Το «πεδίο μάχης» ενός εργάτη της τέχνης – Κωστής Γεωργίου

1735
Κώστης Γεωργίου

 

Γράφει η Ζέτα Τζιώτη

Δυναμικός, αεικίνητος, πάντα σε δράση, ένας δημιουργός, εργάτης της τέχνης. Δουλεύει ασταμάτητα.

Δεν διαχωρίζει τη γλυπτική από τη ζωγραφική. Πιστεύει ότι όλες οι μορφές τέχνης είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Αυτοχαρακτηρίζεται ως ένας «μανιακός της τέχνης».

Μια επίσκεψη στο εργαστήριό του, εκεί όπου οι εμπνεύσεις του περιπλέκονται στις ιλιγγιώδεις χρωματικές συγκρούσεις τους και τα γλυπτά του αναζητούν τη «λύτρωσή» τους, η τέχνη απογειώνεται και δραπετεύει για να συναντήσει το κοινό της.

Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτύξει ιδιαίτερα έντονη δράση τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Στις 26 Οκτωβρίου εγκαινιάσθηκε στην C. John Gallery στο Mayfair του Λονδίνου η ατομική του έκθεση «Εγκώμιον», σε επιμέλεια Μαρίας Μιγάδη.

Η έκθεση έρχεται μετά τις παρουσιάσεις της δουλειάς του σε μεγάλα μουσεία στη Σαγκάη, στο Τορόντο, στο Σικάγο, στις Βρυξέλλες, στη Βιέννη, στην Αθήνα (Μουσείο Μπενάκη).  Αυτή την εποχή εκθέτει στην γκαλερί ΜΟΡΦΗ στη Λεμεσό.

Παράλληλα, μνημειώδη γλυπτά του έχουν τοποθετηθεί στην Κίνα και στην Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Βούλα και στο Παλαιό Φάληρο. Μια συζήτηση με τον Κωστή Γεωργίου για τη δράση του και για τη σχέση του με την τέχνη είναι αποκαλυπτική και άκρως ενδιαφέρουσα.

Ο Κωστής Γεωργίου έχει άποψη, την οποία διατυπώνει με πύρινο λόγο.

 

Έχετε υπάρξει μαθητής διακεκριμένων δασκάλων. Ποιος ή τι πιστεύετε ότι καθόρισε την καλλιτεχνική σας πορεία;

Ο πιο σημαντικός άνθρωπος στην ιστορία της καλλιτεχνικής μου διάπλασης, πριν την ΑΣΚΤ, υπήρξε ο πρώτος δάσκαλός μου, ο Θεσσαλονικιός ζωγράφος Πάνος Κουσουτζίδης. Υπήρξε μύστης της ζωγραφικής και συγχρόνως μεγάλος στοχαστής.

Μαζί με τα μυστικά της τέχνης μού δίδαξε και πώς να αναζητώ την ουσία της και να μη στέκομαι στην «επιδερμίδα», καθώς και το πόσο σημαντικό είναι να αποφεύγω τις εύκολες λύσεις, κάτι πολύ συνηθισμένο πλέον στις μέρες μας.

 

Στην εποχή μας αισθανόμαστε έντονη πίεση και φόρτιση από την καθημερινότητα. Εσείς αποσυμπιέζεστε με την τέχνη;

Είναι φυσικό για μένα η τέχνη να αποτελεί ένας είδος καθαρτηρίου. Ένα μέσο φυγής από τη σκληρή και απάνθρωπη πραγματικότητα. Ούτως ή άλλως όμως, ο προορισμός της τέχνης είναι να φορτίζει και να αποφορτίζει ταυτοχρόνως.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, όταν αναφέρομαι στον όρο «Τέχνη», εννοώ εκείνη την τέχνη που ακόμα και στην πιο ακραία της μορφή έχει λόγο ύπαρξης, αυτόνομη υπόσταση και ζωή, λόγω φέροντος ήθους και εσωτερικής αναγκαιότητας. Η τέχνη στις μέρες μας έχει καταντήσει να είναι ένα πυροτέχνημα, ένα καθαρόαιμο σοκ για το σοκ που είναι πιθανόν να απογειώνει τον μπαγαμποντάκο που το ενορχηστρώνει αλλά και που τελικά αποχαυνώνει τον άτυχο ζαλισμένο θεατή – κοινωνό μέσω αυτής της κίβδηλης καλλιτεχνικής πράξης.

Όπως ανέφερα και πριν, το ακραίο για να υπάρξει και για να αποτελέσει ιστορική καλλιτεχνική στιγμή και σοβαρή δημιουργική άποψη θέλει βαθιά γνώση, σοβαρή φιλοσοφική θέση και υπέρμετρη συνέπεια εκ μέρους του δημιουργού. Αλλιώς, είναι μια σαπουνόφουσκα, ένας εικαστικός ιδρυματικός βερμπαλισμός, εκπορευόμενος από fake περσόνες..

Πιστεύετε στην αναγκαιότητα της γλυπτικής σε δημόσιους χώρους;

Το γλυπτό βρίσκει το φυσικό του περιβάλλον όταν βρίσκεται σε κοινή θέα και σε δημόσιους χώρους. Αποκτά, κατ’ αυτήν την έννοια τον προορισμό του.

Εκπέμπει τα σήματά του και όσο και αν φαίνεται ότι οι διαβάτες το προσπερνούν αδιάφοροι, εκείνο κάνει τη δουλειά του… Εξάλλου τι θα ήταν η ζωή δίχως τέχνη; Μια εξαιρετικά βαρετή και ανούσια καθημερινότητα!

Πώς αισθάνεστε όταν βλέπετε γλυπτά που βρίσκονται σε εξωτερικούς χώρους να βανδαλίζονται; Έχετε παρατηρήσει ότι αυτό συμβαίνει πιο συχνά στην Ελλάδα από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

– Η χυδαιότητα στην Ελλάδα έχει «χτυπήσει κόκκινο». Έχουμε το θλιβερό προνόμιο, μαζί με κάποιες ελάχιστες άλλες χώρες, να κατέχουμε τα πρωτεία στη δημόσια προσβολή μνημείων, γλυπτών, κτιρίων και γενικώς δημόσιων χώρων.

Η «επαναστατικότητα» που οδηγεί τον βανδαλισμό, είναι η τοξική φύση ανθρώπων και ομάδων που δεν σεβάστηκαν ποτέ το σπίτι τους και ουσιαστικά ούτε τον εαυτό τους. Κατ’ αυτήν την έννοια συνεχίζουν την εχθρική τους συμπεριφορά σε ό,τι τους περιβάλλει και σε ό,τι δεν κατάφεραν να κατακτήσουν.

Συνήθισαν στην ασχήμια, στη χαμηλή αυτοεκτίμηση και σε κάθε τι στο οποίο απέφυγαν να «επενδύσουν». Δηλαδή στη γνώση, στη δουλειά, στην προσφορά στο κοινωνικό σύνολο και ας καμώνονται πολλοί από αυτούς ότι είναι η αγωνία τους για τον άνθρωπο που οπλίζει αυτόν τον κίβδηλο τρόπο της «επαναστατικής» έκφρασής τους. Γράφουν παντού! Σε νεοκλασικά κτίρια, μαγαζιά, τρένα, τζαμαρίες, αυτοκίνητα και όπου αλλού δεν μπορεί να φαντασθεί ανθρώπου νους. Η προσβολή στον θεατή είναι τεράστια.

Η Ελλάδα σε πληγώνει, αλλά παρ’ όλα αυτά πονάω αυτή την πατρίδα…

Έχετε δημιουργήσει έργα μεγάλων διαστάσεων, με έντονα χρώματα, έργα που ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές, μεγάλα μουσεία, δημόσιους χώρους. Ποια έργα σας θα χαρακτηρίζατε «επιτυχημένα»;

Τι σημαίνει επιτυχημένο; Δεν μπορώ να το κρίνω εγώ, αλλά μόνο η Ιστορία. Το έργο κρίνεται ουσιαστικά όχι στην παρούσα στιγμή, αλλά στο απώτερο μέλλον.

Στο παρόν υπάρχουν σκοπιμότητες, κύκλοι και παράκυκλοι, γραφεία «ειδικών», μπίζνες, συμφέροντα, αριβίστες και γενικώς ένας διεθνής στρατός πονηρών τεχνοκρατών που κατευθύνει την παγκόσμια αγέλη σε αυτό που θα .. «καταναλώσει καλλιτεχνικά»…  Ας μη μας διαφεύγει ότι η τέχνη είναι «πεδίο μάχης τρανό» και συνάμα άλλοθι, στο οποίο συνωστίζονται και βρίσκουν εύκολα καταφύγιο όλοι εκείνοι που μυρίζουν «ψωμί» καθώς και όλοι οι άλλοι που μπορεί να απέτυχαν να κάνουν καριέρα σε άλλους τομείς.

Στην τέχνη χωρούν όλοι. Άπαντες είναι «ευπρόσδεκτοι». Σε κοινωνίες που οι έννοιες δημοκρατία και ελευθερία έχουν χάσει το νόημά τους βασιλεύει η ύπουλη δύναμη της υπερπληροφόρησης.

Αυτή, αντί για την υποτιθέμενη διάχυση γνώσης, επιδιώκει τον αποπροσανατολισμό και τον ίλιγγο μέσω του οποίου θα ελέγξει απόλυτα και πιο αποτελεσματικά το «εκκλησίασμα».

 

Στις δύσκολες εποχές που διανύουμε, αξίζει κάποιος να ασχοληθεί επαγγελματικά με την τέχνη;

Αν ξεκινήσεις τη σχέση σου με την τέχνη με ζητούμενο την επαγγελματική σου αποκατάσταση, έχεις κάνει ήδη το πρώτο σου λάθος. Αν δεν νιώσεις αρχικά το πάθος και την «παράλογη» αγάπη, που δεν «επιτρέπει» λογικές προσεγγίσεις, τότε είναι δύσκολο να συναντήσεις τη σειρήνα που θα σε παρασύρει στον παράξενο κόσμο της και στο υπέροχο, μοναδικό περιβάλλον της.

Δεν θα νιώσεις την αδρεναλίνη σου να χτυπάει κόκκινα όταν θα κινείσαι με ιλιγγιώδεις ρυθμούς σε άγνωστους και συναρπαστικούς λαβυρίνθους. Εκεί, συμβάσεις και κάθε άλλη σκέψη απουσιάζουν. Η σχέση με την τέχνη μοιάζει με τον σφοδρό έρωτα, που όταν σε συναντήσει χάνεις κάθε επαφή με τη λογική.

Την ακολουθείς με πάθος, ασχέτως αν αυτός ο έρωτας δεν καταλήξει τελικά στον… γάμο. Η τέχνη δεν μπορεί να είναι ενδιάμεσο πεδίο, αλλά αυτοσκοπός. Είναι μανία, είναι κόλλημα, είναι ίσως μια παθολογική υπερβολή.

Αν φτάσει να σε ανταμείψει, αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Αν αναζητήσεις εξαρχής την αποκατάσταση ή οποιαδήποτε ανταμοιβή πέραν της συναισθηματικής, αυτό θα αποτελέσει κατά πάσα πιθανότητα την πρώτη σου ήττα, πριν καν ξεκινήσεις, και ίσως ένα συμβόλαιο με τον «διάβολο»…

Θεωρείτε ότι μία συλλογή έργων τέχνης μπορεί να αποτελέσει επένδυση;

Η «επένδυση» στην τέχνη αποτελεί κατάθεση στην τράπεζα της ζωής, που ανταποδίδει στον «επενδυτή» το υψηλότερο επιτόκιο: ΧΑΡΑ, ΑΝΑΤΑΣΗ, ΟΝΕΙΡΟ, ΛΥΤΡΩΣΗ…

 

Επιστροφή στο Λονδίνο

Προ ημερών έγιναν τα εγκαίνια της έκθεσής σας στην «The C. John Gallery» στο Mayfair του Λονδίνου. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι αυτή;

Επιστρέφω στο Λονδίνο με άλλη μια ατομική έκθεσή μου, που περιέχει γλυπτά και έργα ζωγραφικής μεγάλων και μικρότερων διαστάσεων.

Είναι μια καλή ευκαιρία να δείξω τη νέα μου δουλειά στο κοινό του Λονδίνου, που είναι και ένας διεθνής σταθμός στον κύκλο των εκθέσεών μου, που ξεκίνησε από διάφορα μουσεία στην Κίνα και στη συνέχεια επανήλθε στην Ευρώπη (Βέλγιο, Γαλλία, Λουξεμβούργο, κ.α.) για να εκτεθεί σε διάφορα ιδρύματα, μουσεία ή γκαλερί. Ο σταθμός στην Ελλάδα ήταν το μουσείο Μπενάκη και η ατομική έκθεση γλυπτικής στο κτίριο της οδού Πειραιώς.

Η έκθεση στο Λονδίνο γίνεται στην C. JOHN GALLERY  στο  Mayfair  και χορηγός είναι η GREEN COLA.

 

Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια;

Ετοιμάζομαι για την ART THESSALONIKI INTERNATIONAL, (23-26/11) στην οποία θα συμμετάσχω με ατομική μου έκθεση με την γκαλερί ΑΓΚΑΘΙ ΚΑΡΤΑΛΟΣ. Θα δείξω μεγάλα γλυπτά. Παράλληλα προετοιμάζω την εγκατάσταση ενός μνημειακού γλυπτού μεγάλων διαστάσεων στην παραλιακή Λεωφόρο, στον Δήμο Παλαιού Φαλήρου και ένα δεύτερο, επίσης μνημειακών διαστάσεων, σύμπλεγμα χορευτών, που θα τοποθετηθεί στον κεντρικό δρόμο της Αλεξανδρούπολης, απέναντι από το δημαρχείο.

Και τα δύο έργα πραγματοποιήθηκαν από τις ευγενικές χορηγίες αφ’ ενός του κ. Θανάση Μαρτίνου στο Παλαιό Φάληρο και την απόλυτη υποστήριξη του δυναμικού δημάρχου του, κ. Διονύση Χατζηδάκη, και αφ’ ετέρου της GREEN COLA και του οραματιστή δημάρχου Αλεξανδρουπόλεως κ. Βαγγέλη Λαμπάκη.

 

 

Info: «Εγκώμιον» C. John Gallery, 43 A South Audley Street London, W1K 2PU, UK, www.cjohn.com

Διάρκεια έκθεσης: Έως τις 9 Νοεμβρίου.

Περισσότερες πληροφορίες για τον Κωστή Γεωργίου και τα έργα θα βρείτε στο www.kostisgeorgiou.com

 

 

 

 

 

 

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια