Νίκος Καλογερόπουλος: «Πάσχουμε από τους ανενεργούς πολίτες σ’ αυτή τη χώρα…»

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

1392

Ο ταλαντούχος ηθοποιός, με αφορμή την παράσταση «Ο καθένας κι ο κανένας», μίλησε στην «Α» για τους ρόλους τού χθες, του σήμερα και του αύριο, για τον… Κίσινγκερ, την κρίση στην Ελλάδα, τον νεοέλληνα

Συναντήσαμε τον ηθοποιό Νίκο Καλογερόπουλο και μιλήσαμε μαζί του μετά την παράστασή του στο θέατρο Εν Αθήναις, στο Γκάζι. Ο γνωστός ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός έχει ανεβάσει το θεατρικό έργο που ο ίδιος έγραψε, με τίτλο «Ο καθένας κι ο κανένας», μια πολιτική σάτιρα αριστοφανικού χαρακτήρα, με μια μοναδική ερμηνεία από τον ίδιο και τους συμπρωταγωνιστές του.

Μας μίλησε χωρίς υπεκφυγές, όπως το συνηθίζει εξάλλου, για το έργο αυτό, που είναι αφιερωμένο στον άγνωστο αξιοπρεπή πολίτη. Μας μίλησε επίσης για το «Τρενοτεχνείο» στην Κυπαρισσία, έναν πολυχώρο κόσμημα για την περιοχή, ένα δύσκολο εγχείρημα, που τελικά στέφθηκε με επιτυχία.

– Κρίνοντας από τη μέχρι τώρα πορεία σου, αντιλαμβανόμαστε ότι διαλέγεις πάντα ρόλους με ισχυρά κριτήρια και δεν είσαι εύκολος στις επιλογές σου. Έχει τύχει ποτέ να αρνηθείς κάποιον ρόλο και μετά να το έχεις μετανιώσει;

– Έχω αρνηθεί πάρα πολλούς ρόλους. Έναν στους είκοσι δέχομαι να παίξω, και δεν έφταιγαν πάντα οι ρόλοι που αρνιόμουν. Μπορεί να έφταιγε αυτός που μου τον πρότεινε ή ο συμπρωταγωνιστής μου ή κάτι άλλο. Εγώ για να δημιουργήσω επιθυμώ να δημιουργώ σε ευνοϊκές συνθήκες. Δεν είμαι μηχανάκι να μπαίνω στην πρίζα. Εξάλλου, σε κάθε παράσταση παίζω τον ίδιο ρόλο διαφορετικά, ανάλογα με τη διάθεσή μου και την ψυχολογία μου.

– Περνάς πολύ χρόνο στην ιδιαίτερη πατρίδα σου, στην Κυπαρισσία. Σε ικανοποιεί αυτό;

– Στην Κυπαρισσία φτιάξαμε έναν μοναδικό χώρο πολιτισμού, το Τρενοτεχνείο. Βρίσκεται στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης και ξεφύτρωσε μέσα από τον σκουπιδότοπο του παλιού μηχανοστασίου και τα πεταμένα υλικά που βρίσκονταν στις άκρες των δρόμων. Ήταν όνειρο ζωής! Κάναμε αυτό που λέει ο Ελύτης:

«Ώσπου τέλος ένιωσα
κι ας πά’ να μ’ έλεγαν τρελό
πως από ’να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος».

Από ένα τίποτε, λοιπόν, φτιάξαμε… τον Παράδεισο! Νοικιάσαμε τον χώρο από τον ΟΣΕ και μας βοήθησαν όσοι καταλάβαιναν το τι ακριβώς κάναμε και το κέρδος που θα είχε ο τόπος από αυτό. Το εγχείρημά μας, να ξέρεις, το τιμά όλη η περιοχή. Πίστευα ότι θα μπορούσα να το κρατήσω όλη τη χρονιά, αλλά γελάστηκα. Το καλοκαίρι όμως γίνονται καταπληκτικές διοργανώσεις. Στον πολυχώρο αυτόν έχουμε φιλοξενήσει ως και 3.000 άτομα και ελπίζουμε να φτάσουν τα 5.000.

– Το έργο που έχεις ανεβάσει στο θέατρο Εν Αθήναις με τίτλο «Ο καθένας κι ο κανένας» έχει πολιτική χροιά. Γιατί επιλέγεις συνήθως έργα που προβληματίζουν;

– Για μένα η Τέχνη έχει πια μόνο πολιτική χροιά. Δεν κάνω τίποτε που να μην έχει πολιτική κατεύθυνση, γιατί αλλιώς δεν θα μου λέει κάτι, δεν θα σημαίνει κάτι για μένα.

Ας κοιτάξουμε τους δασκάλους μας, τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη, τον Αριστοφάνη. Ειδικά τον Αριστοφάνη, που ουσιαστικά έκανε επιθεώρηση. Στην αρχαία Ελλάδα, όμως, οι πολίτες ήταν ενεργοί. Οι νεοέλληνες πάσχουμε σ’ αυτό. Πάσχουμε από τους ανενεργούς πολίτες στη χώρα μας. Μας βρήκαν μπόσικους και μας λιανίζουν.

Θα πρέπει να είμαστε συνειδητοποιημένοι και να κάνουμε τα αυτονόητα, δηλαδή να σκεπτόμαστε πριν πράξουμε και να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και τις συνέπειες. Πώς είναι δυνατόν να θεωρούσαμε λογικό ο νεοέλληνας να παίρνει εκδρομοδάνειο ή ό,τι άλλο δάνειο για το κέφι του; Ήρθε η ώρα να πληρώσεις, φίλε! Λογικό! Έτσι είναι. Αλλά δυστυχώς εθελοτυφλούμε και λέμε ψέματα πρώτα στον ίδιο μας τον εαυτό. Αν λες ψέματα στον εαυτό σου, δεν μπορείς να πεις αλήθεια πουθενά! Πρέπει ο άνθρωπος να σέβεται πρώτα τον εαυτό του για να τον σεβαστεί ο συνάνθρωπός του. Εμείς ασεβήσαμε στον εαυτό μας, στον πολιτισμό μας, στην ιστορία μας, στην πατρίδα μας, και πάρ’ τα τώρα!

Θυμάσαι τον Κίσινγκερ; Εγώ δεν τον βγάζω από το μυαλό μου, όταν ήμουν νεότερος και πρωτάκουσα αυτά που είχε πει για τους  Έλληνες και δεν είχα συνειδητοποιήσει τι εννοούσε: «Ο λαός των Γκρεκών είναι αναρχικός και δύσκολος να τιθασευθεί. Γι’ αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθεί να συμμορφωθεί. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, τη θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα». Έλεγε ότι η Ελλάδα πρέπει να τσακιστεί στον πολιτισμό και στη γλώσσα. Αυτά εννοούσε! Να τα τώρα! Κοίτα τι συμβαίνει στην πατρίδα, γλυκά-γλυκά! Ξυπνήσαμε ένα πρωί και εμείς οι  Έλληνες είμαστε εξόριστοι στην πατρίδα μας. Στον Πειραιά, στην πλατεία Βικτωρίας, στα Πατήσια, στα νησιά, χαμός! Φοβάσαι να γυρίσεις το βράδυ σπίτι σου.

Ξαφνικά όλοι γίνανε διεθνιστές! Τι διεθνιστές! Εγώ δηλαδή θέλω το κακό των μεταναστών; Όχι βέβαια! Καθόλου! Εγώ τους σέβομαι όλους! Πρώτα σέβομαι τον εαυτό μου και τον πολιτισμό μου και φιλοξενώ τους συνανθρώπους μου που έχουν ανάγκη. Απαιτώ όμως, όπως σέβομαι τον πολιτισμό μου και τον «ξένο», να με σέβεται και αυτός με τη σειρά του, κατάλαβες; Αν δεν με σέβεται κάποιος και δεν του αρέσει ο πολιτισμός μου, τότε να φύγει και να πάει όπου θα είναι καλύτερα και όπου θα είναι ευτυχισμένος.

– Αυτό το θεατρικό αντικατοπτρίζει όλη την πολιτική και ιδεολογική σου φιλοσοφία. Πώς το δέχεται ο κόσμος;

Το έργο αυτό είναι μια ωδή με λαϊκά άσματα, αφιερωμένη στον άγνωστο πολίτη, στον καθέναν από μας που κατέθεσε την ψυχή του, την περιουσία του, την ελπίδα του, όχι όμως την αξιοπρέπειά του και τα όνειρά του. Αυτή είναι η δική μας καταγγελία για την οικονομική κρίση και τον αντίκτυπό της στον άνθρωπο.

Για τον κάθε άνθρωπο το έργο αυτό είναι κάτι διαφορετικό. Ο καθένας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά, ανάλογα με τα βιώματά του. Εδώ πρέπει να εστιάσουμε! Έτσι και εγώ με τη σειρά μου αισθάνομαι ότι ως δημιουργός κάτι πέτυχα. Έκανα τον θεατή να σκεφτεί. Το έργο είναι δραματικό. Είναι έργο της… μέρας! Είναι ένα έργο σύγχρονο και θέλω να προβληματίσω και να κάνω τον θεατή να σκεφτεί. Δεν θέλω να χαϊδέψω τα αυτιά κανενός.

Γελάμε βέβαια λίγο, γιατί έχει κάποιες σκηνές αστείες. Αστείες! Συνειδητοποιούμε την κατάσταση και γελάμε με τα χάλια μας και τα παθήματά μας, δηλαδή. Με το ένα μάτι γελάς και με το άλλο κλαις! Ο  Έλληνας έχει το στοιχείο του αυτοσαρκασμού και αυτό τον σώζει!

– Θα κάνετε περιοδείες στην Ελλάδα φέτος ή θα το σταματήσεις εδώ, στο Εν Αθήναις;

Το έργο μαθεύτηκε! Ξεκινήσαμε να το παίζουμε αργά στη σεζόν, αλλά είχε μεγάλη ανταπόκριση. Θα το παίξουμε σ’ όλη την Ελλάδα, αλλά κυρίως στην Πελοπόννησο, που είναι ο τόπος μου και αγαπώ. Θα συνεχίσουμε λίγο ακόμα στο Εν Αθήναις και 15, 16 και 17 Απριλίου θα παίξουμε στο Καμίνι στο Γαλάτσι.

Κανονικά, θα έπρεπε να το παίξουμε σ’ όλη την Ελλάδα, όπου με περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες. Όπου έχω πάει να παίξω, έχω εισπράξει αγάπη από τον κόσμο, γιατί πάω και ξαναπάω. Είναι δικοί μου άνθρωποι. Δεν τους ξεχνώ. Δεν ξέρω όμως πού θα προλάβω. Τώρα που μεγάλωσα προτιμώ να γράφω. Σπουδαίο πράγμα η συγγραφή και θα πρέπει να εξοικονομώ χρόνο γι’ αυτήν.

Info:

Το έργο παίζεται κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στις 21:00 στο θέατρο Εν Αθήναις, που βρίσκεται στην οδό Ιάκχου 19 στον Κεραμεικό.

 Παίζουν: Νίκος Καλογερόπουλος, Πάνος Αντελλής, Μήτσος Δημητρακόπουλος, Ιάσων Καλογερόπουλος και τραγουδούν οι  Άποροι  Άρχοντες
– Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ
– Στο έργο ακούγεται και το τραγούδι που έχει γράψει για την παράσταση ο Νίκος Καλογερόπουλος «Ο κανένας».

Who is who

Ο Νίκος Καλογερόπουλος (γενν. 1952) είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός. Είναι περισσότερο γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο, στη βραβευμένη ταινία «Λούφα και παραλλαγή» (1984), στην οποία κέρδισε το βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Πρωτίστως, είχε συμμετάσχει στην ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα», μέσω της οποίας βραβεύτηκε με το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Κατόπιν ακολούθησαν κι άλλα.

Πέρα από τον κινηματογράφο, έχει συμμετάσχει και στην τηλεόραση, στη γνωστή σειρά «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Ενώ έχει κυκλοφορήσει και δύο ποιητικές συλλογές (1981 και 1991). Επίσης, έχει γράψει θεατρικά έργα, και, τέλος, το 1994, κυκλοφόρησε δίσκο, ονόματι «Τα δέοντα».

Από το 1980 που ξεκίνησε η κινηματογραφική του καριέρα έχει συνεργαστεί με σπουδαίους σύγχρονους σκηνοθέτες, όπως τον Νίκο Περάκη, τον Θόδωρο Μαραγκό, τον Κώστα Φέρρη, τον Νίκο Ζαπατίνα κ.ά. Ενώ ως σκηνοθέτης συνεργάστηκε με τον Γιώργο Κιμούλη, τον Ηλία Λογοθέτη, τον Αντώνη Καφετζόπουλο κ.ά.

Καριέρα στην τηλεόραση

Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του στη μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» (1975). Ακολούθησαν κι άλλες τηλεοπτικές σειρές, όπως «Ο φωτογράφος του χωριού» (1977), το «Οι παραστρατημένοι» και το «Μεθυσμένη πολιτεία» (1980). Το 1980 συμμετείχε και σε έναν μικρό ρόλο στην ταινία «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι». Στην τηλεόραση συμμετείχε και σε άλλες σειρές όπως το «Χαίρε Τάσο Καρατάσο» (1985), το «Όλη η δόξα όλη η χάρη» (1989), το «Στο κάμπινγκ» (1989), το «Ερασιτέχνης άνθρωπος» (1999) κ.ά.

Καριέρα και στον κινηματογράφο

Το 1981 έκανε τον πρώτο του μεγάλο ρόλο στον κινηματογράφο, στο «Μάθε παιδί μου γράμματα», στον οποίο βραβεύτηκε για την ερμηνεία του στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Μετά την ταινία αυτή, συμμετείχε στην ταινία «Άρπα Colla» (1982). Το 1983 ακολούθησε άλλη μία επιτυχημένη του ερμηνεία στην ταινία «Ρεμπέτικο», μέσω της οποίας βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το Βραβείο της Εξαιρετικής Ερμηνείας.

Το 1984 έκανε μία από τις πιο γνωστές του ταινίες, το «Λούφα και παραλλαγή», στον ρόλο ενός φαντάρου, του Γιάννη Παπαδόπουλου. Από την ερμηνεία του αυτή κέρδισε το βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Μετά από μερικές ακόμα ταινίες υπήρξε μια παύση στην κινηματογραφική του καριέρα. Κατόπιν, μέσα στα ’00 ακολούθησαν μερικές ακόμα ταινίες, μέχρι το 2011, οπότε υπέγραψε τη σκηνοθεσία στην ταινία «Οι ιππείς της Πύλου», στην οποία έγραψε το σενάριο, τη μουσική, ενώ συμμετείχε και ως ηθοποιός. Αυτό ήταν το σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε ταινία. Την αμέσως επόμενη χρονιά συμμετείχε σε ένα ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, με όνομα «Κατερίνα Γώγου: Για την αποκατάσταση του μαύρου».

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια