Ρένος Χαραλαμπίδης:«Η τύχη είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Θεού»[Pics & Video]

Η παράσταση «Ο Ρένος και το πλήρωμα του χρόνου» στο Γυάλινο παρουσιάζει την πορεία του καλλιτέχνη, που ποτέ δεν ακολούθησε την πεπατημένη

544

 

Στο μετρό της Ακρόπολης με περίμενε ένας ψιλόλιγνος άντρας ντυμένος στα μαύρα. Με περίμενε εκεί εικοσιπέντε χρόνια. Τόσον καιρό πριν είχε δοθεί το ραντεβού μου με τον Ρένο Χαραλαμπίδη, στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου, όταν εκείνος σπούδαζε γεμάτος όνειρα και πάθος ηθοποιός, και εγώ, σπουδάζουσα ακόμα, έπαιρνα την πρώτη μου συνέντευξη από τον μεγάλο δάσκαλο.

Συνέντευξη στην Ειρήνη Πιτσόλη

 
Τότε ο Ρένος όποτε συναντιόμασταν μου έλεγε: «Όταν θα γίνεις δημοσιογράφος και εγώ διάσημος ηθοποιός, θα μου πάρεις συνέντευξη». Η παράσταση «Ο Ρένος και το πλήρωμα του χρόνου», στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, μας έδωσε την ευκαιρία να υλοποιήσουμε το ραντεβού μας.

%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%822

– Ήρθε λοιπόν, Ρένο, το «πλήρωμα του χρόνου» για να συναντηθούμε ξανά… Σε μιαν άλλη εποχή…

– Στην περίπτωσή μας νομίζω ότι ταιριάζει γάντι ο τίτλος της παράστασης. Τότε ήταν ωραία εποχή. Ή μάλλον όλες οι εποχές είναι ωραίες. Η δεκαετία του ’90 είχε ωραία στοιχεία και ας μην ήταν «ένδοξη». Περνάγαμε ωραία. Η εποχή της σχολής μού φαίνεται ταυτόχρονα τόσο κοντινή και τόσο μακρινή. Δεν φανταζόμασταν τότε τι θα ακολουθούσε. Την τεχνολογική επανάσταση που μας έφερε όλους τόσο κοντά, αλλά παράλληλα μας στέρησε το «αθέατο» της ζωής μας, επί παραδείγματι.

– Τότε θυμάμαι ένα γελαστό παιδί, γεμάτο πάθος και πίστη για αυτό που έκανε. Το ίδιο παιδί βλέπω και σήμερα. Ο δρόμος ήταν δύσκολος;

– Ήταν πιο δύσκολος από ό,τι περίμενα. Ο δρόμος συνεχίζεται, αλλά είχε μεγαλύτερο κόπο από ό,τι περίμενα. Όταν είσαι 20-21 χρονών, μιλάει πιο πολύ η βιολογία, έχεις φύσει δύναμη και ενθουσιασμό. Στην πορεία καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Ότι ο «άθλος» που καλείσαι να επιτύχεις απαιτεί δουλειά, υπομονή, μελέτη και τύχη.

«Δεν αποποιούμαι τίποτα. Σε ό,τι κι αν έκανα, έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου. Αυτό είναι και μια άσκηση ταπεινότητας του ηθοποιού: να μην απορρίπτει τίποτα. Ένας καλλιτέχνης τα κάνει όλα»

– Τη φτιάχνουμε μόνοι μας την τύχη μας;

– Αυτό που λέμε «φτιάχνουμε μόνοι μας την τύχη μας» είναι η ικανότητά μας να οχυρωθούμε, να προετοιμαστούμε καλά ή όχι για την ατυχία. Η τύχη είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Θεού. Δεν μπορούμε να παρέμβουμε σε αυτό. Η ατυχία είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του διαβόλου. Σε αυτό μπορούμε να παρέμβουμε, να το παλέψουμε και να το νικήσουμε.

%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%823

– Η παράσταση «Ο Ρένος και το πλήρωμα του χρόνου», στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, είναι αναδρομική. Δεν είναι νωρίς;

– Εγώ έχω μια δυναμική σχέση με τον χρόνο. Τον αξιοποιώ για να τον κάνω υπάλληλό μου και να μη γίνω εγώ σκλάβος του. Φέτος κλείνω ακριβώς 25 χρόνια στη δουλειά αυτή. Δεν είναι νωρίς, λοιπόν, για μια τέτοια παράσταση. Είναι ένα τέταρτο του αιώνα. Αν σκεφτείς ότι κάποιος όχι καλλιτέχνης, στα τριάντα χρόνια δουλειάς παίρνει σύνταξη, τα 25 χρόνια είναι καλή στιγμή για «αναδρομή».

– Τι βλέπει ο θεατής σε αυτή την παράσταση;

– Ο θεατής βλέπει τα «γενέθλια» ενός ανθρώπου που όλα αυτά τα χρόνια έζησε ελαφρώς περιπετειωδώς. Δεν ακολούθησα την πεπατημένη του ηθοποιού. Έκανα πολλά πράγματα. Παρουσιάζω λοιπόν μέσα από τραγούδια, από τις ταινίες μου και δικά μου και μέσα από κείμενα που δεν έχω παρουσιάσει αλλού, δικά μου επίσης, όλα αυτά τα διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα, τη δική μου πορεία, αλλά και την πορεία της γενιάς του ’90. Είμαστε η γενιά που δεν έδωσε ηχηρό στίγμα τότε, αλλά οφείλουμε να δώσουμε ηχηρό στίγμα σήμερα. Η παράσταση λοιπόν είναι η πορεία μου, αλλά και ένας χαιρετισμός στη γενιά μας μέσα από όλα αυτά που μας χαρακτήρισαν.

– Πώς συμμετέχει το κοινό στα «γενέθλιά» σου;

– Το εντυπωσιακό είναι ότι το κοινό απαρτίζεται από όλες τις ηλικίες. Βλέπω κάτω δεκαοκτάρηδες που λατρεύουν τα «Φθηνά τσιγάρα», αλλά και εξηντάρηδες που με παρακολουθούν από τότε που πρωτοξεκίνησα. Έτσι, συνειδητοποίησα ότι δεν απευθύνομαι τελικά σε ηλικίες, αλλά σε προσωπικότητες με βασικό στοιχείο τον ρομαντισμό.

%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%825

– Δίνεις την εντύπωση ενός ανθρώπου που μπαίνει με όλο του το «είναι» μέσα στα πράγματα με ρομαντισμό και γενναιοδωρία. Έχει ένα τίμημα αυτό;

– Έχει ένα τίμημα, αλλά αν δεν ήταν έτσι, το τίμημα θα ήταν μεγαλύτερο. Θέλω να πω πως, αν εγώ δεν υπακούω σε αυτό που θέλει ο εαυτός μου, θα την πληρώσω πολύ άσχημα. Από την άλλη, έχει και αντάλλαγμα. Οι άνθρωποι με προσέχουν, με νοιάζονται. Έχω αγάπη και φροντίδα από ανθρώπους. Έχω συναντήσει και αχάριστους, και αγενείς, αλλά δεν μένω σε αυτούς.

– Στην πορεία της καριέρας σου ποιες θεωρείς σημαντικές συναντήσεις;

– Κρατάω τη συνάντησή μου με τον μεγάλο δάσκαλο, τον Βασίλη Διαμαντόπουλο. Αυτός με έμαθε πολύ σημαντικά πράγματα και παράλληλα ήταν εξαιρετικά γενναιόδωρος. Θυμάμαι έπαιζα κομμάτια και μου έλεγε: «Ψηλέ, πώς το κάνεις; Πώς παίζεις τόσο ωραία;». Αυτό για μένα ήταν η ώθηση να συνεχίσω. Τον ρωτούσα πώς να συνεχίσω τις σπουδές μου και μου έλεγε: «Φύγε, είσαι έτοιμος, οι δάσκαλοι θα σε χαλάσουν». Τον θαύμασα για το τεράστιο ταλέντο και τη γενναιοδωρία του και προσπάθησα να γίνω και εγώ έτσι. Η ψυχική τσιγκουνιά δείχνει ένα τραύμα. Με τον καιρό έμαθα να μη θυμώνω με τους ψυχικά τσιγκούνηδες, αλλά να τους κατανοώ.
Ο Περάκης ήταν ακόμα μια σημαντική συνάντηση. Αυτός που με έκανε να πιστέψω στον εαυτό μου, μέσα από τη συμμετοχή μου σε μια ταινία πολύ υψηλών καλλιτεχνικών προδιαγραφών, το «Προστάτης οικογενείας», και να δοκιμαστώ στον κινηματογράφο μέσα από μια μαγική συνεργασία. Επίσης, εξαιρετική ήταν η συνεργασία μου με τον Σταμάτη Τσαρουχά στους «Γενναίους της Σαμοθράκης», με τον Βασίλη Νεμέα στην τηλεοπτική σειρά «Κάτι τρέχει με τους δίπλα», με τον Βασίλη Θωμόπουλο στη σειρά «Βότκα πορτοκάλι». Αναφέρω ενδεικτικά κάποιες συνεργασίες. Έχω τόσο πολλές σημαντικές συναντήσεις στην καριέρα μου, που δεν μπορώ να τις πω όλες.

%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%826

– Έχεις παίξει πολλούς και αντιφατικούς μεταξύ τους ρόλους και πάντα, ανεξάρτητα από τον χαρακτήρα που υποδυόσουν, έβγαζες ένα λανθάνον μήνυμα στην ερμηνεία σου.

– Αυτό οφείλεται στον μεγάλο δάσκαλο, που όταν του ζήτησα μια συμβουλή για την πορεία μου, μου έδωσε το αντικλείδι της επιτυχίας: «Θα στάζεις μέσα στους ρόλους σου μια σταγόνα τρέλας. Όσο λογικός κι αν είναι ο ρόλος. Αυτό θα δίνει στους χαρακτήρες σου μια ιδιαιτερότητα και θα στρέφει την προσοχή του θεατή σε εσένα». Εγώ σε αυτό προσέθεσα μια σταγόνα μελαγχολίας όσο κωμικός κι αν ήταν ο ρόλος.

«Για το ρίσκο δεν μετανιώνω. Καλύτερα ποδοπατημένος από τον ταύρο στην αρένα, παρά θεατής στην κερκίδα»

– Έχεις κάνει και τηλεπαιχνίδια.

– Δεν αποποιούμαι τίποτα από αυτά που έκανα. Σε ό,τι κι αν έκανα, έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου. Προσπάθησα να τα κάνω καλά. Αυτό, ξέρεις, είναι και μια άσκηση ταπεινότητας του ηθοποιού: να μην απορρίπτει τίποτα. Ένας καλλιτέχνης τα κάνει όλα.

– Τι γνώμη έχεις για τον διαχωρισμό ανάμεσα στο ποιοτικό και μη και για τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο;

– Εμένα μου αρέσουν και οι ταινίες που έχουν μια προχειρότητα. Υπάρχει ένα «κόλπο» σε αυτές τις ταινίες. Παρατηρώντας τες στις λεπτομέρειες, βλέπεις ρωγμές από όπου μπαίνει η πραγματική ζωή. Σε ό,τι αφορά τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, δικαιώθηκε. Κέρδισε τη μεγαλύτερη μάχη: αυτήν με τον χρόνο. Ποιοτικό είναι αυτό που αντέχει στον χρόνο. Σε όλα τα πράγματα μπορεί να βρεις καλά στοιχεία. Άλλο ο «σοβαρός» ηθοποιός, άλλο ο καλός ηθοποιός. Εξάλλου, αυτά είναι ρευστά και υποκειμενικά.

%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%821

 
«Από χρέος ασχολήθηκα με την πολιτική»

– Πώς ένας αντισυμβατικός άνθρωπος σαν εσένα ασχολήθηκε με την πολιτική;

– Από χρέος. Είχα χρέος να μετέχω ενεργά στα πολιτικά πράγματα της χώρας, που βρισκόταν σε δραματική κατάσταση, και να μην αδιαφορήσω. Στήριξα την παράταξη που εγώ θεωρούσα ότι είχε δίκιο και ότι θα φέρει σταθερότητα. Έπαιρνε σκληρά μέτρα η τότε κυβέρνηση γιατί δεν γινόταν αλλιώς. Η συνέχεια αυτό έδειξε. Έδειξε ότι δεν είναι δυνατόν να ξεφύγουμε ούτε από τους φόρους, ούτε από τα μνημόνια. Την πλήρωσα την επιλογή μου. Έχασα μεγάλο μέρος του κοινού μου τότε, το οποίο όμως στη συνέχεια επανήλθε με μεγαλύτερη αγάπη. Παρότι ήταν μεγάλο ρίσκο, δεν μετανιώνω. Καλύτερα ποδοπατημένος από τον ταύρο στην αρένα, παρά θεατής στην κερκίδα. Θεώρησα ότι έπρεπε να δώσω τη μάχη μου. Σωστό ή λάθος. Από αυτή την πλευρά ή από την άλλη. Όχι να μείνω αμέτοχος.

– Σε ενοχλεί όταν το κοινό θέλει να σε πλησιάσει;

– Όχι, ίσα-ίσα που το χαίρομαι. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα. Να ξέρεις ότι κάποιος χαίρεται που σε βλέπει. Θέλει να σου πει καλά λόγια για το έργο σου. Αυτό για μένα είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση για τον καλλιτέχνη: να σε βλέπει ο άλλος στον δρόμο και να λάμπει από χαρά.

15073506_10211275302016699_3699713358310913103_n

– Πες μου κάποιον που θαυμάζεις πολύ.

– Είμαι μεγάλος θαυμαστής του Χατζιδάκι. Ήταν ένας ανανεωτής της αστικής ιδεολογίας. Παρότι κάποιοι τον χαρακτήριζαν συντηρητικό, ήταν βαθιά προοδευτικός και φιλελεύθερος. Όπως φιλελεύθερος ήταν και ο Γκάτσος.

– Τι γνώμη έχεις για την εκλογή Τραμπ;

– Πιστεύω ότι πίσω από την εκλογή Τραμπ κρύβεται η φαλλοκρατική κοινωνία της Αμερικής, που καλά κρατεί. Η Κλίντον πλήρωσε ότι είναι γυναίκα. Ότι τα κατάφερε. Ότι έφτασε πολύ ψηλότερα από κάποιους άντρες. Αυτοί με την ψήφο τους «τιμώρησαν» τη μεγάλη γυναικεία χειραφέτηση των Αμερικανίδων.

– Ο έρωτας ως έννοια τι ρόλο παίζει στη ζωή του ηθοποιού;

– Την χρησιμοποιούμε τόσο αυτή τη λέξη, που χάνει το νόημά της. Όπως έχασε το νόημά της και η λέξη «εννοείται». Το πάθος είναι η σωστή λέξη.

– Μίλησέ μου, λοιπόν, για το πάθος σου για τη μουσική.

– Παίζω κιθάρα από μικρός. Γράφω και στίχους και μουσική. Συνθέτω. Τώρα ήρθε η στιγμή να κυκλοφορήσω τα δικά μου τραγούδια. Κυκλοφορεί ένας δίσκος από τη Μίνος ΕΜΙ με τίτλο «Τα τραγούδια που χρωστάω». Τα τραγούδια που αγαπώ πολύ από αυτόν τον δίσκο είναι το ομώνυμο τραγούδι και το «Η ζωή προσπερνά». Μπορεί να τα ακούσει όποιος θέλει στο Youtube. Πιστεύω ότι o εικοστός πρώτος αιώνας μέσα από την ψηφιακή επανάσταση, είναι αναγεννησιακός αιώνας. Και ο «αναγεννησιακός» καλλιτέχνης είναι πολυ-καλλιτέχνης. Όπως ήταν κι ο Ευριπίδης, που ήταν και ζωγράφος.

%cf%81%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82

Info:

Η παράσταση «Ο Ρένος και το πλήρωμα του χρόνου» θα παίζεται μέχρι την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου στο Γυάλινο μουσικό θέατρο. Tηλέφωνο κρατήσεων:  210 9315600

Ακούστε το τραγούδι «Τα τραγούδια που χρωστάω» σε στίχους και μουσική Ρένου Χαραλαμπίδη, από τον ομώνυμο δίσκο, στο Video:

 

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια