Μάνος Στεφανίδης – Από την τέχνη του δρόμου και την ακατάλληλη έκθεση στον… εξπρεσιονισμό

…και ένα αφιέρωμα στον εξπρεσιονισμό - Ο Μάνος Στεφανίδης, πολυσχιδής και πολυπράγμων, μιλάει στο axiaplus με αφορμή τις τελευταίες εκθέσεις που επιμελείται

984

 

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Συναντήσαμε τον Μάνο Στεφανίδη στην γκαλερί Trii Art Hub, στον πεζόδρομο της Δράκου, όπου πρόσφατα εγκαινιάστηκε η νέα έκθεση που επιμελήθηκε με τίτλο, «Αναφορά στον Μπουζιάνη – Μνήμη Σταύρου Ιωάννου», και αποτελεί ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στον εξπρεσιονισμό.

Ο Μάνος Στεφανίδης μας μίλησε για τις εκθέσεις που επιμελήθηκε τον τελευταίο μήνα, καθώς και για το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ο μοιραίος Αλέξης» που εκδόθηκε από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις.

Μάνος Στεφανίδης

– Κύριε Στεφανίδη, έχετε επιμεληθεί τον τελευταίο μήνα τρεις εκθέσεις. Θα θέλατε να αναφερθείτε σε αυτές;

 Για μένα ο Δεκέμβρης δεν είναι μήνας διακοπών. Συνέπεσαν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Τελείωσε η έκθεση της street art που επιμελήθηκα στον Εικαστικό Κύκλο Sianti. Μια έκθεση με τη συμμετοχή τεσσάρων καλλιτεχνών του δρόμου, όπου παρουσιάσαμε και το βιβλίο «Τέχνη στους δρόμους του κόσμου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» και έχει θέμα την ιστορία του graffiti και της street art από την απαρχή τους στις λεωφόρους της Νέας Υόρκης μέχρι σήμερα.

cacao rocks street art

Είναι γεγονός ότι η street art γίνεται όλο και πιο δημοφιλής σε όλον τον κόσμο, έτσι και η κουλτούρα του δρόμου της Αθήνας σημειώνει ανοδική πορεία. Οι καλλιτέχνες μέσα από τα έργα τους θίγουν κοινωνικά θέματα ή απλά φωτίζουν έναν γκρίζο τοίχο, προκαλώντας μια στιγμιαία αντίδραση. Το βιβλίο εκτός από κείμενά μου περιλαμβάνει και κείμενα του αρχιτέκτονα, ιστορικού τέχνης και αναπληρωτή καθηγητή στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πολυτεχνείου Κρήτης Θανάση Μουτσόπουλου.

Στις 5 Δεκεμβρίου στην αίθουσα τέχνης ena contemporary εγκαινιάστηκε η ομαδική έκθεση με τίτλο «Το Σώμα. Ο Έρωτας», την οποία επιμελήθηκα και θα διαρκέσει έως 13 Ιανουαρίου 2018.

Έργο Μαρίας Μαραγκουδάκη

Ήθελα από πολύ καιρό να οργανώσω μιαν «ακατάλληλη» έκθεση και να την επενδύσω με ανάλογα κείμενα μακριά από ακαδημαϊκές συμβάσεις και ψευδοπουριτανικούς συμψηφισμούς. Θέλησα εκτός του εύκολου ρεαλισμού και της τρέχουσας μόδας του γυμνού να δείξω μια τέχνη ρεαλιστική, που όμως δεν φοβάται να ονειρεύεται και που τολμά να είναι «σπερματική» με τρόπους ανάλογους του Ανδρέα Εμπειρίκου, ο οποίος έλεγε ότι «Η ποίηση πρέπει να είναι σπερματική, αλλιώς να μην υπάρχει». Το σημαντικό που έκαναν ο Εμπειρίκος και ο Τσαρούχης τη δεκαετία του ’30 ήταν να παρουσιάσουν σε ένα φοβισμένο, άκρως συντηρητικό, αστικό κοινό την «επιθυμία»! Ο Τσαρούχης έδειχνε τα γυμνά σώματα της επιθυμίας και απενοχοποίησε μια ζωγραφική στα μάτια του κοινού. Ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος έλεγε ότι ο Τσαρούχης ζωγραφίζει παλιανθρώπους. Τηρουμένων των αναλογιών, και σήμερα τα πράγματα είναι συντηρητικά.

Στην ομαδική έκθεση, λοιπόν, των τριών «Το Σώμα. Ο Έρωτας» πρωταγωνιστούν τα φετίχ, τα ταμπού, τα σώματα που δεν υποδύονται αλλά ζουν την ηδονή

 

– Σας δυσκόλεψε η διοργάνωση αυτής της έκθεσης εξαιτίας της θεματολογίας της;

-Ήρθα σε επαφή με πολλές γκαλερί που είδαν με επιφύλαξη την παρουσίαση αυτή. Είμαι, λοιπόν, ευτυχής που η γκαλερί ena contemporary αγκάλιασε την ιδέα και επιτέλους πραγματοποιείται και η έκθεση και το ομότιτλο βιβλίο, με τη συνδρομή της γκαλερί και της Νίκης Παπαδάκη και των τριών φίλων καλλιτεχνών που μου εμπιστεύτηκαν τόσο προσωπικά έργα, τα οποία πάντως δεν λειτουργούν σαν ψυχανάλυση αλλά ως μέθεξη στην πιο βαθιά ουσία του έρωτα.

Εννοώ τη Μαρία Μαραγκουδάκη, την Αλεξάνδρα Νάκου και τον Ντίνο Πετράτο.

Μα πάνω απ’ όλα, αναφέρομαι στην άκρως τιμητική για όλους μας συμμετοχή της Κικής Δημουλά, που υπεραμύνεται της ερωτικότητας των θνητών σωμάτων εγκλωβίζοντας θνητά σώματα σε αθάνατες λέξεις.

 

– Μιλήστε μας για την έκθεση που παρουσιάζεται εδώ στο Trii Art Hub.

Στο Trii Art Hub, στον πεζόδρομο της Δράκου, εγκαινιάστηκε στις 21 Δεκεμβρίου ομαδική έκθεση που επιμελήθηκα, με τίτλο «Αναφορά στον Μπουζιάνη – Μνήμη Σταύρου Ιωάννου» και είναι ένα αφιέρωμα στον εξπρεσιονισμό.

Στην πορεία της ζωγραφικής των Ελλήνων εικαστικών υπάρχει ένας καλλιτέχνης που από μόνος του δημιουργεί ένα ολόκληρο ρεύμα. Πρόκειται για τον Γεώργιο Μπουζιάνη (1885-1959), προφητικό εισηγητή του μεσοπολεμικού εξπρεσιονισμού στη συντηρητική κοινωνία της Αθήνας. Ο Μπουζιάνης ουσιαστικά ανακαλύπτεται μετά θάνατον από έναν μικρό κύκλο αφοσιωμένων θαυμαστών αλλά και από τους καλλιτέχνες που γεννήθηκαν μετά το 1940 και ωρίμασαν ως δημιουργοί κατά την περίοδο της δικτατορίας.

Εννοώ τον Σταύρο Ιωάννου (1945-2009), τον Μάκη Θεοφυλακτόπουλο, τον Μανώλη Πολυμέρη, τον Κυριάκο Μορταράκο κ.λ.π. αλλά και τους νεότερους όπως τον Θράφια, τον Γιάννη Τζερμιά, τον Νίκο Κασκούρα, τον Γιώργο Λαναρά κ.λ.π. Την ομάδα συμπληρώνει ένας μεγάλος Έλληνας της Διασποράς, ο John Christoforou (1921-2014).

Με τον Μάκη Θεοφυλακτόπουλο, τον Κυριάκο Μορταράκο, τον Σταύρο Ιωάννου τον Γιάννη Τζερμιά επανέρχεται το δράμα του προσώπου, το δράμα του υποκειμένου. Κυριαρχεί, δηλαδή, «ο καθένας μας απέναντι στη μοίρα του». Είναι όλο αυτό το δράμα που παρουσιάζεται μετά τη δικτατορία.

 – Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για τον Σταύρο Ιωάννου;

Η ιδιαιτερότητα του Σταύρου Ιωάννου, μαθητή του Μόραλη, έγκειται στο ότι συνδυάζει τη δυναμική εξπρεσιονιστική χειρονομία με τον βαθύ χρωματικό λυρισμό. Πολιτικοποιημένος, αλλά όχι προπαγανδιστής μιας πολιτικής ιδέας, μοιράζεται συνεχώς καλλιτεχνικά ανάμεσα στις δυνατότητες του χάους που του προσφέρει η εικόνα αλλά και στην ανάγκη για την ύπαρξη μιας στοιχειώδους δομής της εικόνας.

Έστω και αν ψάχνει φαντάσματα σε έναν λαβύρινθο. Ακριβώς για αυτό, τα ώριμα έργα του μοιάζουν με τους σκελετούς ενός φανταστικού κτίσματος, ενός πύργου από τραπουλόχαρτα. Από τις πρώτες του σπουδαστικές νεκρές φύσεις ως τα τελευταία του εκρηκτικά τοπία της Αίγινας, ο Ιωάννου παραμένει μοναδικός κολορίστας, όχι της επιδερμίδας αλλά της ψυχής.

 

– «Ο μοιραίος Αλέξης: δοκιμή ενός πορτραίτου – ημερολόγιο απωλειών» είναι το τελευταίο σας βιβλίο. Σε τι αναφέρεται;

– Εκ πρώτης, μιλώ ως ιστορικός τέχνης αλλά στο βιβλίο εκφράζομαι και ως πολιτικό υποκείμενο. Συγκεντρώνω μια σειρά πολιτικών κειμένων, που έγραψα εν είδει ημερολογίου τα τρία τελευταία χρόνια, από την εποχή που διατηρούσα έμμεσο και άμεσο διάλογο με τον πρωθυπουργό έως τις μετέπειτα δριμείες κριτικές μου. Ο πρωθυπουργός είναι ένα πρόσωπο που έχω στηρίξει και έχω θαυμάσει και δυστυχώς ανέλαβε μια τεράστια ιστορική ευθύνη.

 

– Ανταποκρίνεται ο κόσμος στις αναρτήσεις σας στο blog σας και στον λογαριασμό σας στο Facebook;

-Είμαι πολύ ευχαριστημένος με τη διαδραστικότητα που δημιουργείται και τη μεγάλη επισκεψιμότητα στο blog μου manosstefanidis.blogspot.com.

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια