Η Αννίτα Καπουσίζη κάνει τις υπερβάσεις που χρειάζεται το Θέατρο

Συνέντευξη στη Γεωργία Δρακάκη

1463

Life is a state of mind, ή αλλιώς, η ζωή είναι άποψη. Αυτή είναι, εν περιλήψει, η κοσμοθεωρία μιας αξιοπρόσεκτης και αλλιώτικης θεατρικής ομάδας, ονόματι ARTimeleia. Αρκετοί θα έχουν συνδέσει το όνομα αυτό με την παράσταση  Εύθραυστον, για τον μύθο των Ατρειδών, την οποία σκηνοθέτησε η Αννίτα Καπουσίζη. Επρόκειτο για μια σύνθεση κειμένων με αποσπάσματα από την αρχαία τραγωδία (Ηλέκτρα, Ιφιγένεια εν Αυλίδι), την ποίηση (Ορέστης και Το νεκρό σπίτι του Γ. Ρίτσου) και δύο πρωτότυπα κείμενα (Σώμακαι Αίμα), γραμμένα από τα μέλη της ομάδας. Στην παράσταση έλαβαν μέρος περιπατητικοί ηθοποιοί και σπουδαστές της Σχολής του Θεάτρου Τέχνης.

Ποια είναι όμως αυτή η Αννίτα Καπουσίζη; Προσωπικά, τη συνάντησα στηtumblr_inline_mg5g0ml2t91qbusup σκηνή του θεάτρου ΦΟΥΡΝΟΣ στα Εξάρχεια, πριν λίγα χρόνια, ως Όλιβ, σε μια παράσταση-έμπνευση της καλής της συνεργάτιδος και, πια, φίλης της, Ζωής Ξανθοπούλου. «Όλιβ, ένας έρωτας παρ’ολίγον κομικ-ός», και, φυσικά, αλησμόνητος ως θεατρικό επίτευγμα.
DSC_0032

 

 

 

Στο ίδιο θέατρο, έμελλε φέτος, χειμώνα του 2016, η καλή και πραγματικά εύπλαστη ηθοποιός Αννίτα να συνεργαστεί με τον μουσικό Σωτήρη Καστάνη και, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες-ποιας άλλης;- της Ζωής Ξανθοπούλου να στήσουν μια παράσταση («Συνήθως») βασισμένη σε κείμενο της γράφουσας.

tumblr_nybzgaTTnL1qbfjkzo5_1280

Φιλόλογος με μεταπτυχιακό στη θεωρία θεάτρου, μέλος του Lincoln Center Theater Directors Lab της Νέας Υόρκης, η Αννίτα Καπουσίζη συνεργάζεται τα τελευταία χρόνια με το Σωματείο για τη Φροντίδα Ανθρώπων με Νευρομυϊκές Παθήσεις και ειδικεύεται στο θέατρο ανθρώπων με κινητικά προβλήματα. Φέτος, θα πάει στο Carolinas Neuroscience Institute με υποτροφία, όπου θα εξελίξει την μέθοδο υποκριτικής για ανθρώπους με νευρομυϊκές παθήσεις.

Συναντήθηκε για πρώτη φορά με πάσχοντες ανθρώπους, όταν πριν έξι χρόνια την κάλεσαν να διδάξει στο θεατρικό τους εργαστήρι. Άρχισε να ανιχνεύει μαζί τους τρόπους και δυνατότητες έκφρασης, εργάστηκαν μαζί εντατικά και μετά από λίγο, η Αννίτα ήταν σε θέση να δει «δυνατότητες και όχι περιορισμούς», όπως πολλοί θα νόμιζαν.

Εάν τη ρωτήσεις πώς ξεκίνησε το ταξίδι της μέσα στο θέατρο, αυτή η προσηνής και λιγάκι…»απ’ αλλού φερμένη» γυναίκα θα σου απαντήσει κάπως έτσι: 

«Δυσκολεύομαι πολύ να ταξινομήσω παλιές σκέψεις και αναμνήσεις, πολλώ δε μάλλον, αφετηρίες. Ίσως γιατί τελικά νομίζω ότι όλα προϋπάρχουν μέσα σου και απλά, γίνονται αρθρωμένος λόγος και πράξη όταν έρθει η ώρα τους. Το θέατρο, προϋπήρχε της δικής μου συνείδησης. Έγινε όμως πράξη, πολύ αργότερα, όταν δεν αποτελούσε μια απλή παρόρμηση, ή ένα παιδικό απωθημένο, αλλά μια συνειδητή επιλογή. Ξεκίνησα, λοιπόν, να κάνω θέατρο,  αρκετά μετά τα 18 μου χρόνια.»

Αννίτα, σε μαγεύει περισσότερο να παίζεις εσύ ένα ρόλο ή να σκηνοθετείς;

Είναι και τα δύο, για μένα, υπερβατικές διαδικασίες. Επειδή όμως είμαι άνθρωπος της σκέψης περισσότερο, και αυτό για τον ηθοποιό είναι ένας ανασταλτικός παράγοντας, ας πούμε ότι νιώθω πιο οικεία μέσα από τη δημιουργική διαδικασία της σκέψης της σκηνοθεσίας

Τι σου λείπει από το αθηναϊκό θέατρο αυτή τη στιγμή;

Θεωρητικό υπόβαθρο και επαγγελματικές σχέσεις. Το πρώτο, γιατί πιστεύω ότι χωρίς αυτό, τα πράγματα γίνονται «περίπου», «σχετικά’», «τυχαία». Το θέατρο είναι μια μορφή επικοινωνίας, που ,όπως κάθε μορφή επικοινωνίας, έχει τους δικούς της κώδικες. Είναι εκεί είτε για να τους ακολουθήσεις, είτε για να τους σπάσεις. Και στις δύο, όμως, περιπτώσεις, πρέπει να τους γνωρίζεις.

Το δεύτερο, για τον αυτονόητο λόγο, ότι δεν μπορεί να υπάρξει επάγγελμα, χωρίς τα αξιοκρατικά και οικονομικά δεδομένα που διέπουν τις επαγγελματικές σχέσεις. Και , νομίζω ότι είναι τόσο βαθιά ενοχοποιημένη η έννοια του επαγγέλματος στη χώρα μας και τόσο ταυτισμένη μ’ ένα δημόσιο ξεπεσμένο αξιακό σύστημα, που δεν μπόρεσε ποτέ να βρει την ταυτότητά της, μέσα στην «αγιοποιημένη» από την άλλη πλευρά έννοια της τέχνης.  Έτσι, το μόνο που κάνουμε αυτή τη στιγμή, είναι «ν’ ασχολούμαστε» με το θέατρο και να «συμμετέχουμε» σε δουλειές, αφαιρώντας οποιαδήποτε έννοια προοπτικής και εξέλιξης οφείλει να έχει η δουλειά στην οποία έχεις αφιερώσει το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής σου.13552763_10154191461236544_207715674_n

 

Η δράση σου-συνεργασία σου με την θεατρική ομάδα ARΤimeleia είναι, μετά βεβαιότητος, κάτι κομβικό για την ψυχή σου και την καριέρα σου. Περισσότερα από 6 χρόνια συνεργάζεσαι με αυτούς τους ανθρώπους. Συναισθήματα, σχέδια για κάτι περισσότερο;

Δεν είναι συνεργασία, ούτε δράση. Τα τελευταία 6 χρόνια είμαι η υπεύθυνη της θεατρικής ομάδας του MDAΕλλάς (Σωματείο για τη φροντίδα ανθρώπων με νευρομυϊκες παθήσεις). Με αυτή την ομάδα έχουμε κάνει όλες τις παραγωγές και τις παραστάσεις. Η ARTimeleia, είναι μια θεατρική ομάδα, που ίδρυσα εγώ και αποτελείται από τα μέλη της ήδη υπάρχουσας θεατρική ομάδας του MDA Ελλάς, αλλά σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, ανοιχτή σε συνεργασίες με καλλιτέχνες από διάφορους χώρους, με αναπηρίες και μη.

Αυτή είναι μια πλατφόρμα, πάνω στην οποία θα μπορέσω να εφαρμόσω την έρευνα που θα διεξάγω στην Αμερική, σχετικά με την μέθοδο διδασκαλίας υποκριτικής των ανθρώπων με νευρομυϊκές παθήσεις σε συνεργασία με περιπατητικούς ηθοποιούς και ανθρώπους με άλλες μορφές αναπηρίας.

Δεν μπορώ να μιλήσω ακριβώς για συναισθήματα, γιατί δεν είναι εύκολο να προσδιορίσεις μια σχέση όταν τη ζεις από μέσα. Αυτό που μπορώ να πω, είναι ότι μέσα από τη δουλειά, ανακαλύπτουμε όλοι τα όριά μας, ψυχικά και σωματικά, που είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που νομίζαμε πριν γίνουμε ομάδα.

Τα σχέδιά μας είναι  να συνεχίσουμε να δουλεύουμε  με την ίδια πίστη και ενθουσιασμό, να  δοκιμάσουμε καινούργιες συνεργασίες, όπως  φέτος με τους Σπουδαστές του Θεάτρου Τέχνης και περιπατητικούς ηθοποιούς και να καταφέρουμε να είμαστε μέρος της θεατρικής πραγματικότητας και όχι το αξιοπερίεργο κομμάτι της.

 

Σίγουρα, λοιπόν, η σωματική αρτιμέλεια ενός ανθρώπου δεν είναι προϋπόθεση ή εμπόδιο για να γίνει αυτός ηθοποιός. Τι πιστεύεις όμως πως, αδιαμφισβήτητα, οφείλει να διαθέτει κάποιος άνθρωπος που επιθυμεί να ασχοληθεί με το θέατρο.

Πίστη. Σ αυτόν, στη δουλειά του, στα μέσα που διαθέτει. Η πίστη δε σ αφήνει να λιγοψυχήσεις ποτέ.

Πού και πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια;

Πιο κοντά στον εαυτό μου, ελπίζω.13548925_10154191462526544_1524920649_o

Θα ήθελα να παραθέσω μια διατύπωση της Αννίτας σε παλαιότερη συνέντευξή της, η οποία, κατά την άποψή μας, διέπεται από εξαιρετική καθαρότητα σκέψης, αλλά και οξυδέρκεια.

«Κάνουμε θέατρο όχι για να δείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε, αλλά γιατί πιστεύουμε ότι η θεατρική πραγματικότητα πρέπει να αφορά την πραγματικότητα και όχι τον κόσμο μέσα στον οποίο ο καθένας ζει»

Της εύχομαι να μη σταματήσει να μπολιάζει τη θεατρική πραγματικότητα με όνειρο και τρέλα, όπως είμαι σίγουρη ότι ήδη κάνει.

 

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια