Τρεις παραστάσεις που δεν πρέπει να χάσετε [Pics]

Πήγαμε, είδαμε και σας προτείνουμε....

476

Η θρυλική κινηματογραφική επιτυχία «Τι απέγινε η Baby Jane» ανεβαίνει στο θέατρο Σφενδόνη, ενώ ο Αλέξανδρος Μυλωνάς ερμήνευσε με ψυχή «Τη σονάτα του Κρόιτσερ» στο Θέατρο Τέχνης. H Σοφία Μαραθάκη και η ομάδα της δίνουν ρέστα στο κωμειδύλλιο «Ο γενικός γραμματεύς», του Ηλία Καπετανάκη, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού.

Γράφει η Αντιγόνη Κατσαδήμα

«Τι απέγινε η Baby Jane», στο θέατρο Σφενδόνη

Από τη μεγάλη οθόνη στο σανίδι

Το θρυλικό έργο «Τι απέγινε η Baby Jane», που ανεβαίνει από τη «Λυκόφως» στο Θέατρο Σφενδόνη σε σκηνοθεσία του Απόλλωνα Παπαθεοχάρη, με τη Ρούλα Πατεράκη στον ρόλο της Baby Jane και τη Ρένη Πιττακή στον ρόλο της Μπλανς, στηρίζεται στη δυναμική των αντιθέσεων.

Η αντιφατική συνύπαρξη της πνευματοποίησης-ενοχής, από τη μία, και της τρέλας-ελευθερίας από την άλλη, αποκρυσταλλώνεται στο διάσημο θρίλερ του αμερικάνικου κινηματογράφου όπου η Μπέτι Ντέιβις και η Τζόαν Κρόφορντ ανέβασαν τις μετοχές τους στο Χόλιγουντ το 1962, στην ταινία του Ρόμπερτ Όλντριτς. Τώρα, στη μεταφορά του ψυχολογικού θρίλερ στο σανίδι, είναι σειρά της Μπλανς – Ρένης Πιττακή να έχει τον ρόλο της συνετής που υποφέρει, σε αντιπαράθεση με εκείνον της εκκεντρικής που διαφέρει, της Baby Jane – Ρούλας Πατεράκη.

Στη μεταφορά του ψυχολογικού θρίλερ στο σανίδι, είναι σειρά της Μπλανς – Ρένης Πιττακή να έχει τον ρόλο της συνετής που υποφέρει, σε αντιπαράθεση με εκείνον της εκκεντρικής που διαφέρει, της Baby Jane – Ρούλας Πατεράκη.

Στο έργο, η Τζέιν Χάντσον, παιδί θαύμα στα λαμπερά σόου του 1917, μεγαλώνει υπό τη σκιά της πιο ταλαντούχας αδερφής της, Μπλανς, σταρ των μελό του Χόλιγουντ τη δεκαετία του ’30. Είκοσι χρόνια μετά το τρομακτικό ατύχημα που έχει σπείρει υποψίες για απόπειρα δολοφονίας και έχει αφήσει ανάπηρη την Μπλανς, οι δύο αδελφές μένουν μαζί. Αυτή η δυναμική της υπόθεσης έδωσε ώθηση σε πολλές θεατρικές εικόνες, εγείροντας το ερώτημα πόσο επί σκηνής οι κινηματογραφικές εικόνες μπορούν να αφορούν σε δομές αντί να είναι απλώς αντιγραφές της πραγματικότητας.
Ζώντας σε ένα σκοτεινό, εγγαστρίμυθο περιβάλλον, οι δύο αδελφές διασταυρώνουν τα ξίφη τους με μαύρο χιούμορ και μούτες, από την πλευρά της Τζέιν-Πατεράκη. Η Μπλανς-Πιττακή είναι πιο απόμακρη από τα εγκόσμια για να μπει στη διαδικασία να βρει γκριμάτσες. Αντίθετα, δείχνει ότι υποφέρει και σε όλη τη διάρκεια της παράστασης δίνεται η εντύπωση ότι αυτό το βάρος έχει προέλθει από την αναπηρία.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Ενδιαφέρουσα πρόταση, εξαιρετικές ερμηνείες, η σκηνοθεσία θα μπορούσε να είναι πιο γρήγορου ρυθμού σε αρκετά σημεία, από τη στιγμή που παίζουν οι συγκεκριμένες ηθοποιοί. Και το σκηνικό είναι εξαιρετικό, πλούσιο, στο οποίο θαρρείς και θα έβλεπες ένα ταριχευμένο πουλί της Karen Knorr, η οποία μετουσιώνει νεκροζώντανες πραγματικότητες σε νέες εικαστικές δομές. Το επίσης ενδιαφέρον είναι ότι οι μικροί ρόλοι δίνουν την πληροφορία, εξελίσσοντας την πλοκή και συνεισφέροντας στην επίγνωση των θεατών.

Ερμηνεύουν:
Ρούλα Πατεράκη: Baby Jane
Ρένη Πιττακή: Μπλανς
Στέλλα Γκίκα: Έντνα
Πηνελόπη Μαρκοπούλου: Κυρία Μπέιτς – Ντίλια
Αλέξιος Διαμαντής: Έντουιν
Συντελεστές:
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Δραματουργική επιμέλεια: Απόλλων Παπαθεοχάρης – Δανάη Παπουτσή
Σκηνοθεσία – κοστούμια: Απόλλων Παπαθεοχάρης
Σκηνικά: Απόλλων Παπαθεοχάρης, Μαίρη Τσαγγάρη
Πρωτότυπη μουσική – sound design: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Παραγωγή: Λυκόφως – Γιώργος Λυκιαρδόπουλος
Φωτογραφίες: Μιχάλης Κλουκίνας

Η Σονάτα του Κρόιτσερ, στο Θέατρο Τέχνης

Η επιθετική φωνή της αλήθειας

Στη «Σονάτα του Κρόιτσερ», του Λέοντος Τολστόι, σε σκηνοθεσία της Μαρίας Ξανθοπουλίδου, στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, που έριξε αυλαία στις 20 Φεβρουαρίου, ο Αλέξανδρος Μυλωνάς ερμήνευσε τον κεντρικό χαρακτήρα, κάνοντας μια δυναμική εμφάνιση. Χρησιμοποίησε την εξωστρέφεια για να φιλοτεχνήσει την εικόνα ενός θύματος εν τέλει του ίδιου του εαυτού του.

Καθώς ανέσυρε τις ζηλόφθονες σκηνές που περισσότερο τον σημάδεψαν ως άντρα-σύζυγο μέσα στον γάμο μέχρι να συμπεριφερθεί ακραία στη γυναίκα του, έγινε εμφανές ότι ο αρνητικός χαρακτήρας τρέφει πλέον ένα «αγαπομίσος» για τα ερείπια της ψυχής, με το οποίο υπήρξε συμφιλιωμένος, για χρόνια, ως ύστατη προσπάθεια να βρει τον εαυτό του ολόκληρο, όπως τότε που είχε επάνω του το βλέμμα της γυναίκας του.
Ενώ, από το κείμενο γίνεται φανερή η γοητεία που ασκεί στη σκέψη του βασικού χαρακτήρα το κοινωνικό status του γάμου, διαπιστώθηκε ταιριαστή η συμφωνία με τα σκηνικά σερβίτσια και τη μουσική επένδυση –του Θοδωρή Οικονόμου– που προορίστηκαν να καταδείξουν τόσο τη ρωσική καταγωγή όσο και τη συνήθεια συνυφασμένη με τον ηθογραφικό τρόπο ζωής των Ρώσων.

Αν και είναι ερώτημα αν τελικά ένας αστός θα έφτανε στο σημείο να έχει αυτό το πυρ μέσα του και να μπαίνει στη διαδικασία να το εκδηλώνει, το πιο βαθύ ζήτημα αφορά στην αιτία για την οποία αυτός ο άντρας διεκδικεί ξανά το παρόν του σαν να πειραματίζεται με την αστική ταυτότητά του. Παρ’ όλο που είναι αδύναμος, αντιδρά παρορμητικά και θυμωμένα γυρίζοντας πίσω στον χρόνο, στις στιγμές που έχει το φάντασμα μέσα και γύρω του. Η γυναίκα-φάντασμα είναι αυτή που τον ορίζει, καθώς συμβολίζει την τελετή, την επανάληψη, τη συνήθεια. Αυτήν στην οποία έχει βασιστεί η αστική καταγωγή και χωρίς αυτήν παύει να υπάρχει και να έχει λόγο ύπαρξης ή υπόσταση.
Συμπερασματικά, ο αστός του Τολστόι είναι ένας χαμένος στο τούνελ του μυαλού του που παύει να είναι αστός χωρίς επαναλήψεις και τελετές, στερημένος από αυτά που ήθελε να κάνει με τη γυναίκα του. Είναι δυο φορές προδομένος, από την αστική διαβίωση και προσωπικά. Το κείμενο, που γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1880, δίνει την αφορμή να αφουγκραστούμε τον άντρα εκείνης της εποχής, εγκλωβισμένο στις συμβάσεις και φυλακισμένο ακόμη στην ιδέα ότι η γυναίκα του τον ξεπερνούσε καλλιτεχνικά ή πνευματικά, χωρίς πιθανότητες να την φτάσει.
Με τη σκηνοθεσία της Ξανθοπουλίδου «συναντηθήκαμε» με το κείμενο, ενώ η καίρια παρουσία της Κατερίνας Φωτιάδη ταίριαξε το μήνυμα με τη διάθεση που ο μονόλογος αποπνέει για αυτήν τη γυναίκα που είχε μεγαλύτερη προμηθεϊκή ελευθερία και υπόσταση από εκείνη που μπορούσε να αντέξει ο άντρας της.

Θέατρο Τέχνης, Φρυνίχου 14
Παίζουν: Αλέξανδρος Μυλωνάς, Κατερίνα Φωτιάδη.
Επί σκηνής στο πιάνο ο Θοδωρής Οικονόμου.
Θεατρική μεταφορά: Αντώνης Πέρης
Σκηνοθεσία: Μαρία Ξανθοπουλίδου
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Σκηνικά-κοστούμια: Αριάδνη Βοζάνη
Κίνηση: Κατερίνα Φωτιάδη
Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη
Video: Αλέξανδρος Κακλαμάνος
Βοηθός σκηνογράφου: Μαρία Πιτσούλη
Κατασκευή σκηνικού: Ιωάννης Ξανθοπουλίδης
Ειδική κατασκευή: Σπύρος Δουκέρης- Another Kind Art
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

«Γενικός γραμματεύς», στην Πειραματική

Περί ξενομανίας

Από τις πιο φρέσκιες προτάσεις, που εστιάζουν στην καλή ομαδική δουλειά και μου πέρασαν το μήνυμα ότι περνάνε καλά. Γέλασα. Παίζοντας περισσότερους από έναν ρόλους οι περισσότεροι ηθοποιοί, της ομάδας Ατονάλ, έδωσαν νέα πνοή κωμειδύλλιου στον «Γενικό γραμματέα», του Ηλία Καπετανάκη, ένα έργο που κατακεραυνώνει κολακεία και ξενομανία, προξενιά και διαφθορά, πελατειακές σχέσεις και εξαπάτηση.

Η φουστανέλα «ξεψύχησε» μπροστά στο ψηφιδωτό της Νέας Ελλάδας με τα νέα κοσμικά ήθη που έντυσε εύστοχα με τη σκηνοθεσία της η Σοφία Μαραθάκη στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού. Τα Φιλιατρά, μικρογραφία με αύρα από Άιφελ, γίνονται ένας καμβάς για ειρωνεία, ενώ τα μουσικά κουτιά που εξαρχής ανακαλούν τη γοητεία της λατέρνας δημιουργούν μια ονειροπόλα διάθεση κόντρα στον κυνισμό. Είναι η αθωότητα ενάντια στο συμφέρον.
Με στοιχεία σλάπστικ, βλέπεις θέατρο του παραλόγου σε γρήγορο άμεσο ύφος και σύγχρονη έκφραση για το πώς η Αθήνα έγινε μεγαλούπολη. Δεν ξεχωρίζει μόνο ο Λεονάρδος Μπατής ως Λάμπρος που θαμπώνεται, αλλά όλοι τους είναι φοβεροί στο γκροτέσκο και στη σάτιρα διαχρονικής αξίας.

ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ – ΘΕΑΤΡΟ REX – ΣKHNH «ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟY»

Σκηνοθεσία: Σοφία Μαραθάκη

Δραματουργική επεξεργασία: Ελένη Τριανταφυλλοπούλου
Μουσική -μουσική διδασκαλία: Χαράλαμπος Γωγιός
Σκηνικό: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Κίνηση: Βρισηίδα Σολωμού
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Γεωργιάδου

Παίζουν: Μιχάλης Βαλάσογλου (Μίχος), Λήδα Κουτσοδασκάλου (Μαγδαληνή), Ρένα Κυπριώτη (Πηνελόπη), Σοφία Μαραθάκη (Θεώνη), Λεονάρδος Μπατής (Λάμπρος), Κωνσταντίνος Παπαθεοδώρου (Στρατήγης, Κλέων), Φωτεινή Παπαχριστοπούλου (Μαρουσώ, Λιλή, Βενέτης), Γιώργος Σύρμας (Κωνσταντής,Χρύσογλου), Δημήτρης Τσιγκριμάνης (Θεόδωρος), Νικόλας Χανακούλας (Κοσμάς, Ζωρζ).

 

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια