Π.Μπούμπουρας: «Στόχος μου να διαδοθεί ο ελληνικός πολιτισμός σε όλον τον κόσμο» [Pics]

Ο Παντελής Μπούμπουρας, πρόεδρος της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό μίλησε στην "Α" για τους στόχους και τη δράση της σήμερα και για την πολύπλευρη δράση του. Παράλληλα μας ξεναγεί στο Μουσείο της Φιλικής Εταιρείας

681
O Παντελής Μπούμπουρας στο Μουσείο της Φιλικής Εταιρείας

Πριν λίγες μέρες γιορτάσαμε την επέτειο της 25ης Μαρτίου. Ο Παντελής Μπούμπουρας, πρόεδρος της Φιλικής Εταιρείας στην Ουκρανία, στην Αλεξάνδρεια και στο Βερολίνο, κάνει μια τεράστια προσπάθεια για να κρατήσει ζωντανό το αίτημα της και να διαδώσει τον ελληνικό πολιτισμό κυρίως στην Ουκρανία αλλά και εκτός των συνόρων της. Μας μύησε στα «άδυτα» της Φιλικής Εταιρείας και μας μίλησε για τις πολύπλευρες δράσεις του.

Συνέντευξη στην Ειρήνη Πιτσόλη

– Όταν το ελληνικό κράτος στάθηκε αδύνατον να συντηρήσει το μουσείο της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό, εσείς δεν διστάσατε να το χρηματοδοτήσετε εξ ολοκλήρου. Πώς αισθανθήκατε την πρώτη φορά που επισκεφθήκατε το μουσείο;

– Μεγάλωσα στη Λήμνο. Σε όλη μου τη ζωή άκουγα να μιλάνε για τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε η Φιλική Εταιρεία στην ελληνική επανάσταση. Όταν μπήκα για πρώτη φορά στο μουσείο ένιωσα ρίγος. Και να που 20 χρόνια μετά η ζωή τα έφερε να είμαι πρόεδρος της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό. Στις 3 Ιανουαρίου ανέλαβα πρόεδρος και στο παράρτημα της Αλεξάνδρειας και στο Βερολίνο.

Να πιστέψουμε στο κράτος μας και να το στηρίξουμε. Να ξαναγεννήσουμε την ελπίδα. Πρέπει να αναπτύξουμε την επιχειρηματικότητα , τον τουρισμό. Να κρατήσουμε τους νέους στην Ελλάδα.

– Ως πρόεδρος της φιλικής στην Οδησσό έχετε κάνει πολλές εκδηλώσεις. Σκοπεύετε κάτι αντίστοιχο και στην Αλεξάνδρεια;

– Βεβαίως. Αυτός ήταν και ο λόγος που δέχθηκα να αναλάβω. Ότι έχω τη δύναμη να υποστηρίξω το έργο της Φιλικής Εταιρείας και εκεί και να κάνω μια σειρά μεγάλων εκδηλώσεων. Ακόμα πιο πολλές και πιο μεγάλες εκδηλώσεις σχεδιάζω να κάνω στο Βερολίνο. Για να καταλάβουν οι Γερμανοί ότι δεν πρέπει να μας υποτιμούν και να καταλάβουν πόσα χρωστάνε στον ελληνικό πολιτισμό. Πρέπει να μας σεβαστούν ως έθνος. Και αυτό είναι κάτι που δεν το διαπραγματεύομαι. Μας χρωστάνε πολλά. Αν δεν ήμασταν εμείς θα ήταν ακόμη «πάνω στα δέντρα».

Εκθέματα του Μουσείου της Φιλικής Εταιρείας

– Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Φιλικής Εταιρείας θα έρθει ο Γιώργος Νταλάρας για συναυλία στην Ουκρανία;

– Δεν μπόρεσε να έρθει. Στις 24 Μαρτίου θα έρθει η Ελένη Βιτάλη.

– Κάνετε πολύ μεγάλη προσπάθεια να διατηρήσετε ζωντανό το ελληνικό στοιχείο στην Ουκρανία. Πόσο δύσκολο είναι αυτό;

– Είναι αρκετά δύσκολο. Δεν έχω κρατική βοήθεια. Δεν υπάρχει ενεργή επαφή της Ελλάδας με την πρεσβεία και το προξενείο. Υπάρχει όμως ένας ελληνικός σύλλογος που κάνει πολλά. Η κυρία Αλεξάνδρα Προτσέγκο κάνει μεγάλη προσπάθεια να κρατήσει τους Έλληνες ενωμένους τα τελευταία 25 χρόνια. Αυτό που έχει επιτύχει είναι ένα θαύμα. Τα θαύματα δεν γίνονται μόνο από τη θεία δύναμη αλλά και από κάποιους εμψυχωμένους ανθρώπους με πίστη σε αυτό που κάνουν.

Εκθέματα του Μουσείου της Φιλικής Εταιρείας

– Νιώθετε ότι σήμερα είναι ζωντανό το αίτημα της Φιλικής Εταιρείας;

– Περισσότερο από ποτέ. Σε λίγο που θα γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από την ίδρυσή της έχουμε στόχο να κάνουμε γνωστό το έργο της σε όλον τον κόσμο. Θα αναβαθμίσουμε το μουσείο και θα κάνουμε γιορτές και εκδηλώσεις σε όλον τον κόσμο.

– Οι Ουκρανοί δείχνουν ενδιαφέρον για τα εκθέματα του μουσείου της Φιλικής Εταιρείας;

– Δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον. Οι Ουκρανοί μάς αγαπάνε. Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε. Είναι ένας λαός που είναι πολύ φιλικός με τους Έλληνες.

Εκθέματα του Μουσείου της Φιλικής Εταιρείας

– Φέρατε στην Οδησσό το σκήνωμα του Αγ. Παντελεήμονα. Πώς νιώσατε όταν είδατε την τεράστια ανταπόκριση του κόσμου;

– Η αλήθεια είναι ότι όταν πήγα στο Άγιο Όρος και συνάντησα τον Πάτερα Άνθιμο δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς πήγαινα να κάνω. Το συνειδητοποίησα όταν είδα 300.000-400.000 κόσμου να προσκυνούν το σκήνωμα με τεράστια ευλάβεια. Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή για μένα. Ένιωσα τεράστια συγκίνηση γι’ αυτό που είδα να συμβαίνει και βαθιά ικανοποίηση γιατί είδα ότι ο κόσμος πιστεύει. Και στα δύσκολα χρόνια που περνάμε την χρειαζόμαστε την πίστη. Το σκήνωμα του Αγ. Παντελεήμονα είναι η πρώτη φορά που βγήκε εκτός Αγίου Όρους και αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να ξανασυμβεί εύκολα, αλλά μου γεννήθηκε η επιθυμία μετά από αυτό που έζησα να το πάω και σε άλλες πόλεις της Ουκρανίας και στο Κίεβο.

– Πιστεύετε στα θαύματα;

– Ναι, αλλά θεωρώ ότι θαύματα δεν γίνονται κάθε μέρα. Μερικοί άνθρωποι παρουσιάζουν με ευκολία ένα γεγονός ως «θαύμα». Δεν είναι έτσι. Θαύματα γίνονται αλλά είναι πολύ σπάνια και πρέπει να είναι ένα γεγονός μεγάλης σημασίας για να το παρουσιάσουμε έτσι.

Ο Παντελής Μπούμπουρας

– Ποιο είναι το μεγαλύτερο θαύμα που συνέβη στη ζωή σας;

Για να χαρακτηρίσω ένα γεγονός θαύμα θα πρέπει να είναι κάτι πολύ μεγάλο. Στη δική μου ζωή έχουν συμβεί γεγονότα που θα τα χαρακτήριζα «σημάδια». Ένα τέτοιο ήταν όταν ήθελα να αγοράσω ένα οικόπεδο στην Αθήνα. Ανάμεσα στα άλλα που μου έδειξαν ήταν και ένα οικόπεδο κοντά στη μονή του Αγίου Εφραίμ, στον οποίο έχω βαθιά πίστη. Όταν το είδα ήμουν πολύ αρνητικός. Όταν πήγα στο σπίτι και κοιμήθηκα είδα ένα όνειρο. Ξύπνησα αμέσως τον γιο μου Βασίλη και τον έστειλα νωρίς το πρωί να δώσει προκαταβολή για το οικόπεδο. Τώρα είμαι πολύ ευτυχής που το έχω και θα κτίσω ένα σπίτι εκεί.
Ένα άλλο πιο πρόσφατο περιστατικό ήταν όταν προσκύνησα το σκήνωμα του Αγ. Παντελεήμονα εδώ και πριν βγω από την εκκλησία πήρα μία απόφαση: Μέχρι τώρα βοηθούσα μόνο τα παιδιά στη γραμμή του Ατώ που δεν έχουν σχέση με τους Ρώσους. «Από τη μέσα πλευρά», έλεγα, «ας φροντίσουν οι Ρώσοι». Πήρα λοιπόν την απόφαση φέτος να κάνω μια κίνηση αγάπης. Να βοηθήσω και περίπου εκατό παιδιά από εκείνη την πλευρά, γιατί σκέφτηκα πως αν τους δείξουμε αγάπη θα πάρουν το σωστό μήνυμα και θα καταλάβουν πόσο λάθος ήταν αυτό που έγινε.

Εκθέματα του μουσείου Φιλικής Εταιρείας

– Πόσες φορές στη ζωή σας χρειάστηκε να κάνετε μια νέα αρχή;

– Τρεις – τέσσερεις. Σε περιόδους κρίσεων. Τις διαχειρίστηκα με ψυχραιμία και με την πεποίθηση ότι θα τα καταφέρω. Η ζωή κάνει κύκλους. Πρέπει να είμαστε δυνατοί και στα δύσκολα. Και ούτε πιστεύω ότι στη ζωή μου τελείωσαν οι κρίσεις. Αλλά θα τις αντιμετωπίσω νομίζω και θα βγω από αυτές πιο ώριμος και πιο δυνατός.

– Εκτός από την έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα εδώ στην Ουκρανία, έχετε και έντονη φιλανθρωπική δράση. Δίνετε ενεργά το «παρών» όταν κάποιος το έχει ανάγκη, ιδιαιτέρως τα παιδιά.

– Για το 2017 έβγαλα ένα καινούργιο πρόγραμμα. Θα στείλω 200 παιδιά να κάνουν διακοπές στη Λήμνο. Επίσης θα στείλουμε 700 παιδιά στη θάλασσα της Αδριατικής να κάνουν διακοπές να ξεκουραστούν. Εκεί θα βρίσκονται ψυχολόγοι και δάσκαλοι, που θα τα βοηθήσουν να ξεπεράσουν τα τραύματα του πολέμου. Παράλληλα, στόχος μου είναι να μάθουν όσο περισσότερα παιδιά γίνεται την ελληνική γλώσσα. Αυτός είναι από τους πιο σημαντικούς στόχους της Φιλικής Εταιρείας. Στις 22 Μαρτίου σε μια μεγάλη εκδήλωση θα μαζευτούν 1.000 παιδιά και γονείς ώστε να φέρω κοντά τα τρία σχολεία και να ενδιαφερθούν και άλλα παιδιά της Ουκρανίας για την ελληνική γλώσσα και ιστορία.

– Ποια ήταν η πιο ωραία στιγμή που ζήσατε με αυτά τα παιδιά;

– Η πιο ωραία στιγμή ήταν όταν συνάντησα ένα κορίτσι οχτώ ετών και το άκουσα να απαγγέλλει ένα ελληνικό ποίημα. Στη συνέχεια η δασκάλα μού είπε ότι αυτό το κορίτσι έχασε τη μητέρα, τον πατέρα και τη μεγάλη της αδερφή από μία βόμβα. Τώρα αυτό το κορίτσι θα κινηθώ νομικά για να το εξασφαλίσω. Όχι να του δώσω το όνομά μου αλλά να το πάρω υπό την προστασία μου. Να του εξασφαλίσω τη ζωή και να το σπουδάσω. Το ίδιο θα κάνω και για ένα αγόρι δώδεκα ετών. Θα φροντίσω αυτά τα παιδιά να έχουν ό,τι θα είχαν αν ήταν παιδιά μου.

Έκθεμα του Μουσείου της Φιλικής Εταιρείας

– Μιλήστε μας για τη συνάντησή σας με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

– Είναι ένας απίστευτος άνθρωπος. Όταν βρίσκεσαι μαζί του νιώθεις κάτι μεταφυσικό. Είναι τόσο χαρισματικός και τόσο απλός που σε μεταφέρει σε μια άλλη διάσταση. Δεν μπορώ να περιγράψω πως ένιωσα. Είναι κάποια πράγματα στη ζωή που αν δεν τα ζήσεις δεν τα πιστεύεις. Έφτασα 61 χρόνων για να πάω στο Πατριαρχείο. Και νιώθω ευγνώμων που το έζησα αυτό.

– Η Ελλάδα σήμερα ζει μια δύσκολη κατάσταση. Σαν άνθρωπος που έχει περάσει δυσκολίες και πέτυχε τόσα πολλά, τι θα συμβουλεύατε τους Έλληνες;

– Συζητώ με πολλούς ανθρώπους και με λυπεί όταν ακούω σενάρια εξόδου από το ευρώ. Δεν γίνεται η χώρα να επιστρέψει στο 1945. Θα ήταν καταστροφικό και για μας και για τα παιδιά μας. Δεν μπαίνω στη λογική να εξηγήσω γιατί πήραμε τα δάνεια. Τώρα έγινε. Πρέπει, λοιπόν, να πιστέψουμε στο κράτος μας και να το στηρίξουμε. Να ξαναγεννήσουμε την ελπίδα. Πρέπει να αναπτύξουμε την επιχειρηματικότητα , τον τουρισμό. Να κρατήσουμε τους νέους στην Ελλάδα. Δυστυχώς, στην κυβέρνηση υπάρχουν κάποιοι που δεν θέλουν να το δουν αυτό. Ο πρωθυπουργός μπορεί να θέλει αλλά υπάρχουν και κάποιοι που δεν θέλουν.

– Τι θα λέγατε στους απλούς ανθρώπους;

– Να μη μένουν στο τι έγινε και στο «ποιοι τα φάγανε». Να πάμε παρακάτω. Να φύγουμε από τη νοοτροπία «Η Ελλάδα είναι νεκροταφείο». Αν το πιστέψουμε αυτό είμαστε νεκροί. Πρέπει να πιστέψουμε στον εαυτό μας και να παλέψουμε. Είμαστε Έλληνες, έχουμε τη δυνατότητα να πετύχουμε πολλά, αρκεί να το θελήσουμε και να δουλέψουμε γι’ αυτό. Για να βγούμε από την κρίση δεν αρκεί η γκρίνια για μνημόνια. Πρέπει να παλέψουμε ενάντια σε αυτά. Να το δουν και οι ξένοι ότι παλεύουμε. Τότε θα μας υπολογίσουν και θα μας φοβηθούν. Πρέπει να έχουμε πίστη και ιδανικά. Αλλιώς δεν θα καταφέρουμε τίποτα.
Προσπαθούν να μας κάνουν να παραδοθούμε. Να σκοτώσουν την ελπίδα. Δεν πρέπει να τα καταφέρουν.

Μουσείο της Φιλικής Εταιρείας

– Ποιο είναι το δίδαγμα που σας έδωσε η ζωή;

– Ότι δεν πρέπει ποτέ να σταματάς να αγωνίζεσαι και να ελπίζεις.

Για τη ζωή του στην Ουκρανία

– Ήρθατε στην Ουκρανία στην ηλικία των 40 ετών. Πώς αισθανθήκατε την πρώτη στιγμή;

– Από την πρώτη στιγμή που ήρθα στην Οδησσό αισθάνθηκα πως είμαι σε ένα οικείο μέρος, «σαν στο σπίτι μου». Κοιμήθηκα σε ένα μέρος που βρίσκεται κοντά στην Ελληνική Πλατεία. Πολύ κοντά εκεί βρίσκεται και η Φιλική Εταιρεία για την οποία άκουγα σε όλη μου τη ζωή. Αισθάνθηκα λοιπόν αυτό το μέρος από την πρώτη στιγμή σαν «πατρίδα».

Να μη μένουν στο τι έγινε και στο «ποιοι τα φάγανε». Να πάμε παρακάτω. Να φύγουμε από τη νοοτροπία «Η Ελλάδα είναι νεκροταφείο». Αν το πιστέψουμε αυτό είμαστε νεκροί!

– Φανταστήκατε τότε ότι θα μένατε είκοσι χρόνια εδώ και θα κάνατε τόσο σημαντική πορεία;

– Όχι. Γιατί αρχικά είχα πρόβλημα με τη γλώσσα. Μου πήρε δύο χρόνια να μάθω Ρωσικά. Έτσι, αρχικά είχα σκοπό να δουλέψω και μόλις μαζέψω κάποια χρήματα να φύγω. Αυτό που με έκανε να αλλάξω ήταν ότι είδα ότι εδώ στην Οδησσό και στην Ουκρανία υπάρχει τεράστια ελληνική ιστορία. Ύστερα είδα ότι εδώ υπάρχει μέλλον και πολλά πράγματα να κάνω. Έπειτα, ένιωθα άνετα εδώ και όπου νιώθεις άνετα μπορείς να δημιουργήσεις.

Η πρόσοψη του Μουσείου της Φιλικής Ετιαρείας

– Ποια είναι η πιο συγκινητική στιγμή που ζήσατε όσο είστε εδώ;

– Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές ήταν όταν επισκέφθηκα το σκήνωμα του Αγ. Παντελεήμονα και είδα μέσα στην εκκλησία 10.000 ανθρώπους. Νόμιζα ότι βλέπω όνειρο. Με χαροποίησε το γεγονός ότι ο κόσμος έχει πίστη. Θεωρώ ότι όταν κάποιος πιστεύει –ανεξάρτητα από το ποια είναι η θρησκεία του– έχει τη δυνατότητα να πετύχει πολλά πράγματα. Περνάμε δύσκολες μέρες και στην Ελλάδα και στην Ουκρανία και πιστεύω ότι η πίστη θα μας βοηθήσει να έρθουν καλύτερες μέρες.

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια