Μικρούτσικος- Θηβαίος: «Ζούμε στη χώρα των τραυμάτων και των θαυμάτων» [Pics & Videos]

Μία εκ βαθέων συζήτηση, για την τέχνη , τη μουσική, την κοινωνία την πολιτική, με αφορμή την μουσική συνάντηση στο "Γυάλινο μουσικό θέατρο"

1595
Θάνος Μικρούτσικος, Χρήστος Θηβαίος, Μαριάννα Πολυχρονίδη στο Γυάλινο μουσικό θέατρο

Το ραντεβού ήταν για το πρωί της Δευτέρας στο σπίτι του. Ο Θάνος Μικρούτσικος με περίμενε χαμογελαστός στην πόρτα και με έκανε να αισθανθώ ότι μόλις επισκέφτηκα έναν καλό φίλο. Με χαμόγελο με περίμενε και ο Χρήστος Θηβαίος. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει η εβδομάδα από το να συναντάς δύο σπουδαίους και αγαπημένους μουσικούς με αφορμή την παράσταση «Στην χώρα των θαυμάτων» που ανεβαίνει στο Γυάλινο μουσικό θέατρο και να ξετυλίγεις μαζί τους ένα νήμα που σε οδηγεί στους δρόμους μίας μεγάλης διαδρομής στην τέχνη. Φυσικά δεν περιοριστήκαμε σε αυτό. Μιλήσαμε για όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα και αφού η τέχνη είναι πολιτική πράξη , αναφερθήκαμε και στην πολιτική.

Συνέντευξη στην Ειρήνη Πιτσόλη

– Βρίσκεστε ξανά μαζί μετά από πολλά χρόνια. Πως προέκυψε η συνάντηση στο Γυάλινο;

– Θ.Μ.: Η πρώτη συνάντηση μου με το Χρήστο , έγινε το 2000 με τη Χαρούλα Αλεξίου στο Μέγαρο μουσικής Αθηνών, αλλά η στενή συνεργασία μας ξεκίνησε το 2002 και ήταν σταθερή. Από αυτήν προέκυψε ο δίσκος «Ο Άμλετ της σελήνης» που έκανε μεγάλη αίσθηση. Έχουμε να συναντηθούμε από τις αρχές του 2011. Πως προέκυψε:
Ο Χρήστος το καλοκαίρι έκανε έναν δίσκο που τον θεωρώ έναν από τους καλύτερους δίσκους που βγήκαν τα τελευταία 30 χρόνια: «Το σιδερένιο νησί». Αυτό ήταν το πρώτο στοιχείο που με έκανε να σκεφτώ την συνεργασία. Όταν το φθινόπωρο μπήκα στο στούντιο και έκανα με την Μαριάνα Πολυχρονίδη τον δίσκο «Στην ομίχλη των καιρών», και είδα ότι βγήκε ένα καλό αποτέλεσμα, σκέφτηκα να παρουσιάσουμε στον κόσμο αυτές τις δύο δουλειές μαζί και να πούμε και τα παλιά αγαπημένα κομμάτια μας. Ο Χρήστος δέχθηκε και έτσι βρεθήκαμε στο «Γυάλινο» μαζί με την Μαριάνα , όπου έχοντας κάνει τις πρώτες δύο παραστάσεις, είμαστε πολύ ευτυχισμένοι , όχι μόνο γιατί έρχεται πολύς κόσμος, αυτό το έχουμε γευθεί πολλές φορές, στο παρελθόν. Είναι απαραίτητο αλλά δεν είναι το κύριο. Το κύριο στοιχείο που μας χαροποιεί είναι ότι ο κόσμος παρακολουθεί το πρώτο μέρος πολύ προσεχτικά, μετατρέπει τη μουσική σκηνή σε θέατρο και στο δεύτερο μέρος , το θέατρο του πρώτου μέρους, γίνεται μουσική σκηνή και ενώνεται το κοινό μαζί μας για να τραγουδήσουμε μαζί τα τραγούδια που εγώ ονομάζω «κοινού αισθήματος», δηλαδή τα διαχρονικά τραγούδια από παλαιότερες συνεργασίες μας, που ο κόσμος έχει αγαπήσει. Αυτή η διπλή αντίδραση είναι που μας ενθουσιάζει διότι βλέπουμε ότι πετύχαμε κάτι που μπορεί κανείς σπάνια να το συναντήσει σε μουσική σκηνή. Θέλω να πω ακόμα το εξής: Όταν ακούγεται το τραγούδι «Πίνακες» από την δισκογραφική δουλειά «Στην ομίχλη των καιρών» δεν ακούγεται ούτε ανάσα. Αυτό όταν το είδα με συγκλόνισε.

Χ.Θ.: Χαίρομαι πάρα πολύ που βρεθήκαμε ξανά με το Θάνο. Έχουμε κάνει στο παρελθόν πολλές συναυλίες μαζί, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αυτό όμως που συντελείται σε αυτή την παράσταση είναι ιδιαίτερο και μοναδικό. Κι αυτό αποδείχθηκε επί του πρακτέου. Οι μουσικοί που μας περιβάλλουν με επικεφαλής τον Θύμιο Παπαδόπουλο , ο Μάξιμος Δράκος, στα πλήκτρα , ο Πέτρος Βαρθακούρης στο μπάσο και στις κιθάρες, ο Καλλίστρατος Δρακόπουλος στα τύμπανα, είναι εκπληκτικοί! Αν κλείσεις τα μάτια θεωρείς ότι ακούς μία ολόκληρη ορχήστρα. Αυτό σε συνδυασμό με την διεξοδικά μελετημένη ερμηνεία των τραγουδιών, τον ήχο του Γιώργου Κορρέ και τα φώτα της Κατερίνας Μαραγκουδάκη, όπου ενώ δεν είναι μία θεατρική παράσταση, δίνουν την αίσθηση στο θεατή στην αρχή, ότι πήγε στο θέατρο. Αυτό στο δεύτερο μέρος, αυτό γίνεται μία γιορτή του ελληνικού τραγουδιού. Παρότι αυτό το εγχείρημα το κάναμε με μεγάλη πίστη με το Θάνο, δεν περιμέναμε να έχει αυτή την ανταπόκριση.

Ο Θάνος Μικρούτσικος με το Χρήστο Θηβαίο, στη σκηνή του Γυάλινου

– Έχετε μαζί σας την Μαριάνα Πολυχρονίδη

Θ.Μ.: Η Μαριάνα κάνει την πρώτη της εμφάνιση δισκογραφικά. Πριν μπει στο Εθνικό έκανε τραγούδι. Όταν βγήκε από το Εθνικό, την «άρπαξε» ο Κακογιάννης, ο Κούνδουρος , με αποτέλεσμα η προτεραιότητα της να γίνει το θέατρο. Γύρω στο 2011, πήρε την απόφαση να ασχοληθεί με το μικτό θέαμα αυτό που λέτε «μιούζικαλ» και συμμετείχε σε μεγάλες παραγωγές στο θέατρο Badminton. Εκεί την συνάντησα στην παραγωγή «Ταξίδι στο σταυρό του νότου» που έκανα. Εντυπωσιάστηκα από τις ικανότητες της στο τραγούδι και την γενικότερη παρουσία της στη σκηνή και της ζήτησα να κάνουμε πρόβα κάποια τραγούδια στο στούντιο. Θα τη δείτε στην παράσταση σε δύο ρόλους: Ερμηνεύει τα τραγούδια από την «Ομίχλη των καιρών» και στο «Σιδερένιο νησί» του Χρήστου λειτουργεί ως αφηγήτρια. Αν υπήρχε δισκογραφία σήμερα , πιστεύω ότι θα έκανε μεγάλη καριέρα αμέσως. Τώρα έχει πιο ανηφόρα γιατί πρέπει το live να την αναδείξει, αλλά πιστεύω ότι έχει όλα τα φόντα για να αναδειχθεί.

Χ.Θ.: Εγώ χαίρομαι πάρα πολύ που συνεργάζομαι με την Μαριάνα γιατί εκτός από μεγάλο και πολύπλευρο ταλέντο είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος που χαίρεσαι να συνεργάζεσαι μαζί του και έχει ένα σκηνικό ήθος που δύσκολα το βρίσκεις. Στην παράσταση έχει διπλό ρόλο: Ερμηνεύει τα τραγούδια και αφηγείται τα κομμάτια που εξηγούν την ιστορία της επανάστασης στη Σέριφο από την οποία είναι εμπνευσμένος ο δίσκος μου.

– Πως προέκυψε ο τίτλος της παράστασης «Στη χώρα των θαυμάτων» και αν ήσασταν ήρωες αυτής της ιστορίας ποιοι θα ήσασταν;

– Θ. Μ.: Θα ήμουν το κουνέλι. Ένας φίλος όταν άκουσε τον τίτλο της παράστασης μού είπε: «Είσαι σίγουρος ότι είναι ο σωστός τίτλος; Ναι μεν το σκεπτικό ότι είμαστε σε μία χώρα που έχουν συντελεστεί πολλά θαύματα , αλλά μήπως περνάμε τη φάση που βρισκόμαστε «Στη χώρα των τραυμάτων»; Το βρήκα πολύ σωστό και παραλίγο να αλλάξω τον τίτλο. Να τον κάνω «Στη χώρα των θαυμάτων και των τραυμάτων».

Χ.Θ: Εγώ θα ήμουν ο καθρέπτης. Όσο για τον τίτλο προέκυψε όπως είπε ο Θάνος. Ζούμε στην «Χώρα των θαυμάτων και των τραυμάτων»

Ο Θάνος Μικρούτσικος με την Μαριάννα Πολυχρονίδη στη σκηνή του Γυάλινου

– Μπορούμε να ελπίζουμε σε θαύματα σήμερα;

– Θ. Μ. : Εάν μιλάμε για την κοινωνική κατάσταση και την εξέλιξη των πραγμάτων, δύσκολα . Γιατί όσο είμαστε χωμένοι σε αυτόν τον δρόμο δεν υπάρχει διέξοδος. Το λέμε όλοι αυτό. Το ερώτημα που γεννάται είναι αν το βλέπουν οι πολιτικοί. Το θέμα δεν είναι ότι δεν βλέπουν και οι πολιτικοί, αλλά τι υπηρετεί ο καθένας. Αν υπηρετούν ένα σύστημα που επιβάλλει αυτό, θα το ακολουθήσουν. Το τραύμα είναι ότι και ένα κόμμα της αριστεράς ακολουθεί τον ίδιο δρόμο. Λένε το παλέψανε και χάσανε. Ανεξάρτητα αν το παλέψανε και χάσανε, το θέμα είναι ότι ο δρόμος είναι ΑΔΙΕΞΟΔΟΣ.

Χ.Θ.: Συμφωνώ απόλυτα με όσα είπε ο Θάνος. Τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι. Η πορεία που ακολουθούμε δεν οδηγεί πουθενά.

– Ας μιλήσουμε για τις καινούργιες δισκογραφικές σας δουλειές.

– Θ. Μ: Συνεργάζομαι ξανά με την Λίνα Νικολακοπούλου. Αυτή τη φορά ήταν και λίγο «έκπληξη» και θα σας πω στη συνέχεια γιατί το λέω. Με τη Λίνα, την οποία είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν δισκογραφικά και φτιάξαμε τραγούδια διαχρονικά. Η πρώτη μας συνεργασία ήταν το 80 στο δίσκο με τη Χαρούλα «Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια», όπου κάναμε το αγαπημένο τραγούδι «Μια Πίστα Από Φώσφορο». Μετά συνεργαστήκαμε σε έναν δίσκο της Γαλάνη όπου κάναμε το τραγούδι «Ατομική μου ενέργεια», που κι αυτό έμεινε στην συνείδηση του κόσμου και αγαπήθηκε πολύ. Είχαμε όμως κάνει και μία εξαιρετική δουλειά , στην τελευταία ταινία της Φρίντα Λάππα. Εκεί κληθήκαμε να γράψουμε τέσσερα καθαρόαιμα τραγούδια πανηγυριού, για μία ανάλογη σκηνή, όπου γινόταν ένα πανηγύρι και χρειαζόταν να έχει αυτά τα τραγούδια γιατί στο μέσα δωμάτιο γινόταν ένας φόνος. Η Φρίντα δεν έκανε αναπαραστάσεις. Έκανε εσωτερικό κινηματογράφο. Κάναμε λοιπόν τα τραγούδια και το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό.

Όταν μπήκα στο στούντιο, με την Μαριάνα να κάνω πρόβες είδα ότι ερμήνευσε εκπληκτικά ένα κομμάτι από την ταινία της Λάππα, χωρίς να την καθοδηγήσω. Έτσι είπα «Κάτι κολλάει εδώ, πρέπει να βρω τη Λίνα». Ήξερα όμως ότι η Λίνα τα τελευταία χρόνια δεν γράφει τραγούδια. Κάνει άλλα πράγματα φιλολογικά εξίσου καταπληκτικά. Όταν την συνάντησα για να της κάνω την πρόταση, σε ένα εστιατόριο, μου είπε: «Σε περίμενα». Στις επόμενες μέρες μου έστειλε τα τραγούδια. Όταν κάποιος μου στέλνει τραγούδια, δεν τα δουλεύω αμέσως. Τα αφήνω καιρό για να μου «μιλήσουν» δεν τα βιάζω. Όταν πήρα τα τραγούδια της Λίνας, αντίθετα από ότι κάνω συνήθως τα δούλεψα αμέσως. Όταν φώναξα τη Λίνα για να τα ακούσει, συνέβη κάτι καταπληκτικό! Έπαιζα τα κομμάτια στο πιάνο. Κάποια στιγμή γύρισα και είδα ότι η γυναίκα που έγραψε τόσες επιτυχίες, η Λίνα, έκλαιγε. Άρχισα και εγώ να κλαίω. Δύο άνθρωποι με τόσα χρόνια στο χώρο, που έχουν κάνει τόσα πράγματα, έκλαιγαν σαν μαθητούδια. Έτσι προέκυψε «Η ομίχλη των καιρών». Στο δίσκο υπάρχουν δύο κατευθύνσεις: να επικοινωνήσεις με τον άλλο προσωπικά και να επικοινωνήσεις με όλους μαζί. Για το δίσκο του Χρήστου – πριν μιλήσει ο ίδιος- θα ήθελα να πω ότι τον ξεχώρισα γιατί είναι ένα ολοκληρωμένο έργο που βασίζεται σε ένα concept. Περισσότερο όμως με αφορά ότι σε αυτό το δίσκο ο Χρήστος μιλά πρώτα με τον εαυτό του και μετά με όλο τον κόσμο.

Ακούστε το τραγούδι «Πίνακες» από τον δίσκο «Στην ομίχλη των καιρών»

 

Χ.Θ.: Το «Σιδερένιο νησί» είναι εμπνευσμένο από ένα τρίπτυχο: Το ιστορικό γεγονός της εξέγερσης των μεταλλωρύχων στη Σέριφο το 1916 που ήταν η πρώτη αιματηρή εργατική εξέγερση στην Ελλάδα και αντικατοπτρίζει την αντίθεση μεταξύ φωτός και σκοταδιού. Από τη μία πλευρά, ένα νησί λουσμένο στο φως, από την άλλη το σκοτάδι των εργασιακών συνθηκών στα μεταλλεία. Εκατό χρόνια μετά, βλέπω την ίδια αντίθεση στην Ελλάδα. Δεύτερον, θεωρώ ότι η τέχνη δεν πρέπει να λειτουργεί σαν τον καθρέπτη αλλά σαν φακός που μεγεθύνει ή μικραίνει τα πράγματα και αλλάζει την χροιά της πραγματικότητας. Τρίτον, μπήκα στο στούντιο με δύο παιδικά μου όνειρα: Να λειτουργήσω σαν ένα μέλος των Beattles όταν έγραφαν το Salt and Pepper Shakers, και με την πεποίθηση ότι κάθε τραγουδοποιός κάποια στιγμή στη ζωή του πρέπει να προσπαθήσει να γράψει τη δική του μουσική πράξη στο Μπρέχτ.

Ακούστε το τραγούδι «Το σιδερένιο νησί» από τον ομώνυμο δίσκο 

– Πόσο δύσκολο είναι να κάνεις τόσα χρόνια μουσική και να δημιουργείς κάθε φορά διαφορετικά πράγματα;

– Θ. Μ.: Πολλοί καλλιτέχνες γίνονται δέσμιοι της εικόνας τους. Πατάνε σε μια επιτυχία και την επαναλαμβάνουν. Εγώ αντιτάχθηκα αυτό. Αν δεν αντιταχθείς θα μικρύνεις. Κι εγώ αν και «Μικρούτσικος» δεν θέλω να μικρύνω. (Γέλια). Όταν ο Ρίτσος γύρισε από την τελευταία εξορία επί δικτατορίας βλεπόμασταν συχνά. Τον αγαπούσα και τον σεβόμουν πολύ και εκείνος αγαπούσε πολύ τη μουσική μου. Κάποια στιγμή μου είπε κάτι που έγινε η αρχή μου: «Το θέμα δεν κάνει το έργο. Αλλά πρέπει να γράφεις για ότι σε «καίει». Μη μιμηθείς ποτέ αυτό που σου παραδίδεται. Να το σεβαστείς αλλά να το αφομοιώσεις και να το φτιάξεις με το δικό σου έργο να του δώσεις τη δική σου φόρμα, που εάν έχεις ταλέντο θα έχει ίχνη του μέλλοντος μας.»

– Χ.Θ:  Θεωρώ τον Θάνο δάσκαλο μου , όπως και τον Ουμπέρτο Έκο. Βρίσκω φως μέσα στο σκοτάδι επειδή έχω τη δυνατότητα να επιλέγω τους δασκάλους μου για να πηγαίνω μπροστά. Αρχίζουμε να βλέπουμε τα ίχνη του μέλλοντος όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε νάνοι σε πλάτες γιγάντων. Αυτό εμπερικλείει την δημιουργικότητα για μένα.

Ο Θάνος Μικρούτσικος στη σκηνή του Γυάλινου

– Η μουσική μπορεί να δώσει επαναστατικά ερεθίσματα;

– Θ.Μ: Η μουσική και η τέχνη δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Τον κόσμο τον αλλάζουν άνθρωποι συνειδητοποιημένοι. Μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να αποκτήσουν κριτική συνείδηση. Σε μία επαναστατική εποχή κάποια τραγούδια μπορούν να λειτουργήσουν ως έναυσμα. Θυμάμαι στην κηδεία του Σεφέρη επί δικτατορίας με χιλιάδες κόσμο παρόντα, αρχίσαμε κάποιοι να τραγουδάμε «Στο περιγιάλι το κρυφό». Τότε με ισχυρή την παρουσία της αστυνομίας όλος ο κόσμος άρχισε να τραγουδάει μαζί μας. Εμψυχώθηκε. Ακόμα όταν θυμάμαι τη στιγμή ανατριχιάζω. Αυτό είναι ο στόχος μου τώρα. Από το 2010 , έχω κάνει περίπου 700 συναυλίες. Έρχεται ο κόσμος και μου λέει: «Εμψυχωθήκαμε». Απαντώ: «Αν εμψυχωθήκατε, με εμψυχώσατε». Η μουσική να δώσει ερεθίσματα και να εμψυχώσει. Αλλά όχι η τυποποιημένη μουσική. Τα τυποποιημένα τραγούδια τύπου «Mac Donalds» δεν μπορούν να εμψυχώσουν. Τα τραγούδια που είναι για να «θυμόμαστε», όχι για να «ξεχνάμε» όπως είπε ο Θεοδωράκης όταν τον ρώτησαν γιατί έκανε τον «Επιτάφιο», αυτά μπορούν να εμψυχώσουν τον κόσμο. Το «Σιδερένιο νησί» και «Η ομίχλη των καιρών» είναι σε αυτή τη γραμμή.

– Χ.Θ.: Η μουσική δεν αλλάζει τον κόσμο. Απλά αφυπνίζει συνειδήσεις και δίνει ερεθίσματα για σκέψη και οξύνει τη μνήμη.

O Χρήστος Θηβαίος στη σκηνή του Γυάλινου

– Δώστε μου έναν ορισμό για το «Έντεχνο τραγούδι»

– Θ. Μ.: Ο όρος είναι λάθος. Στην Ελλάδα ο όρος αφορά ένα πολύ σοβαρό τραγούδι που ακουμπά στην ελληνική κουλτούρα , γι’ αυτό θα έπρεπε οι μουσικολόγοι να έχουν κάνει την εκλεπτυσμένη δουλειά που κάνουν σε άλλα είδη. Αντ’ αυτού έδωσαν τον όρο «Λαϊκό τραγούδι» σε μία μεγάλη κατηγορία τραγουδιών με αποτέλεσμα να έχει γίνει κομφούζιο ο όρος και πολύ πιο κομφούζιο είναι ο όρος «Έντεχνο». Για μένα αυτό το τραγούδι είναι πολύμορφο , πολύ σοβαρό , σχετίζεται με την μελοποιημένους στίχους ποιητών ή στιχουργών που στην ουσία είναι ποιητές, ( όπως ο Άλκης Αλκαίου π.χ). Είναι αστικό τραγούδι που ξεκινάει από το Χατζιδάκι και το Θεοδωράκη, ακουμπάει με το ένα πόδι σε κάποια τραγούδια του Τσιτσάνη, συνεχίζεται με τη γενιά που ανήκω ως «τελευταίος των μοϊκανών» και φτάνει στο σήμερα. Όσο δεν προτείνεται κάτι καινούργιο έτσι θα το λέμε, χωρίς να υπονοούμε ότι το άλλο είναι «άτεχνο». Είναι άλλου τύπου τα «έντεχνα» σε σχέση με τα τραγούδια «lifestyle» . Έχουν διαφορετικές βασικές λειτουργίες. Έχουν διαφορετικές μουσικές και ήχο. Το ένα είναι τυποποιημένο το άλλο όχι. Σε κοινωνικό επίπεδο το ένα αντιτίθεται , το άλλο προσπαθεί να εμπεδώσει την υπάρχουσα κατάσταση.

– Χ.Θ.: Η μουσική για εμάς είναι ένας ωκεανός. Δεν εξαντλείται στο τραγούδι. Το τραγούδι είναι ένα πολυνησιακό σχήμα σε αυτό τον ωκεανό. Εμείς δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς να γράφουμε και χωρίς να παίζουμε μουσική. Κάνουμε αυτό που για εμάς είναι ζωτικής σημασίας χωρίς να μας νοιάζει και τόσο ο όρος που βάζουν στο είδος που υπηρετούμε.

Ο Θάνος Μικρούτσικος στη σκηνή του Γυάλινου

– Θα ασχολούσασταν ξανά με την πολιτική κύριε Μικρούτσικε;

– Από μικρός ήμουν πολύ πολιτικοποιημένος. Από το 1977 μου έκαναν πολλές προτάσεις για να κατέβω στην πολιτική. Αρνήθηκα πολλές φορές. Αποδέχθηκα το υπουργείο πολιτισμού όταν έχοντας εμπλακεί στην πολιτική διαχείριση θεώρησα ότι αν σε λειτουργικές θέσεις μπουν άνθρωποι διατεθειμένοι να κάνουν σοβαρή δουλειά που διαθέτουν τις γνώσεις και τις υποδομές αυτός ο τρόπος μπορεί να λειτουργήσει αναπτυξιακά. Όταν απεχώρησε ο Αντρέας Παπανδρέου, ήμουν από τους ελάχιστους που δεν δέχθηκαν να συνεχίσουν. Από τότε μέχρι σήμερα έχω δεχθεί πολλές προτάσεις να επιστρέψω. Δεν επιστρέφω. Ο λόγος είναι ότι στη μουσική δεν μπορείς να μπαινοβγαίνεις. Το ότι κάποια στιγμή βγήκα, λειτούργησε ενάντια στην δημιουργικότητα μου εκείνη την περίοδο. Επίσης η πολιτική όπως εξελίχθηκε έχασε την εμπιστοσύνη του κόσμου. Εγώ δεν θέλω να χάσω την εμπιστοσύνη του κόσμου, που την κερδίζεις με την μουσική. Ο χρόνος μικραίνει και στο χρόνο που μου απομένει θέλω να έχω χρόνο να ασχοληθώ με την οικογένεια και τους φίλους μου. Και τέλος το πολιτικό σκηνικό σήμερα δεν με εκφράζει.

– Κύριε Θηβαίε θα μπαίνατε στην πολιτική;

– Όχι γιατί όπως είπε ο Θάνος, η πολιτική σου στερεί την εμπιστοσύνη του κόσμου. Εμείς με τη μουσική μας , δημιουργούμε σχέσεις εμπιστοσύνης με τον κόσμο. Επίσης η μουσική μας συνύπαρξη στο Γυάλινο είναι επίσης μία πράξη εμπιστοσύνης. Και ταυτόχρονα είναι η πολιτική μας πράξη.

Ο Χρήστος Θηβαίος στη σκηνή του Γυάλινου

– Θα ήθελα την τοποθέτηση σας για τα φαινόμενα ρατσισμού και βίας που ζούμε σήμερα, που δημιουργούνται ως ένα βαθμό από την κρίση που ζούμε.

– Θ.Μ.: Ο βαθμός εκτίμησης του μέσου όρου δεν είναι σε τέτοιο σημείο που να καταλάβει ότι το σύστημα δεν το χτυπάς έτσι. Θες να χτυπήσεις το σύστημα και πας και ακολουθείς το χειρότερο κομμάτι του. Γιατί ο Τράμπ είναι το χειρότερο κομμάτι του, γιατί η Χρυσή Αυγή είναι το χειρότερο κομμάτι του, γιατί ο Χίτλερ ήταν το καταστροφικότερο κομμάτι του. Αν είχε ο μέσος όρος μία συνείδηση, δεν θα πήγαινε εκεί. Όμως εδώ στην Ελλάδα δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από αυτές τις κατευθύνσεις γιατί είμαστε η κατεξοχήν χώρα μεταναστών. Και για να μην πάμε στους Δωριείς, ας πάμε στο 1922, ας πάμε στη μεταπολεμική περίοδο που η μισή Μακεδονία πήγε στην Αυστραλία, ας πάμε στο 60 που η μισή Ελλάδα πήγε στην Γερμανία και στο Βέλγιο, ενώ στις αρχές του 20ου αιώνα είχε πάει στις Η.Π.Α. Αν τα δούμε όλα αυτά, δεν πρέπει να έχουμε ρατσιστικά και ξενοφοβικά συναισθήματα – και νομίζω ότι η πλειοψηφία δεν έχει- αλλά δεν πρέπει να υπάρχει ούτε καν αυτή η ισχνή μειοψηφία.

– Χ.Θ: Συμφωνώ απόλυτα, με όσα είπε ο Θάνος τα φαινόμενα ρατσισμού και βίας πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι να τα εξαλείψουμε.

Ο Θάνος Μικρούτσικος και ο Χρήστος Θηβαίος στη σκηνή του Γυάλινου

– Ποιο μπορεί να γίνει το όπλο μας για να αντέξουμε;

– Θ. Μ.: Θα σου πω κάτι πολύ ωραίο που έγραψαν δύο πιτσιρικάδες σε έναν τοίχο εδώ κοντά: «Μόνος σου μπορείς να τρέξεις πολύ γρήγορα. Μαζί θα πάμε πολύ μακριά» Αυτό.

– Χ.Θ: Η αλληλεγγύη, και το να ξαναπάμε στο «Εμείς» . Να λειτουργήσουμε σαν σύνολο και όχι σαν μονάδες.

Ο Θάνος Μικρούτσικος και ο Χρήστος Θηβαίος στη σκηνή του Γυάλινου

Info:

Η παράσταση «Στην χώρα των θαυμάτων» θα συνεχιστεί στο Γυάλινο μουσικό θέατρο για δύο Σάββατα ακόμα: (Σάββατο 25 Φεβρουαρίου – Σάββατο 4 Μαρτίου)

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια