Ο πιο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ που γνώρισα ποτέ!

481

Μολονότι θεωρούμαι –και είμαι– φανατικός ΓΑΥΡΟΣ, αυτός άλλωστε είναι ο λόγος για τον οποίο εξέδωσα το 2010 την ομώνυμη εφημερίδα, οφείλω να καταθέσω ότι με τον Ανδρέα Βγενόπουλο, παρά την «οπαδική αντιπαλότητα», διατηρούσα μια έντιμη και αξιοπρεπή σχέση. Δεν υπήρξαμε ποτέ στενοί φίλοι, όπως ήταν με αρκετούς άλλους, ούτε ήμουν προνομιακός συνομιλητής του, όμως πάντοτε υπήρχε μια μεταξύ μας εμπιστοσύνη, σεβασμός, ειλικρίνεια και πάρα πολλές φορές ανταλλαγή απόψεων σε όλα τα ζητήματα που απασχολούσαν την κοινωνία, από τα πολιτικά και τα οικονομικά μέχρι και τα αθλητικά-οπαδικά.

Ομολογώ, ακόμη, ότι οι συζητήσεις και οι «πλάκες» μας υπήρξαν παροιμιώδεις μετά από αποτελέσματα αγώνων Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού, πάντα μέσα σε πολιτισμένο επίπεδο και συζητώντας στη συνέχεια επί της ουσίας, σε βάθος, επί τη βάσει των καταβολών του καθενός, το ιδεολογικό υπόβαθρο και τη συλλογική προέλευση.

Υπό αυτό το πρίσμα, βαθιά θλιμμένος για τον θάνατο ενός ανθρώπου ευφυούς πολύ άνω του μέσου όρου και από τους πιο χαρισματικούς που γνώρισα ποτέ, δεν θα σταθώ σε όλα τα άλλα χαρακτηριστικά γνωρίσματά του που έχουν αναφέρει τόσοι άλλοι, αλλά απλώς θα εστιάσω και θα καταθέσω ότι υπήρξε ένας ORIGINAL ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ, ένας πιστός και ταγμένος φίλαθλος της ομάδας του, την οποία υπηρέτησε με κάθε τρόπο, από κάθε πόστο, και την κατέστησε σημείο αναφοράς ως προς το εύρος των προσωπικών του δραστηριοτήτων για αρκετά χρόνια.

Και ο Ανδρέας Βγενόπουλος σηματοδοτούσε στα δικά μου μάτια τον αυθεντικό Παναθηναϊκό. Με αστική προέλευση και καταβολές, πρώην αθλητής και πρωταθλητής του συλλόγου, με οικογενειακές ρίζες στο «τριφύλλι», αυτοδημιούργητος νομικός, με καριέρα αυτόφωτη σε όλο το εύρος των δραστηριοτήτων, από τον τραπεζικό κλάδο μέχρι την ακτοπλοΐα και τα τρόφιμα. Ένας ΓΝΗΣΙΟΣ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ με χαρακτηριστικά της παλιάς καλής εποχής, με διαδρομή συνέχειας στο «τριφύλλι» και με όραμα για ένα σπουδαίο αύριο που ο ίδιος πρέσβευε και προσδοκούσε.

17 Ιανουαρίου 2008: Μνήμες από τη μέρα που ο Ανδρέας Βγενόπουλος μου ανακοίνωσε (πριν το επισημοποιήσει) την ιδρυτική διακήρυξη της ΠΕΚ

Και επί τη ευκαιρία, θα παραθέσω ένα γεγονός που η μοίρα έφερε να είμαι ο πρώτος στον οποίο αναγγέλθηκε η γέννηση της ΠΕΚ! Ήταν 7:00 το πρωί της 17ης Ιανουαρίου του 2008, ανήμερα της γιορτής μου! Το ραντεβού στο γραφείο του Ανδρέα Βγενόπουλου είχε κλειστεί μέρες πριν, και για να είμαι ειλικρινής το είχαμε βάλει σκόπιμα τη μέρα εκείνη, γιατί το βράδυ της προηγουμένης διεξαγόταν ο αγώνας Κυπέλλου Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού στο Καραϊσκάκη. Ο Ανδρέας ήταν αισιόδοξος, μου έλεγε πως θα μου κάνει πλάκα γιατί την προηγούμενη Κυριακή, πάλι στο Καραϊσκάκη, ένας πολύ κακός Ολυμπιακός είχε έρθει ισοπαλία 1-1 με τους καλύτερους εκείνη την ημέρα «πράσινους». Οπότε το κλίμα των ημερών ήταν θετικό για τους βάζελους.

Θυμάμαι σαν και τώρα τη στιγμή που μπαίνω στο γραφείο του και βλέπω έναν Βγενόπουλο ταυτόχρονα εξουθενωμένο και εξαγριωμένο! «Δεν έχω κλείσει μάτι όλο το βράδυ» μου είπε μασώντας το πούρο του! Αξύριστος, με το λευκό πουκάμισό του τσαλακωμένο, από τη μία ήταν έτοιμος να καταρρεύσει μετά το εφιαλτικό 4-0 εις βάρος του Παναθηναϊκού, και από την άλλη έτοιμος για «ολοκληρωτικό πόλεμο» με την ιστορική ιδιοκτησία της πράσινης ομάδας! Πού καιρός για πλάκες, σκέφτηκα, εδώ είναι σοβαρά τα πράγματα… και πριν προλάβω να ολοκληρώσω τη σκέψη μου, μου λέει: «Κάτσε, θέλω να ακούσεις την ιδρυτική διακήρυξη της ΠΕΚ! Θα την κάνω σήμερα το μεσημέρι. Ο κύβος ερρίφθη. Θέλω τη γνώμη σου! Και μία παράκληση: Να διαφυλάξεις τη μυστικότητα του θέματος μέχρι το μεσημέρι»!

Και έτσι έγινε εκείνο το πρωί της 17ης Ιανουαρίου 2008. Συζητήσαμε πολλή ώρα, άκουσα τις απόψεις του, μου διάβασε την ιδρυτική διακήρυξη, του διατύπωσα τις σκέψεις μου, με απόλυτη ειλικρίνεια και εκτίμηση, που, όπως προείπα, κυριαρχούσε στις σχέσεις μας. Ήξερε ο Ανδρέας ότι εγώ, παρότι ΓΑΥΡΟΣ, πριν ακόμη εκδώσω την εφημερίδα, έγραφα τα πράγματα ως είχαν απέναντι στην ομάδα μου –τον Ολυμπιακό– και τη διοίκησή της. Η πένα μου ήταν κριτική, δεν λιβάνιζα, δεν χάιδευα αυτιά, αντιθέτως ήμουν σκληρός, ήθελα πιο πολλά για τον Ολυμπιακό και επιπροσθέτως, όπως και ο Ανδρέας, πίστευα στην ύπαρξη της ΠΟΛΥΜΕΤΟΧΙΚΟΤΗΤΑΣ, την οποία διακήρυσσα μέσα από τα γραπτά μου κείμενα. Όχι πολυμετοχικότητα όπως την εφήρμοσε ο Παναθηναϊκός εκ των υστέρων, αλλά στα πρότυπα της Μπαρτσελόνα, της Ρεάλ και άλλων πανίσχυρων ευρωπαϊκών ομάδων, όπως η Μπάγερν για παράδειγμα. Γνώριζε καλά, διαβάζοντας τη θρυλική τότε στήλη ΠΡΟΣ ΠΑΣΑ…ΛΙΜΑΝΙ στην «ΑΞΙΑ», ότι η προσέγγισή μου ήταν την εποχή εκείνη… αντιεξουσιαστική και θεωρούσε ότι σε επίπεδο σκέψης και ποδοσφαιρικής αντίληψης, αν και ανήκαμε συνειδητά, ιδεολογικά και προσωπικά σε αντίπαλες ομάδες, είχαμε κοινά σημεία αναφοράς. Και όταν του έλεγα ότι κάποια στιγμή θα βγάλω τον «ΓΑΥΡΟ», ότι αυτή είναι η τρέλα μου, μου έλεγε «και εγώ τότε θα βγάλω τον… ΒΑΖΕΛΟ»!!!

Εν πάση περιπτώσει, όλα αυτά αποτελούν ιστορία. Απλώς θεώρησα ηθική υποχρέωση εγώ, ως ΓΑΥΡΟΣ, ως ένας πολύ σκληρός υπερασπιστής των θέσεων του σύγχρονου Ολυμπιακού, να αποτίσω φόρο τιμής στον κατά τη γνώμη μου ΠΙΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ και ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ που έχω γνωρίσει. Έναν ΕΥΓΕΝΗ, εμπνευσμένο άνθρωπο και επιχειρηματία (με τον οποίο παρότι τα τελευταία χρόνια είχαμε απομακρυνθεί, καθώς με θεωρούσε «κολλητό» του Βαγγέλη Μαρινάκη), ο οποίος υπερασπίστηκε τις ιδέες του, προσπάθησε να υλοποιήσει τα οράματά του και, πέραν των άλλων, έδωσε σε πολύ κόσμο δουλειά και προοπτική! Καλό ταξίδι, φίλε Αντρέα «Βάζελε»! Η οικογένεια του Παναθηναϊκού είναι πολύ πιο φτωχή χωρίς εσένα…

Μετά τιμής, ο Γαύρος σου

Και για την αντιγραφή

Αντώνης Πίκουλας

 

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια