Μάριος Καμχής: Πείραμα τυχαίο, αλλά με λογική

O εικαστικός Μάριος Καμχής μιλά στην εφημερίδα "Axia News"

379
Ο Μαρίος Καμχής

Με σπουδές στην αρχιτεκτονική, στην πολεοδομία και τη φιλοσοφία, ο Μάριος Καμχής μελέτησε επί σειρά ετών θέματα χωροταξίας και αστικής ανάπτυξης. Η εργασιομανία και η τυπικότητά του δεν τον εμπόδισαν, κατά τη διάρκεια συσκέψεων και τηλεφωνικών επαφών, να μουτζουρώνει και να τραβά τυχαίες γραμμές σε λευκές κόλλες χαρτιού που βρίσκονταν στο γραφείο του.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Αποτέλεσμα αυτής της αμήχανης διαδικασίας είναι η έκθεση με τίτλο «Εική και ως έτυχε», που παρουσιάζει η Ελληνοαμερικανική Ένωση και το Hellenic American College (HAEC), σε συνεργασία με το Hellenic American University (Manchester, NH, USA) και επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Λουίζας Καραπιδάκη. Έτσι, το κοινό έρχεται σε επαφή μ’ έναν άλλο ρόλο του εκθέτη, τον Μάριο Καμχή ως καλλιτέχνη και όχι ως τεχνοκράτη.

Έργο του Μάριου Καμχή

Έργα με ιδιάζουσα παραστατικότητα, με διαβαθμίσεις αναλογιών και με εκπληκτικές λεπτομερειακές αναφορές εκτίθενται στην αίθουσα τέχνης της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης.
«Η εικονογραφία του Μάριου Καμχή», όπως αναφέρει η επιμελήτρια, Λουίζα Καραπιδάκη, «χαρακτηρίζεται από μια ιδιάζουσα παραστατικότητα με εκπληκτικές λεπτομερειακές αναφορές, που απορροφά το βλέμμα του θεατή και τον παροτρύνει σε μια δεύτερη ανάγνωση.
Όλα είναι φανταστικά αλλά όλα μοιάζουν βιωμένα και οικεία. Στις επιμελημένες σχεδιαστικές απεικονίσεις του συνηθίζει να εκφράζεται περισσότερο με την παράθεση των ασπρόμαυρων όγκων και να δίνει έναν καθοριστικό αλλά συμπληρωματικό ρόλο στο χρώμα».
Συναντήσαμε τον κύριο Καμχή στα εγκαίνια της έκθεσης και μας δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του.

– Κύριε Καμχή, είστε ένας άνθρωπος των γραμμάτων και των επιχειρήσεων, παράλληλα. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την τέχνη; Έτυχε; όπως λέει ο τίτλος της έκθεσής σας;

– Δεν έτυχε. Ζωγράφιζα από μικρός, 13-14 χρονών, και δεν έπαψα ποτέ να ζωγραφίζω, παράλληλα με όποιες άλλες δραστηριότητες είχα, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.
Υπήρχαν κάποιες περίοδοι που είχα περισσότερο χρόνο, κυρίως τα βράδια, και άλλες λιγότερο. Ακόμα πιο λίγες ήταν οι περίοδοι που είχα τον χρόνο να προετοιμάσω μια έκθεση. Για αυτόν τον λόγο και αρκετά έργα μου δεν έχουν ποτέ εκτεθεί.

Έργα με ιδιάζουσα παραστατικότητα, με διαβαθμίσεις αναλογιών και με εκπληκτικές λεπτομερειακές αναφορές, εκτίθενται στην αίθουσα τέχνης της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης

– Πώς αποφασίσατε να προχωρήσετε σε έκθεση των έργων σας;

– Η πρώτη μου έκθεση πραγματοποιήθηκε το 2001, όταν είχε ολοκληρωθεί η θητεία μου ως επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα.
Επέμεναν κάποιες φίλες, οι οποίες είχαν μια γκαλερί στην Αθήνα. Τα έργα ήταν, θα έλεγα, «συμβατικά», προηγούμενων ετών και με διαφορετικές τεχνοτροπίες. Αυτή ήταν η πιο δύσκολη απόφαση. Να εκτεθείς για πρώτη φορά και συγχρόνως να αποχωριστείς τα έργα σου.
Η δεύτερη έκθεση είχε ως έναυσμα το βιβλίο του Ίταλο Καλβίνο «Αόρατες πόλεις». Μετά από πολλές αναγνώσεις, στα αγγλικά και στα ελληνικά, γυρίζοντας από τις ΗΠΑ όπου είχα περάσει ένα ακαδημαϊκό έτος διδάσκοντας, επέλεξα 25 πόλεις και τις ζωγράφισα, όπως εγώ υπέθετα ότι θα μπορούσαν να ήταν. Το αποτέλεσμα ήταν μια σχετικά ολοκληρωμένη θεματική ενότητα που θα μπορούσε να εκτεθεί. Όπως και έγινε το 2004.
Η έκθεση προέκυψε πρώτον διότι το 2016 ήμουν ελεύθερος από επαγγελματικές υποχρεώσεις, άρα είχα όλον τον χρόνο να ζωγραφίζω, και δεύτερον διότι η γυναίκα μου και διάφοροι φίλοι, στη γνώμη των οποίων έχω εμπιστοσύνη, απάντησαν θετικά στο ερώτημά μου αν αξίζει να εκθέσω αυτά τα έργα. Το τελικό σπρώξιμο έγινε από τη Λουίζα Καραπιδάκη, ιστορικό τέχνης και επιμελήτρια της έκθεσής μου.

– Πώς βλέπετε να εξελίσσεται αυτή η ενασχόλησή σας;

– Ζωγραφίζω χωρίς να έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου την προοπτική μιας έκθεσης, γιατί δεν είναι το επάγγελμα μου.
Τα έργα αυτής της έκθεσης προέκυψαν σιγά σιγά, αρχικά με τις μουντζούρες/doodles και στη συνέχεια με τα πιο «συγκροτημένα» έργα, κυρίως από το 2011 και μετά. Ήταν κάπως σαν ένα πείραμα βασισμένο στην κεντρική ιδέα που περιγράφω στο σχετικό κείμενο του καταλόγου, δηλαδή στη σχέση του τυχαίου με το λογικό.
Μπορεί ένα τυχαίο γεγονός να μας οδηγήσει σε μια άλλη κατεύθυνση. Το επόμενό μας όμως βήμα συνήθως θα έχει κάποια λογική σχέση με το προηγούμενο γεγονός, και ούτω καθεξής. Και πάλι ένα άλλο τυχαίο γεγονός να μας οδηγήσει κάπου αλλού. Μπορεί να βρεθούμε κάποια στιγμή και σε μια κατάσταση που δεν μας αρέσει και την απορρίπτουμε. Προσπάθησα να εκφράσω αυτή τη διαδικασία στα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση.

Έργο του Μάριου Καμχή

– Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Σκοπεύετε να μας παρουσιάσετε κάτι νέο;

– Το βέβαιο είναι ότι θα συνεχίσω, όσο μπορώ, να ζωγραφίζω. Μπορεί για κάποιο διάστημα να είναι «μία από τα ίδια» και μπορεί στη συνέχεια να είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό. Ποιος ξέρει; Ό,τι ήθελε προκύψει. Ελπίζω το δεύτερο.

Who is who
Ο Μάριος Καμχής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Σπούδασε αρχιτεκτονική και του απονεμήθηκε ο τίτλος του διδάκτορα της Φιλοσοφίας από τη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Λονδίνου. Το 1978 με υποτροφία Fulbright συνέχισε την έρευνά του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες (UCLA).
Εργάστηκε στην Αθήνα ως συντονιστής του Εθνικού Προγράμματος Ακτών, σύμβουλος του υφυπουργού Εξωτερικών και πρόεδρος της ομάδας εργασίας του Συμβουλίου Υπουργών για το Ελληνικό Μνημόνιο. Υπήρξε στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Δίδαξε στα Πανεπιστήμια George Mason στην Ουάσιγκτον, Θεσσαλίας και Χαροκόπειο.
Έχουν εκδοθεί τα βιβλία του «Θεωρία του Σχεδιασμού και Φιλοσοφία» (Εκδ. Tavistock, Λονδίνο, 1979) και «Η Ενοποίηση του Ευρωπαϊκού Χώρου» (Εκδ. Κριτική, Αθήνα, 2007). Ταυτόχρονα, δεν εγκατέλειψε ποτέ την ενασχόλησή του με τη ζωγραφική και έχει πραγματοποιήσει δύο ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, «Ζωγραφική» (Γκαλερί 3, 2001) και «Οι αόρατες πόλεις» (Γκαλερί 24, 2004).

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια