Ο Μονόλογος της Σιμόν ντε Μποβουάρ στη Β΄ σκηνή του Θεάτρου Κεφαλληνίας

Η Μάνια Παπαδημητρίου ερμηνεύει Σιμόν Ντε Μποβουάρ σε σκηνοθεσία της Αθηνάς Κεφαλά

1833

Ο «Μονόλογος» της Σιμόν ντε Μποβουάρ από τη Μάνια Παπαδημητρίου σε σκηνοθεσία-διασκευή και μετάφραση της Αθηνάς Κεφαλά στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Κεφαλληνίας, προσεγγίζει το ζήτημα της κατακτημένης κορυφής κάθε γυναίκας. Η φωνή αυτής της γυναίκας μέσα από την ερμηνεία της Μάνιας Παπαδημητρίου είναι δυνατή και ηχηρή, ενώ αναμετριέται με τη «φυλακή» της. Η Μιριέλ του Παρισιού αντιπαλεύει το σήμερα και τα περιθώρια του χρόνου, καθώς ήδη έχει αρκετά διαμορφωθεί από την πραγματικότητα της απώλειας.

Γράφει η  Αντιγόνη Κατσαδήμα

Συμβολικά, το ένα και μόνο τραπέζι, όπου η 43χρονη ηρωίδα της Μποβουάρ ανασύρει στιγμές από τη ζωή της αποδίδοντάς τες με την αντίστοιχη κινησιολογική δυναμική, λειτουργεί παράδοξα λυτρωτικά για τους θεατές που επικεντρώνονται στο κείμενο αντί στην πολυμέρεια ενός σκηνικού που θα απέκοπτε την έντονη σχέση με τον λόγο αλλά και όσα δεν λέγονται, όμως αποκαλύπτονται και τίθενται επί σκηνής, ενισχυμένα και με τη συνοδεία του τσέλου από τη Μαίρη Σκοπελίτη.

Καθώς η Μποβουάρ συνέθεσε ένα κείμενο για τις γυναίκες που ωριμάζουν στη σιωπή της έδρας αντί στη φαντασμαγορία του καθρέφτη, το αποτέλεσμα της παράστασης εμφανίζεται απόλυτα συμβατό με την ειλικρίνεια του κειμένου, τη ροή της φωνής που θέλει να σπάσει το ξύλο, δηλαδή το συμβατικό, για να ξαναβρεί την ελευθερία.

Τι είναι, όμως, ελευθερία; Η ελευθερία σε σχέση με τον άντρα, το παιδί, τον κόσμο. Η ηρωίδα της Μάνιας Παπαδημητρίου είναι μια ρεαλίστρια με άποψη που έχει νιώσει το μέταλλο της ζωής και έχει πάρει από τη λάμψη αλλά και την τραχύτητά του. Η λιτή σκηνοθεσία της Αθηνάς Κεφαλά, επίσης, αντιπροσωπεύει την αξία της απλότητας που έρχεται μέσα από την επαφή με τις δυσκολίες, τα υπονοούμενα, τις σιωπές.

Ειδικότερα, πολύ ενδιαφέρον στην παράσταση είναι και το «χωρικό» του πορτατίφ, σημάδι που δείχνει ότι το θέατρο γίνεται υπέροχο στις μικρές του κλίμακες, όταν οι ερμηνείες είναι μεγάλες. Το αληθινό αντικείμενο του αναθέματος, ωστόσο, η έδρα ή τραπέζι ή γραφείο, είναι η φυλακή της στιγμής, στην οποία ενθυλακώνεται η ψυχή της ηρωίδας, αναλαμβάνοντας να δει μέσα από το χρονικό καλειδοσκόπιο το άλλο βλέμμα, που διαιωνίζεται μέχρι το σήμερα υπό τη μορφή της λήθης, της κυνικής αδιαφορίας αλλά και της συμφιλίωσης για πεπερασμένες καταστάσεις. Δικαίως η παράσταση ταξιδεύει για Βρυξέλλες και μακάρι ακόμη παραπέρα.

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια