντήσαμε για πρώτη φορά το φθινόπωρο στο «Μικρό Παρίσι των Αθηνών», φεστιβάλ που διοργανώνεται τα τελευταία χρόνια στο κέντρο της Αθήνας. Τα έργα της μας εντυπωσίασαν για την έντονη εκφραστικότητά τους.

Η Amina είναι από την Αλγερία και έχει ταξιδέψει και ζήσει σε πολλές χώρες στον κόσμο. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Αθήνα, που αγαπά ιδιαίτερα. Αντλεί την έμπνευσή της από τους ανθρώπους κυρίως που συναντά στις χώρες όπου έχει ζήσει και ταξιδεύει. Μας υποδέχθηκε φιλόξενα και μας απάντησε με χαμόγελο και προθυμία στις ερωτήσεις μας σε άπταιστα ελληνικά.

Amina, θα ήθελες να μας μιλήσεις για τη θεματολογία των έργων σου;

 – Ζωγραφίζω κυρίως πορτρέτα, τα οποία μοιάζουν με οικογενειακές φωτογραφίες που ο χρόνος κρατάει παγωμένα τα βλέμματά πάνω τους. Απεικονίζω πρόσωπα πάνω στον μουσαμά με συναισθήματα. Με τη ζωγραφική προσπαθώ να αναδείξω το συναίσθημα των προσώπων, που κρατάνε για τον εαυτό τους μια ενδοσκοπική αντίδραση του συναισθήματος, που φυλάμε μόνο για εμάς. Όλη η δύναμη του έργου βρίσκεται στο βλέμμα. Το ντεκόρ απουσιάζει, καμιά έμφαση στα ρούχα και στον γύρω χώρο δεν επιθυμεί να αποσπάσει την προσοχή του θεατή. Επικεντρώνομαι στο συναίσθημα και στη δύναμη του βλέμματος.

Με τι τεχνική δουλεύεις τα έργα σου;

 – Δουλεύω κυρίως πάνω σε καμβά, χρησιμοποιώντας λάδι που μπαίνει με απανωτά στρώματα για να φτιαχτεί το φόντο και στη συνέχεια ακολουθεί ένα δημιουργικό πηγαινέλα στα έργα μου. Τα πρόσωπα δουλεύονται με τα δάχτυλα, με μυτερά πινέλα και κάποιες φορές με σπάτουλα, λιγότερο με χρώμα και περισσότερο με νέφτι. Θα ήθελα οι πίνακές μου να μην είναι μόνο ένα κάλεσμα στα μάτια και στη σκέψη, αλλά να είναι και ένα κάλεσμα στα βιώματα. Είμαι αυτοδίδακτη, αλλά έχω παρακολουθήσει από το 2009 έως και το 2013 ακαδημαϊκά μαθήματα ζωγραφικής και εισαγωγής στην εξέλιξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Όμως, θεωρώ ότι η ζωγραφική εκφράζει το περίσσευμα της ευαισθησίας.

Έχεις ταξιδέψει και ζήσει σε πολλές χώρες. Ως βάση έμπνευσης έχεις τους ανθρώπους που συναντάς στα ταξίδια σου;

 – Έχω ταξιδέψει πολύ και έχω ζήσει στην Κίνα, στη Νιγηρία, στην Ολλανδία, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στην Αγγλία, στην Πορτογαλία… Τέλος, το σύμπαν με έφερε στην Ελλάδα, που αγάπησα ξαφνικά και δυνατά. Ένιωσα κάτι έντονο να με κρατά εδώ και αποφάσισα να μείνω. Νομίζω ήταν καρμικό. Είναι δύσκολες οι συνθήκες, αλλά μ’ αρέσει η Ελλάδα. Για τα έργα μου, λοιπόν, χρησιμοποιώ εικόνες που μου έχουν τραβήξει την προσοχή και φωτογραφίες που ξυπνούν συναισθήματα από όλες αυτές τις χώρες. Καθώς τα πορτρέτα που δημιουργώ εξελίσσονται, αφήνουν τα ίχνη της προσωπικής τους ιστορίας, το προσωπικό τους αφήγημα και, τέλος, το μεταφέρουν στο κοινό. Έτσι, κάθε πορτρέτο είναι μοναδικό και η σχέση ανάμεσα στον θεατή και το δημιούργημα καλλιεργείται πάνω στη δική του ενδοσκόπηση.

Θα ήθελες να μας αναφέρεις έναν καλλιτέχνη που θαυμάζεις;

 – Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσω μόνο έναν καλλιτέχνη για τη δουλειά του, αλλά μπορώ να αναφέρω ένα μότο του Pierre Soulages, Γάλλου ζωγράφου, χαράκτη, λιθογράφου και σχεδιαστή, που με εκφράζει ιδιαίτερα: «Θέλω όποιος βλέπει αυτόν τον πίνακα να επικοινωνεί με τον εαυτό του και όχι μ’ εμένα. Θέλω να βλέπει αυτό που παριστάνεται πάνω στον μουσαμά. Το μαύρο είναι ιδανικό γι’ αυτό· αντανακλά. Οι κινήσεις που υιοθετεί ανήκουν σε αυτόν που παρατηρεί. Το έργο ζει μέσα από το βλέμμα που του φοράει. Δεν του βάζει όρια ούτε αυτός που του ανήκει ούτε αυτός που τον έχει φτιάξει, έχει δημιουργηθεί από αυτόν που τον κοιτάζει».

Μίλησέ μας για την καθημερινότητά σου στην Ελλάδα μέσα από τη ζωγραφική.

 – Κάθε μέρα αποσύρομαι στη μοναξιά του ατελιέ μου στο κέντρο της Αθήνας και ξεκινάω. Είναι σαν να ξεκίνησα μια φορά να διαλογίζομαι κι από τότε ακολουθώ το ίδιο τελετουργικό: Ανοίγω τα παραθυρόφυλλα, έπειτα το παράθυρο, τριγυρίζω, κοιτάζω τον μουσαμά όπου πάνω του δούλευα την προηγούμενη μέρα, φτιάχνω καφέ, βάζω τη μουσική που αγαπάω, φοράω τα «ρούχα της δουλειάς», κάθομαι μπροστά στο καβαλέτο και εγκαταλείπομαι για λίγο. Η σκέψη μου βαθαίνει, αφήνω να με κυριεύσουν τα συναισθήματα της προηγούμενης μέρας και τα ξαναπιάνω από εκεί που τα άφησα. Ξαναβρίσκοντας τον μουσαμά μου, μερικές φορές, είναι σαν να συναντώ έναν παλιό φίλο και συνεχίζουμε τη γνήσια και παθιασμένη συζήτηση που είχαμε αφήσει στη μέση. Άλλες φορές πάλι ξαναβρίσκω το συναίσθημα έπειτα από μια διαφωνία, επειδή την προηγούμενη μέρα ήμουν θυμωμένη, απογοητευμένη, κουρασμένη, από μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει. Είναι μια επαφή. Ποτέ δεν νιώθω μόνη όταν ζωγραφίζω. Μου λένε συχνά πως υπάρχει κάτι στα πορτρέτα μου που κινητοποιεί τις αισθήσεις. Μαγεύομαι από αυτό επειδή μου απελευθερώνει συναισθήματα αντικρουόμενα. Καθώς ζωγραφίζω, αφήνω το δημιούργημα να μου επιβληθεί σιγά-σιγά. Δεν «βάζω χρώμα» στο σχεδίασμα, με οδηγεί το ένστικτο.

Επιθυμείς να περάσεις στο κοινό σου τα δικά σου συναισθήματα και την ψυχολογική σου ένταση;

 – Δεν θέλω να περάσω τα συναισθήματά μου στο κοινό. Πιστεύω στην ελευθερία της σκέψης γενικότερα, αν και θεωρώ ότι η τέχνη μου είναι φορτισμένη με ιδιαίτερη ενέργεια. Αποφεύγω να επηρεάσω τον θεατή καθώς παρατηρεί έναν από τους πίνακές μου, είναι κι αυτός ένας από τους λόγους που σχεδόν ποτέ δεν βάζω τίτλους. Μόλις τελειώσει το έργο μου παύει πια να μου ανήκει. Ο παρατηρητής μπορεί να το εκλάβει όπως ο ίδιος επιθυμεί και το αισθάνεται. Θα επιθυμούσα ο θεατής βλέποντας έναν πίνακά μου να ανασκαλεύσει τα δικά του κρυμμένα πολύ βαθιά συναισθήματα στο πορτρέτο που ζωγράφισα…

Η Amina Kortbi επί το έργο........
Η Amina Kortbi επί το έργο……..

 Έχεις αλλάξει πολλές «πατρίδες» και εμπνέεσαι από αυτό. Ποιος θα είναι ο επόμενος προορισμός σου;

 – Ήρθα στην Ελλάδα πριν από εννιά χρόνια και εναρμονίστηκα με τον ρυθμό αυτού του τόπου. Αισθάνομαι την Ελλάδα σπίτι μου. Σεβάστηκα τον τόπο και με σεβάστηκε κι αυτός. Οι άνθρωποι με κατάλαβαν και με αγκάλιασαν. Ήταν καρμικό και αισθάνομαι τυχερή για αυτό. Δεν σκοπεύω να φύγω, αισθάνομαι Ελληνίδα.

Τι θα μας παρουσιάσεις την επόμενη σεζόν;

 – Έχω επηρεαστεί πολύ από τα τοπία της Ελλάδας και τη Μεσόγειο. Τον Σεπτέμβριο θα παρουσιάσω τη νέα μου έκθεση, την οποία θα ονομάσω «Αιγαίο», μια σειρά αφηρημένων έργων με θαλασσινά θέματα, που τόσο αγαπώ.

Η ζωγράφος στο ατελιέ της
Η ζωγράφος στο ατελιέ της

Η έκθεση της δουλειάς σου στη γαλλική πρεσβεία είναι επισκέψιμη;

 – Η φιλοξενία των έργων μου γίνεται στα σαλόνια της γαλλικής πρεσβείας και είναι ευπρόσδεκτοι όλοι κατόπιν ραντεβού. Καλώ όσους επιθυμούν να επισκεφθούν το site μου, http://www.aminakortbi.com/, και να επικοινωνήσουν μαζί μου στο mail του site.

*Τη φωτογράφηση επιμελήθηκε ο φωτογράφος Alex Manikakis.

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια