«Όταν κινητοποιούνται πολλοί, αισθανόμαστε λιγότερο μόνοι» Σοφία Τζιτζίκου, πρόεδρος της UNICEF Ελλάδας

H κ. Σοφία Τζιτζίκου, πρόεδρος της UNICEF Ελλάδας, μιλά στην «Α»

399

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Φτάσαμε στα γραφεία της UNICEFστην Καισαριανή, όπου η κυρία Τζιτζίκου, πρόεδρος της UNICEF Ελλάδας, μας περίμενε στο γραφείο της. Είναι φαρμακοποιός, υπεύθυνη στο Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο Αλληλεγγύης Αθήνας (Κ.Ι.Φ.Α.) και μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου για την Υγεία.

Έχει συμμετάσχει εθελοντικά σε κορυφαίες θέσεις στην IPPF (Διεθνής Ομοσπονδία Οικογενειακού Προγραμματισμού), οργάνωση που συνεργάζεται με τα Ηνωμένα Έθνη, εκπροσωπώντας 160 χώρες, και έχει σημαντική εθελοντική δράση σε εθνικό επίπεδο, σε δομείς αλληλεγγύης και αντιμετώπισης της προσφυγικής κρίσης, και στη UNICEF, της οποίας είναι ιδρυτικό μέλος.

Αξίζει να τονίσουμε ότι η θέση όλων των μελών του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής UNICEF, συμπεριλαμβανομένης της προέδρου, είναι εθελοντική και άμισθη.

Η κυρία Τζιτζίκου απάντησε στις ερωτήσεις μας με ειλικρίνεια και πάθος για προσφορά στους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη.

-Καθώς η μεσαία τάξη συμπιέζεται διαρκώς, ποια θεωρείτε ότι είναι η εικόνα της χώρας μας σε ανάγκες για φαγητό, φάρμακα, ιατρεία κ.λ.π.;

– Δεν μιλώ θεωρητικά αλλά μιλώ εκ των έσω. Έχω δει και έχω νιώσει το πρόβλημα κοντά σε ανθρώπους που υποφέρουν πραγματικά. Για χώρα πολιτισμένη, μέλος της Ε.Ε. του 21ου αιώνα και που έχει σίγουρα κατακτήσει κάποια πράγματα, η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή.

Η μεσαία τάξη έχει συμπιεστεί ιδιαίτερα, καθώς υπάρχουν πολλοί που είναι σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση, οι λεγόμενοι νεόπτωχοι. Αναλογιστείτε τους ανθρώπους που έχουν περάσει σε κατάσταση χρόνιας ανεργίας και έχουν παρά πολλές ανάγκες που δεν μπορούν να καλύψουν. Η τροφή είναι από τις πιο βασικές ανάγκες.

Ο Ραδιομαραθώνιος 2017, που διοργανώσαμε με μεγάλη επιτυχία είχε σλόγκαν: «Δώσε ελπίδα στο παιδί που πεινάει, δίπλα σου ή μακριά!»

Δίπλα μας υπάρχουν παιδιά που πεινάνε πραγματικά. Παρότι οι περισσότερες οικογένειες έχουν δομήσει έτσι το οικογενειακό περιβάλλον ώστε ναι δίνουν προτεραιότητα στα παιδιά, η ανάγκη για σίτιση είναι μεγάλη.

Η περσινή έρευνα της UNICEF, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Κομοτηνής, αναφέρει ότι 425.000 παιδιά στην Ελλάδα ζουν στα όρια της φτώχιας ή και κάτω από αυτό, σε όρια κοινωνικού αποκλεισμού.

Αυτό δεν εντοπίζεται σε συγκεκριμένες περιοχές, όπως στο Πέραμα ή στη Δραπετσώνα, που έχουν μεγάλο ποσοστό ανεργίας, αλλά και σε γειτονιές π.χ. στην Αθήνα, στον Βύρωνα…

Η πιο ευάλωτη ομάδα είναι αυτή που οι συνάνθρωποί μας είναι και άνεργοι, και φτωχοί, αλλά και άρρωστοι. Στην περίπτωση αυτή τα άτομα αυτά είναι στο όριο να χάσουν την αξιοπρέπειά τους και χρήζουν ουσιαστικής βοήθειας. Να αναλογιστείτε το μέγεθος: 3 εκατομμύρια μέχρι πρότινος ήταν οι ανασφάλιστοι.

 

 

– Πότε και πώς οι κοινωνικές αλληλέγγυες δομές, τα κοινωνικά φαρμακεία και ιατρεία ξεκίνησαν στην Ελλάδα τη δράση τους και ποιες ανάγκες κάλυψαν τα τελευταία χρόνια;

– Τα κοινωνικά ιατρεία ξεκίνησαν να δημιουργούνται στην Ελλάδα το 2012. Αρχικά, έρχονταν μόνο πρόσφυγες. Μετά ο αριθμός ισορρόπησε και τώρα οι Έλληνες είναι περισσότεροι από τους ξένους.

Ευτυχώς υπάρχουν καλοί άνθρωποι, που δεν πετούν τα φάρμακα των δικών τους που απεβίωσαν, αλλά έχουν την ευαισθησία να τα φέρνουν σε μας. Έλληνες και ξένοι από το εξωτερικό αποστέλλουν καθημερινά πακέτα με φάρμακα και μας βοηθούν πραγματικά. Όλοι βοηθούν από το υστέρημά τους, γεγονός που όλοι το αντιλαμβανόμαστε και το εκτιμούμε.

Το πρώτο κοινωνικό ιατρείο έγινε στην Κάνιγγος και μετά μεταφέρθηκε στην Ομόνοια, όπου υπάρχουν 100 εθελοντές γιατροί, οδοντίατροι και φαρμακοποιοί, που δουλεύουν με βάρδιες.

– Συγκεντρώνοντας, δηλαδή, μικρή βοήθεια από πολλούς, καταφέρνετε να βοηθήσετε ανθρώπους που έχουν πραγματικά ανάγκη. Είναι εύκολο αυτό;

– Αν συντονιστεί σωστά έχει αποτέλεσμα και είναι πολύ παρήγορο και ευχάριστο. Εκτός από τους Έλληνες στην Ελλάδα, υπάρχουν επίσης και πολλοί δωρητές από το εξωτερικό, Έλληνες αλλά και ξένοι, που αποστέλλουν καθημερινά πακέτα με φάρμακα, μηχανήματα και εξοπλισμό. Με τις δομές αυτές κάποιοι άνθρωποι βρήκαν περίθαλψη και δεν πέθαναν, χωρίς υπερβολή, στον δρόμο.

Ο εξοπλισμός των κοινωνικών φαρμακείων είναι και αυτός δωρεά από οδοντίατρους που συνταξιοδοτήθηκαν. Έτσι ευαισθητοποιήθηκαν και στο εξωτερικό και μας έστειλαν ακόμα και υπερηχογράφο κατά τον ίδιο τρόπο.

Με τον τρόπο αυτόν δημιουργείται και καλλιεργείται μια ολόκληρη κουλτούρα. Ευαισθητοποιείται ο κόσμος, ένα ολόκληρο σύστημα.

Δίνεις πάντα από το περίσσευμά σου και βοηθάς ουσιαστικά κάποιον που έχει ανάγκη!

Για να καταλάβετε πόσο σημαντική είναι η δωρεά, θα σας πω ότι το ενοίκιο στο κοινωνικό ιατρείο πληρώνεται από δωρεά ως ακολούθως:

Μια Ελληνίδα ψυχολόγος παντρεμένη στη Λορένη με Γάλλο οργάνωσε μια ομάδα δωρητών. Δίνουν κάθε μήνα ο καθένας π.χ. 5-10 ευρώ και τα καταθέτουν απ’ ευθείας στον λογαριασμό του ενοικίου και καλύπτουν μέρος αυτού. Το υπόλοιπο το καλύπτει μια άλλη ομάδα από τη Γερμανία που δουλεύει κατά τον ίδιο τρόπο, και έτσι έχουμε κοινωνικό ιατρείο και σώζονται άνθρωποι!

Όταν θέλει κάποιος να προσφέρει πραγματικά, αυτο-συντονίζεται. Αυτό είναι καταπληκτικό και συγκινητικό. Κινητοποιούνται πολλοί μαζί και αισθάνεσαι λιγότερο μόνος σου. Γιατί σημασία δεν έχει αν βάζεις λίγα ή πολλά· σημασία έχει να μην αφήνεις τους ανθρώπους που σε χρειάζονται μόνους!

 

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια