Η σκανδαλώδης πρόθεση των «θεσμών» να μας διδάξουν ηθική και διαφάνεια…                               

452

Του Μάνου Οικονομίδη*

oikonomidis-manos-Οικονομίδης-ΜάνοςΟ αείμνηστος Φίλιππος Συρίγος θα μονολογούσε… «Είναι να γελάει κανείς»… Μα φυσικά, διαπιστώνοντας την πρόθεση των «θεσμών», διά των εκπροσώπων τους στο «γνωστό ξενοδοχείο των Αθηνών», να διδάξουν στην Ελλάδα «ηθική και διαφάνεια». Τις τελευταίες μέρες, στον απόηχο της επιστροφής των εκπροσώπων των άλλοτε εταίρων και νυν δανειστών της χώρας στον τόπο του εγκλήματος, δηλαδή στην πιο ιστορική πρωτεύουσα της Ενωμένης Ευρώπης, πληροφορηθήκαμε ότι ένα από τα ζητήματα που τίθενται ως θέμα αιχμής είναι ο έλεγχος της χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων. Ένα θέμα εκ των πραγμάτων ενδιαφέρον και ελκυστικό για τις μάζες. Που έχει σταθερό και διαρκή σύμμαχο την κοινή λογική. Ποιος δεν θέλει τη διαφάνεια στο πολιτικό χρήμα; Ποιός δεν θέλει την κάθαρση; Ποιος δεν θέλει την πάταξη της διαφθοράς και τη διαμόρφωση συνθηκών διαφάνειας;

Φυσικά, όλοι θα το θέλαμε. Μιας και η Ελλάδα θα έκανε ένα ουσιαστικό βήμα προόδου, στην κατεύθυνση της μετεξέλιξής της σε ένα κανονικό και υγιές κράτος. Χωρίς τις παιδικές ασθένειες της Μεταπολίτευσης, που εξελίχτηκαν σε ανίατα συμπτώματα, και τελικά άνοιξαν την πόρτα για την εθνική χρεοκοπία του 2010, στα χέρια του τελευταίου των Παπανδρέου. Υπάρχει ωστόσο μια μεγάλη, θεμελιώδης ένσταση, που εν πολλοίς εκκινεί από τη βασική και διαχρονική θεωρία της πολιτικής (και όχι μόνο) επικοινωνίας: Το μέσο είναι το μήνυμα. Και στην προκειμένη περίπτωση οι «θεσμοί» είναι το κατ’ εξοχήν στρεβλωτικό μέσο-μήνυμα για να εκκινήσει η προβολή σε ένα εθνικό μέλλον περισσότερο διαυγές και ειλικρινές. Η δε συγκυρία, αρνητική και μίζερη, λόγω της διαρκούς κρίσης των τελευταίων ετών, καθιστά την παρέμβαση των «θεσμών» σχεδόν εξοργιστική.

Απ’ τη μια έχουμε να κουνούν με νόημα το δάχτυλο στην Ελλάδα, εκπρόσωποι κρατών και έθνη που κάθε άλλο παρά φημίζονται για την προσήλωσή τους στη διαφάνεια, την ηθική και την κάθαρση στις σχέσεις πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Είναι αυτό που ο Μένιος Κουτσόγιωργας είχε περιγράψει άγαρμπα, ωμά και κυνικά: «Δεν δικαιούστε διά να ομιλείτε». Στην περίπτωσή μας, η… σιγή θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τους τοξικούς «θεσμούς». Απ’ την άλλη, η συγκυρία είναι απολύτως αρνητική. Έως επικίνδυνη. Γιατί η εξέλιξη μιας τέτοιας κουβέντας με όρους ανοιχτής κοινωνίας, δηλαδή περίπου… ζούγκλας, θα οδηγήσει εκ των πραγμάτων σε συλλογική καταδίκη και συλλογική απαξίωση του πολιτικού συστήματος.

Η δε Ιστορία μάς έχει διδάξει ότι σε τέτοιες συνθήκες απαξίωσης και καταδίκης εκείνοι που ευνοούνται είναι τα άκρα, και οι ακρότητες που τα συνοδεύουν. Και στη σημερινή Ελλάδα της βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης κρίσης, τα άκρα και οι ακρότητες τείνουν να κυριαρχήσουν στον δημόσιο λόγο. Είναι λοιπόν να απορεί κανείς. Τόσο μεγάλη άγνοια της πραγματικότητας που βιώνουμε στην Ελλάδα ως εθνική τραγωδία στα χρόνια του Μνημονίου, έχουν οι Θεσμοί; Δεν καταλαβαίνουν; Κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν; Ή δεν θέλουν να καταλάβουν. Μοιραίοι και άβουλοι συνάμα. Ανατροφοδότες, αν όχι μεγάλοι επιταχυντές της κρίσης.

* Δημοσιογράφος, σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας

Twitter@EmOikonomidis

Facebook: Manos Oikonomidis

** Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Η ΑΞΙΑ» το Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου.

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια