Ξένια Καλογεροπούλου: Πολυτάλαντη και πολύπλευρη

Συνέντευξη στην Ειρήνη Πιτσόλη

771

Μία από τις μεγάλες κυρίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου μιλάει στην «Α» για την παρουσία της στην Τέχνη και το νέο της βιβλίο «Γράμμα στον Κωστή»

«Από τη χρυσή εποχή του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, με συμμετοχή σε ταινίες που άφησαν εποχή, στη μακρόχρονη παρουσία της στο θεατρικό σανίδι και στο αξιόλογο συγγραφικό της έργο»

Για τις «Ιδιοτροπίες της Μαριάννας», το θέατρο, την τηλεόραση και τον έρωτα…

 

– Φέτος στο Θέατρο Πόρτα ανέβηκε το έργο του Μισέ «Οι ιδιοτροπίες της Μαριάννας». Μιλήστε μας για τον ρόλο σας στο έργο.

 – Πρόκειται για έναν πολύ μικρό ρόλο, αυτό που έλεγαν παλιά οι δημοσιογράφοι «Η Ξένια Καλογεροπούλου σε έναν χαρακτηριστικό ρόλο». Η νεολαία τώρα είναι οι πρωταγωνιστές. Εγώ είμαι ο ναύτης. Υποδύομαι τη Σιούτα, η οποία είναι η προξενήτρα που αναλαμβάνει να φέρει σε επαφή τη Μαριάννα με τον ερωτευμένο Σέλιο, οι οποίοι τελικά ποτέ δεν συναντιούνται, ενώ η ίδια συναντά και τον Κλαύδιο και τη Μαριάννα και τον φίλο του Κλαύδιου, τον Οκτάβιο, που ετοιμόλογος, τολμηρός και θαρραλέος ων έχει αναλάβει να βοηθήσει τον ερωτευμένο φίλο του, αλλά τελικά τον ερωτεύεται η Μαριάννα και ο ίδιος ερωτεύεται αυτήν, και έτσι το πράγμα περιπλέκεται πολύ.

 – Τη σκηνοθεσία του έργου υπογράφει ο Θωμάς Μοσχόπουλος, με τον οποίο συνεργάζεστε πολλά χρόνια.

 – Πάρα πολλά χρόνια. Συνεργαζόμαστε από τότε που ήταν πιτσιρικάς μέχρι τώρα που έχει μια άσπρη γενειάδα σαν τον  Άγιο Βασίλη, όπως του λέω χαϊδευτικά. Ο Θωμάς είναι επαξίως πλέον στο τιμόνι του Θεάτρου Πόρτα. Φέτος στο Θέατρο Πόρτα, στη δεύτερη χρονιά της καινούργιας μας περιόδου, ανεβάζουμε πάρα πολλά πράγματα. Έχουμε δύο παραστάσεις για παιδιά, το «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο», που είναι μια αριστουργηματική παράσταση, έχουμε και θέατρο για βρέφη (για θεατές από 1 έως 3 ετών), το «Μεγάλο-Μικρό, Μικρό-Μεγάλο». Το πρώτο Σάββατο κάθε μήνα κάνω εγώ αφήγηση παραμυθιών, έχουμε επίσης χορό από τον Χρήστο Παπαδόπουλο, που είναι σπουδαίος χορογράφος, και το έργο «Σκοτεινές γλώσσες», του Αυστραλού  Άντριου Μπόβελ.

 – Ο ρομαντικός Μισέ περιγράφει στο έργο την ιδανική αλλά και τη σκοτεινή πλευρά του έρωτα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το έργο περιέχει και αυτοβιογραφικά στοιχεία, γνωρίζοντας ότι ο ίδιος ο Μισέ έζησε μια παθιασμένη και πολύπλοκη σχέση με τη Γεωργία Σαντ, με πολλούς χωρισμούς, επανασυνδέσεις και πάθη.

 – Ο Μισέ δεν το παραδέχθηκε ποτέ, αλλά το έργο είναι σαν να περιγράφει τις δύο πλευρές του συγγραφέα του, μέσα από τους δύο χαρακτήρες του έργου: ο ρομαντικός και συνεσταλμένος Σέλιο και ο τολμηρός και πιο παθιασμένος Κλαύδιος.

 – Η Ξένια Καλογεροπούλου τι πιστεύει για τον έρωτα; Είναι αυτό το αγνό και αμόλυντο συναίσθημα που μας εξυψώνει ή περιέχει και πάθη;

 – Ο έρωτας είναι και τα δύο. Μπορεί να είναι παράδεισος, μπορεί όμως να γίνει και κόλαση. Όταν συνοδεύεται από αγάπη, τότε αποκτά μεγαλύτερη διάρκεια και γίνεται πιο δυνατός.

 – Έχετε δημιουργήσει αριστουργηματικές παραστάσεις στο παιδικό θέατρο. Πόσο δύσκολο είναι να κάνει θέατρο κάποιος για παιδιά, που είναι πιο αυστηροί ή αυθόρμητοι κριτές;

 – Όσο δύσκολο είναι να κάνεις θέατρο και για μεγάλους. Όταν κάνεις θέατρο για παιδιά, έχεις το περιθώριο να αφήσεις τη φαντασία σου πιο ελεύθερη. Να δημιουργήσεις. Πρέπει βεβαίως να έχεις υπόψη σου κάποια σημαντικά πράγματα, τα οποία βέβαια πρέπει να έχεις επίσης υπόψη σου όταν κάνεις θέατρο για μεγάλους.

 – Εξήντα περίπου χρόνια θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση. Ποιο από τα τρία είναι αυτό που σας γοητεύει περισσότερο;

 – Θα έλεγα το θέατρο. Ωστόσο, και ο κινηματογράφος είναι μια συγκλονιστική εμπειρία. Μάλιστα, από την τελευταία ταινία στην οποία έπαιξα, το «Πριν τα μεσάνυχτα» το 2013, έχω πολύ όμορφη ανάμνηση. Και ήταν καταπληκτική ταινία.

 – Οι ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου βλέπονται και ξαναβλέπονται πολλές φορές, όχι μόνο από μεγάλους στην ηλικία θεατές, αλλά και από νεότερους. Τι είναι αυτό που τις κάνει τόσο ανθεκτικές στον χρόνο; Οι ηθοποιοί, οι συγγραφείς ή κάτι άλλο;

 – Είναι οι μεγάλοι κωμικοί εκείνης της εποχής και η νοσταλγία για μια Ελλάδα, μια Αθήνα που δεν υπάρχει πια. Οι νέοι μέσα από αυτές τις ταινίες την γνωρίζουν και οι παλαιότεροι την θυμούνται.

 – Ο σημερινός ελληνικός κινηματογράφος έχει να επιδείξει ενδιαφέροντα πράγματα;

 – Ναι, βέβαια. Ο σημερινός κινηματογράφος γίνεται όλο και καλύτερος και έχει να επιδείξει σημαντικά πράγματα. Τα τελευταία χρόνια έχουν γυριστεί πολύ καλές ταινίες.

 – Έχετε συνεργαστεί με πάρα πολλούς και πολύ σπουδαίους ηθοποιούς. Ποιους ξεχωρίζετε;

  – Αγαπούσα πολύ τον Μηνά Χατζησάββα, ο οποίος ήταν εξαίρετος ηθοποιός, και σαν παιδί. Με στενοχώρησε πολύ η απώλειά του. Επίσης, με τον Γιάννη Φέρτη, που ήταν και σύζυγός μου, παίξαμε πολύ μαζί και χαίρομαι που είναι καλά και παίζει φέτος σε μια ωραία παράσταση.

 – Τηλεόραση θα κάνατε σήμερα;

– Όχι. Όπως είναι η τηλεόραση σήμερα, δεν νομίζω ότι θα έκανα τηλεόραση. Δεν γίνεται τίποτα πολύ ενδιαφέρον στα σίριαλ. Ωστόσο, αν γινόταν κάτι πολύ καλό και χρειαζόταν να παίξει μια «γριά», θα πήγαινα.

 – Νομίζω ότι οι ταλαντούχοι άνθρωποι σαν εσάς δεν γίνονται ποτέ γέροι, δεν έχουν ηλικία. Όταν τους συναντάς νομίζεις ότι βρίσκεσαι μπροστά σε έναν έφηβο. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο Παναγιώτης Τέτσης.

 – Κακά τα ψέματα. Όταν κάνεις εξήντα χρόνια θέατρο και διανύεις την όγδοη δεκαετία της ζωής σου, έχεις ηλικία. Ωστόσο υπάρχουν παραδείγματα ανθρώπων που μας εμπνέουν μέσα από τη διαρκή παρουσία τους, όπως είπατε. Η  Άλκη Ζέη και ο Παναγιώτης Τέτσης είναι τα παραδείγματά μας.

 – Η μητέρα σας ήταν ζωγράφος. Ήταν δώρο της ζωής για εσάς να μεγαλώνετε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον;

 – Ναι, γιατί είχα την ευκαιρία από πολύ μικρή να έρχομαι σε επαφή με την Τέχνη και με καλλιτεχνικούς κύκλους.

Για το βιβλίο της «Γράμμα στον Κωστή»

Το χειμώνα, κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πατάκη το βιβλίο της Ξένιας Καλογεροπούλου «Γράμμα στον Κωστή». Πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί. Ένα τρυφερό, εξομολογητικό, ειλικρινές και γεμάτο αγάπη γράμμα που αξίζει κανείς να το διαβάσει, όχι μόνο γιατί περιγράφει μια ολόκληρη ζωή και μέσα από αυτήν μια ολόκληρη εποχή, αλλά γιατί ανασύροντας μνήμες –άλλοτε πικρές, άλλοτε γλυκές, άλλοτε αστείες–, με έναν λόγο τρυφερό, γλαφυρό, δυνατό, βαθιά ανθρώπινο, σε κάνει να αισθάνεσαι σαν να την έχεις μπροστά σου να σου διηγείται μια συναρπαστική ιστορία και να μη χορταίνεις να την ακούς.

Η κυρία Καλογεροπούλου μάς μίλησε για αυτό: «Με τον Κωστή έζησα τριάντα επτά χρόνια. Αγαπιόμασταν πολύ. Όταν τον έχασα, θέλησα να ξορκίσω την απώλεια και ξεκίνησα να του γράφω ένα γράμμα για να τον νιώθω κοντά μου. Η συγγραφή του γράμματος κράτησε έναν χρόνο και το γράμμα έγινε ένα βιβλίο 370 σελίδων, που περιέχει όλη τη ζωή μου: Τα παιδικά μου χρόνια, το θέατρο, τη ζωή μου μαζί του, αλλά και με τον Γιάννη Φέρτη. Στο βιβλίο τα λέω όλα. Ο Κωστής μού λείπει πολύ. Βέβαια, έχω πολλούς φίλους που αγαπώ πολύ και με αγαπούν και αυτοί γεμίζουν τη ζωή μου».

 

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια