Νίκος Νικολόπουλος: «Η ελληνική κεντροδεξιά του 21ου αιώνα»

1100

Στην εποχή της μεγάλης και πολυσύνθετης κρίσης, η κρίση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα, ως αίτιο ή αποτέλεσμα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, όχι μόνο δεν δείχνει να ξεπερνιέται, αλλά αντίθετα, μάλλον βαθαίνει.

Οι ενδείξεις και οι αποδείξεις βρίσκονται παντού τριγύρω μας και γίνονται αντιληπτές από τους πολίτες όλων των ιδεολογικών καταβολών και ειδικότερα τους νεότερους, οι οποίοι όλο και περισσότερο πιστεύουν ότι «η λύση δεν είναι στην πολιτική».

Αυτό όμως είναι ένα απολύτως λανθασμένο ή και επικίνδυνο συμπέρασμα. Το γεγονός πως τα σημερινά κόμματα «νοσούν» και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις των καιρών, δεν σημαίνει πως η λύση μπορεί να προέλθει έξω από την πολιτική και την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αντίθετα, σημαίνει πως έφτασε ο καιρός για νέες πολιτικές εκφράσεις και για κόμματα που με νέες δομές και ιδέες θα υπηρετήσουν ένα συγκεκριμένο και σαφές όραμα για το «αύριο», τολμώντας να αποκόψουν τις παθογένειες του παρελθόντος.

Στις μέρες μας, μία νέα και μεγάλη συζήτηση έχει ξεκινήσει πάλι για τους δύο μεγάλους ιδεολογικούς χώρους της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς. Θεωρώ εκ των προτέρων, χαμένο χρόνο, οποιαδήποτε προσπάθεια «ανασυγκρότησης» των δύο χώρων με «υλικά» και λογικές του χθες.

Μάλιστα, ως πολιτικός που γαλουχήθηκε με τις ιδέες και τις παρακαταθήκες του πιο μεγάλου ριζοσπάστη μεταρρυθμιστή και συνάμα φλογερού πατριώτη και γνήσια λαϊκού πολιτικού που γνώρισε η νεότερη Ελλάδα, του Εθνάρχη, Κωνσταντίνου Καραμανλή, πιστεύω ιδιαίτερα πως κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης της κεντροδεξιάς που δεν υπερβαίνει τα πρόσωπα, είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

«Υπάρχει χώρος για την δημιουργία νέου κόμματος στην κεντροδεξιά;» είναι το ερώτημα που ακούγεται πολύ συχνά. Και η απάντηση που προσωπικά δίνω σε αυτό το ερώτημα είναι: Ναι. Μία νέα πολιτική έκφραση στην κεντροδεξιά είναι απολύτως απαραίτητη, μόνο που θα καταλήξει σε φιάσκο εάν αφορά «συγκολλήσεις» (ή πολύ χειρότερα πρόσκαιρες εκλογικές συνεργασίες) συγκεκριμένων προσώπων.

Την ελληνική κοινωνία δεν την αφορούν πλέον τα πρόσωπα παρά μόνο το σχέδιο, το όραμα και η ηθική που θα κομίζουν οι νέοι πολιτικοί φορείς. Η Ελλάδα των νεόπτωχων πολιτών δεν δίνει δεκάρα για το ποιοι θα καθίσουν στα βουλευτικά έδρανα. «Διψάει» όμως για πολιτικούς που δεν θα λένε άλλα και θα κάνουν άλλα, για κόμματα που θα παρουσιάσουν συγκεκριμένο σχέδιο για την ανασυγκρότηση της χώρας και δεν θα σπεύδουν να μοιράσουν ούτε εύκολες υποσχέσεις, ούτε και διαπιστευτήρια στις – πάσης φύσεως – ελίτ.

Όταν ίδρυσε τη ΝΔ ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974, δημιούργησε ένα κόμμα που τράβηξε την Ελλάδα από τα αποκαΐδια μιας εθνικής τραγωδίας, εμπέδωσε την εθνική συμφιλίωση, συνδύασε την οικονομική ανάπτυξη με την κοινωνική ειρήνη, ενώ παράλληλα προσέδωσε ως όραμα στον λαό, μία ευρωπαϊκή χώρα.  Με άλλα λόγια, δημιούργησε ένα νέο και βαθιά ριζοσπαστικό κόμμα που απαντούσε σε όλα τα ζητήματα της εποχής του.

Και σήμερα λοιπόν, η μόνη πειστική απάντηση στον μεγάλο κεντροδεξιό χώρο, είναι η δημιουργία μίας νέας και εξίσου ριζοσπαστικής κίνησης που θα απαντάει στα αιτήματα της σημερινής εποχής. Ίσως δεν υπάρχουν σήμερα πολιτικά «ύψη» αντίστοιχα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Υπάρχουν όμως πολλοί καλοί και ηθικοί άνθρωποι, έτοιμοι να υπηρετήσουν έναν νέο πατριωτισμό που θα προβλέπει την οικονομική ανάπτυξη με βαθιές τομές σε όλους τους τομείς, χωρίς να χαθεί όμως ούτε κατ’ ελάχιστο, η εθνική μας συνείδηση και η ελληνοχριστιανική μας παράδοση.

Η νέα ελληνική κεντροδεξιά διαθέτει ισχυρά θεμέλια πάνω στα οποία μπορεί να στηριχτεί για να δομήσει μία νέα πολιτική έκφραση του 21ου αιώνα, καθώς οποιαδήποτε «ανακαίνιση» θα είναι μόνο μία βασανιστική προσωρινότητα… 

*Ο κ. Νίκος Νικολόπουλος είναι ο Πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια