Λύση του Σκοπιανού με σεβασμό στην εθνική γραμμή Καραμανλή

1182

Αν δούμε το ζήτημα του ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας απο ιστορικογεωγραφική σκοπιά το θέμα δεν είναι μόνο οι  διαφορές  περί ιστορικών γεγονότων ή συμβόλων, αλλά ουσιαστικά, εντοπίζεται  στην συμπεριφορά του σαν κράτος μέλος των Ηνωμένων Εθνών. Συμπεριφορά, που αντιστρατεύεται τον σεβασμό της καλής γειτνίασης, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας.

Γράφει η Μαρία Καλπουζάνη  Διεθνολόγος-Οικονομολόγος

Είναι πρόβλημα με περιφερειακή αλλά και διεθνή διάσταση το οποίο αν δεν λυθεί δεν πρόκειται ποτέ το γειτονικό κράτος να γίνει πλήρες μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.

Χρονικά, το ζήτημα προέκυψε το 1991, όταν η ΠΓΔΜ αποσχίστηκε απο την ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία και ανακήρυξε την ανεξαρτησία της υπο την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Ιστορικά, ο όρος «Μακεδονία», αναφέρεται στο βασίλειο και τον πολιτισμό των αρχαίων Μακεδόνων που ανήκουν στο ελληνικό έθνος και αποτελούν αδιαμφισβήτητα κομμάτι της ελληνικής ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Γεωγραφικά, ο όρος αναφέρεται σε μια ευρύτερη περιοχή που εκτείνεται στο σημερινό έδαφος διαφόρων βαλκανικών χωρών, με το μεγαλύτερο τμήμα της να βρίσκεται στην Ελλάδα και άλλα μικρότερα τμήματά της στην ΠΓΔΜ, τη Βουλγαρία και την Αλβανία.

Οι ρίζες του ζητήματος του ονόματος, ξεκινούν  αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο Στρατάρχης Τίτο διαχώρησε απο τη Σερβία την περιοχή αυτή, χορηγώντας της καθεστώς ομόσπονδης συνιστώσας που αρχικά ονόμασε «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» και στη συνέχεια, σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παράλληλα καλλιεργείτο και η ιδέα ενός χωριστού «μακεδονικού έθνους».

Σκοπός του Στρατάρχη, ήταν η μελλοντική διεκδίκηση εδαφών στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και η εξασφάλιση διεξόδου στο Αιγαίο.

Με αυτό το  παρελθόν, η ΠΓΔΜ ανακήρυξε την ανεξαρτησία της το 1991, βασίζοντας την υπάρξή της στην τεχνητή έννοια του μακεδονικού έθνους, που καλλιεργήθηκε σκόπιμα για λόγους καθαρά πολιτικής σκοπιμότητας.

Η Ελλάδα αντέδρασε, έντονα, και το θέμα ήρθε στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο με δύο αποφάσεις συνιστούσε  την γρήγορη διευθέτηση του.

Το 1993, μετά απο σύσταση του Συμβουλίου Ασφαλείας η ΠΓΔΜ έγινε δεκτή με αυτή την προσωρινή ονομασία έως ότου βρεθεί μια συμφωνημένη λύση.

Το 1995, η Ελλάδα και η ΠΓΔΜ υπέγραψαν, Ενδιάμεση Συμφωνία που επέβαλε ένα κώδικα συμπεριφοράς, τον οποίο όμως παραβίαζε συστηματικά η γείτονα χώρα αφού: α. Προέβαλλε μεγαλοιδεατικές εδαφικές βλέψεις κατά της Ελλάδας β. Χρησιμοποιούσε την  ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» στους διεθνείς οργανισμούς ακόμη και στα ΗΕ ενώ είχε προσχωρήσει με την προυποθεση να χρησιμοποιεί την προσωρινή ονομασία ΠΓΔΜ

γ .Χρησιμοποιούσε σύμβολα όπως ο Ηλιος της Βεργίνας που απαγορεύεται βάση της ενδιάμεσης συμφωνίας, μετονόμασε το αερόδρομιο  της σε  «Αλέξανδρος Μακεδών», ενέγειρε στα Σκόπια αψίδα «Πόρτα Μακεδονία» κα δ. Προέβαινε σε  προκλητικές ενέργειες όπως παραποίηση της ελληνικής σημαίας, αλυτρωτικά συνθήματα σε διεθνείς αθλητικές εκδηλώσεις, κα.

Που βρισκόμαστε σήμερα;

Οι  διαπραγματεύσεις για το όνομα, στην Αθήνα έχουν σαν βάση τον Σεπτέμβριο του 2007, όταν η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή με Υπουργό Εξωτερικών την Ντόρα Μπακογιάννη παρουσίασε στη Βουλή των Ελλήνων και έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης  για «σύνθετη ονομασία, με γεωγραφικό προσδιορισμό, έναντι όλων», θέση που έγινε ξεκάθαρη και τον Απρίλιο του 2008 στο Βουκουρέστι στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ.

Η ελληνική κυβέρνηση, έθεσε βέτο για την ένταξη των Σκοπίων στον διεθνή οργανισμό προβάλλοντας σαν προϋπόθεση την κατάληξη ως προς την ονομασία της χώρας τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό.

 Η ηγεσία της ΠΓΔΜ σήμερα φαίνεται έτοιμη να έρθει σε συμβιβασμό για το όνομα, αρκεί να έχει την θέληση να γεφυρώσει και την απόσταση που μας χωρίζει στα θέματα  ταυτότητας και γλώσσας και ιστορικής κληρονομιάς. Η ελληνική διπλωματία θα πρέπει να διασφαλίσει μια σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις, εντός και εκτός της χώρας. Παράλληλα θα πρέπει να διασφαλίσει με συνθήκη πως καμία συμφωνία δεν πρόκειται να λειτουργήσει αν δεν συμπεριλαμβάνει και ρητή αναφορά της γείτονος χώρας ότι παραιτείται από οποιαδήποτε αλυτρωτική βλέψη εναντίον της Ελλάδας ή προσπάθεια οικειοποίησης του ιστορικού παρελθόντος της χώρας μας με σαφή αναφορά στην Αρχαία Μακεδονία. Τότε και μόνο τότε θα μπορέσει να υπάρξει συμφωνία λειτουργικά βιώσιμη και δίκαιη για τα ελληνικά συμφέροντα.

Με την παραπάνω συμφωνία η ελληνική εξωτερική πολιτική μένει πιστή στην εθνική θέση για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και παράλληλα κλείνει και με την βούλα μια για πάντα η επίσημη άσκηση αλυτρωτικής πολιτικής εκ μέρους της χώρας των Σκοπίων.

Σε εθνικά ζητήματα απαιτούνται εθνικές συμμαχίες. Και είναι χρέος όλων των πολιτικών δυνάμεων να παραμερίσουν το κομματικό συμφέρον έναντι του εθνικού για το καλό της πατρίδας.

 

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια