Γιάννης Ζιώτης: «Δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο τόσο ρευστό για να αγοράσεις την εμπειρία»

Ο γνωστός συγγραφέας με αφορμή την έκδοση του νέου του βιβλίου «ΛΑΘΟΣ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΡΧΗ» μας μίλησε για τα συγγραφικά του βήματα, τη στενή του σχέση με τον Αντώνη Σαμαράκη, τον έρωτα…

8181

 

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη-

zeta-tzioti-Ζέτα ΤζιώτηΟ Γιάννης Ζιώτης είναι ένας Ανδριώτης συγγραφέας που η γνωριμία του με τον Αντώνη Σαμαράκη και η μετέπειτα φιλία τους τον σημάδεψε και τον ενέπνευσε. Στον Αντώνη Σαμαράκη, άλλωστε, έχει αφιερώσει και το έργο του. Αντλεί την έμπνευσή του από την καθημερινότητα. Είναι και ο ίδιος «αναπόσπαστο κομμάτι του δρόμου», όπως αναφέρει και στην συνέντευξή του. Όλα τα έργα του συγγραφέα έχουν διαβαστεί εκτενώς από το ευρύ κοινό σε Ελλάδα και εξωτερικό και έχουν συζητηθεί επίσης. Κολακευτικές αναφορές για αυτόν στον ελληνικό αλλά και στον ξένο τύπο, όπως στους «International New York Times», στο ένθετό τους, και στην «Καθημερινή» της Κύπρου. Στη γενικότερη κουβέντα μας, ο συγγραφέας μίλησε με μεγάλη αγάπη και υπερηφάνεια για το νησί του, αλλά και για την ομογένεια. Δεν μας έκρυψε τη μεγάλη του αγάπη για την Κύπρο και τον λαό της. Συναντήσαμε τον συγγραφέα σε ένα ταξίδι του από την Άνδρο στην Αθήνα. Ευγενέστατος, με πολύ λεπτούς τρόπους και μια χαρακτηριστική διακριτικότητα, απάντησε στις ερωτήσεις μας.

– Γιάννη, παλιότερα, όπως γνωρίζουμε, εργαζόσουν ως δημοσιογράφος. Τι προέκυψε στη ζωή σου και αποφάσισες να ξεκινήσεις τη συγγραφή βιβλίων;

Η δημοσιογραφία είναι η δεύτερη φύση μου και παραμένει και σήμερα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Παρακολουθώ στενά την επικαιρότητα, κυρίως την πολιτική κατάσταση και πώς διαμορφώνονται τα πράγματα εντός και εκτός συνόρων, και απλώς για την ώρα αναγκάζομαι να συμβιβαστώ με την ιδέα πως δεν μετέχω ενεργά σε αυτήν.

Ξέρω, όμως, ότι όλα κάνουν κύκλους και αν είσαι τυχερός, συνεπής και άξιος, όσα συνεχίζεις να ονειρεύεσαι θα επιστρέψουν κάποια στιγμή, θα μετεξελιχθούν και θα σε δικαιώσουν! Είχα τη μεγάλη τύχη να με πρωτοταξιδέψει δημοσιογραφικά και να με φροντίσει, απ’ τα νεανικά μου κιόλας χρόνια, όταν βρέθηκα μαζί του στο ίδιο μέσο μαζικής ενημέρωσης, ένας από τους αληθινά μεγάλους σε αξία και ήθος, ο κύριος Παύλος Αλέπης. Ευγενής άνθρωπος, ακέραιος, με δυνατή φωνή και κύρος, γενναιόδωρος και έντιμος!

Η συγγραφή, πάντως, ήρθε λίγο αργότερα. Καθαρά από τύχη, σε ό,τι αφορά την έκδοση των κειμένων μου, γιατί όσο θυμάμαι τον εαυτό μου έγραφα αδιάλειπτα, κάθε φορά που τελείωνε η μέρα και καταλάγιαζαν τα πράγματα… Έπρεπε, βλέπετε, να κάνω τον απολογισμό μου, ταυτόχρονα με την αυτοκριτική! Λογάριαζα πάντα σοβαρά τη σχέση με τον καθρέφτη και το μαξιλάρι μου …

– Μίλησέ μας για τον Αντώνη Σαμαράκη. Έχεις πει χαρακτηριστικά ότι «συγγραφικά είσαι παιδί του». Πώς αισθάνεσαι τη σχέση που είχατε;

Ο Αντώνης Σαμαράκης υπήρξε ο ευεργέτης μου, ο άγγελός μου, το πεπρωμένο μου! Δεν μπορώ να εκφραστώ διαφορετικά. Βλέπετε, οι άνθρωποι της γενιάς του είχαν πολύ ανεπτυγμένο ένστικτο, κύρος, αρετές, αντανακλαστικά, δεν εμφάνιζαν κόμπλεξ και παρέμβαιναν επί της ουσίας όταν χρειαζόταν, γιατί πάνω απ’ όλα πίστευαν ότι η ζωή είναι σκυτάλη. Δεν κρατούσαν τη ριμάδα τη σκυτάλη για τον εαυτό τους. Την παρέδιδαν έγκαιρα στους καλύτερους, στους άριστους! Μια νεκρολογία, να φανταστείτε, του έστειλα του ανθρώπου και εκείνος με πήρε τηλέφωνο. Ο ίδιος! «Εδώ Αντώνης Σαμαράκης» μου είπε και πήγα να τρελαθώ… Πέρασαν ελάχιστα δευτερόλεπτα, και πριν προλάβω να του πω πόσο τον θαυμάζω, γεγονός που προέκυπτε καθαρά μέσα απ’ την ανάγνωση των βιβλίων του, εκείνος δεν δίστασε απ’ την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής να με καλέσει για πρώτη φορά στο σπίτι του.

Εμένα, ένα ταπεινό παιδί απ’ την επαρχία. Δεν είχε, βλέπετε, τέτοια ο Αντώνης, γι’ αυτό και ήταν τόσο μεγάλος… Όλοι ήμασταν παιδιά του! Έφυγα απ’ το νησί μου αυθημερόν… σχεδόν πετώντας! Καλοκαίρι του 1999 ήταν! Ήμουν μόλις στα είκοσι τρία! Πολύ νέος, δηλαδή, για τέτοια…

«Θα σου πω ό,τι έχω μέσα στην ψυχή μου, παιδί μου!» είπε αβίαστα, με περισσή στιβαρότητα και απίστευτη καλοσύνη! Και έκανε ακριβώς αυτό… Ήταν γεννημένος καλός αυτός ο άνθρωπος! Έτσι ξεκίνησαν όλα… Στην ίδια συνάντηση, μάλιστα, με παρότρυνε να του στείλω και κάτι ακόμα στο φαξ. «Έχεις ταλέντο και ήθος», μου τόνισε, «Προχώρα!» Κολύμπα μάλλον ήθελε να πει, γιατί τα νερά που μ’ έριχνε ήταν εξαιρετικά βαθιά… Κολύμπησα, όμως! Αρκούσε, βλέπετε, μονάχα η αύρα και η πίστη του, για να με κάνει να πιστέψω στις δυνατότητές μου και να προχωρήσω.

«Οι άνθρωποι της γενιάς του Αντώνη Σαμαράκη είχαν πολύ ανεπτυγμένο ένστικτο, κύρος, αρετές, αντανακλαστικά, δεν εμφάνιζαν κόμπλεξ και παρέμβαιναν επί της ουσίας όταν χρειαζόταν, γιατί πάνω απ’ όλα πίστευαν ότι η ζωή είναι σκυτάλη»

– Ο Αντώνης υπήρξε ογκόλιθος του πνεύματος, πίστευε στη δύναμη του δρόμου και ότι αυτός γεννάει και προσπαθούσε να σε ενθαρρύνει ν’ αγωνιστείς και να γίνεις η φωνή αυτών που δεν έχουν!

Έτσι έλεγε και το έπραττε πρώτα απ’ όλα ο ίδιος! Γι’ αυτό, άλλωστε, και κέρδισε την αιωνιότητα στην παγκόσμια συνείδηση! Το έχω πει και άλλοτε… Για τον Αντώνη εξακολουθώ και βρίσκομαι στον δρόμο, παρά τα δεκάδες δυσεπίλυτα προβλήματα που αντιμετωπίζω, όπως και οι περισσότεροι, άλλωστε, άνθρωποι σήμερα.

– Θυμάσαι κάποια περιστατικά που σε έχουν επηρεάσει και πιθανώς τα διακρίνεις εσύ ο ίδιος και θα ήταν σημαντικά να αναφέρεις;

Φυσικά υπάρχουν και περιστατικά που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου, έχουν χαραχτεί βαθιά μέσα μου. Αυτά είναι η περιουσία που διαθέτω, σ’ αυτό το ονειρεμένο ταξίδι των δεκαεπτά και πλέον ετών. Λεφτά δεν έβγαλα και ούτε θα βγάλω, πιστεύω, αλλά δεν με πειράζει. Αυτή είναι η μοίρα μου και την αποδέχομαι.

Η εμπειρία, άλλωστε, δεν πληρώνεται. Δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο τόσο ρευστό για να την αγοράσεις. Κατακτιέται μόνο με ήθος, πείσμα, πάθος, συγκέντρωση, αγώνα και αυτιά ανοιχτά… Θυμάμαι στο σπίτι του, στις 17 Ιανουαρίου, ανήμερα της ονομαστικής του γιορτής. Μόλις είχα εκδώσει, με δικές μου δυνάμεις, την πρώτη σειρά διηγημάτων. Ένδεκα τον αριθμό. Είχαν γενικό τίτλο «Με το βλέμμα της νιότης μου». Τα είχα αφιερώσει εξ ολοκλήρου σ’ εκείνον!

«Στον Αντώνη Σαμαράκη, που με γέννησε και με ανάθρεψε!» Δεν το ήξερε. Η έκπληξή του ήταν πραγματικά μεγάλη. Θυμάμαι πως πήγα ακάλεστος, αλλά έπρεπε να τον συναντήσω. Με υποδέχτηκαν με μεγάλη χαρά στην οικία τους ο Αντώνης και η κυρία Ελένη, η σύζυγός του. Καλή της ώρα. Εξαιρετικός άνθρωπος. Το βάρος αυτής της συνάντησης δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Ο Αντώνης, όσο τα δικά μου πόδια έτρεμαν από το δέος, το πήρε στα χέρια του, διάβασε συγκινημένος τα λόγια μου και αμέσως στράφηκε προς τους καλεσμένους του… «Ο Γιάννης μου, που έχει τυπωμένη την αφιέρωση σε μένα!» «Τυπωμένη» έλεγε, δίνοντας τον τόνο και έσταζε μέλι… Καμάρωνε νομίζω.

– Θεωρείς ότι η τύχη έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να γνωρίσεις τον Σαμαράκη και να ασχοληθείς με τη συγγραφή ή πάντα είχες στον νου σου ότι θα ασχοληθείς μ’ αυτό;

ziwtis
O συγγραφέας Γιάννης Ζιώτης.

Σαφώς η τύχη έπαιξε τον πιο καθοριστικό παράγοντα, τουλάχιστον στην αφετηρία, ίσως και στην εξέλιξή μου στον χώρο. Και, φυσικά, τα προσόντα μου από ένα σημείο και έπειτα. Η δυνατότητά μου να αναλύω σωστά περίπλοκα πράγματα. Ωστόσο, στην αρχή δεν υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να διανοηθώ ότι θα έβλεπα κείμενά μου «τυπωμένα» στις προθήκες των βιβλιοπωλείων.

Καταγραφή απόψεων απ’ την εμπειρία μου στον δρόμο έκανα, σε κόλλες Α4, που της πετούσα κιόλας. Ο Αντώνης, μάλιστα, με συμβούλευσε τότε να μην πετάω ποτέ τις σκέψεις μου στον κάδο… «Δεν ξέρεις πότε και πού θα σου χρειαστούν!» έλεγε και ξανάλεγε, αυτός ο καλός παππούλης με τη χρυσή καρδιά, που μ’ έκανε να νιώθω πάντα γεμάτος, από τότε που με άγγιξε με «το ραβδάκι του»…

– Ποιους άλλους σημαντικούς ανθρώπους των γραμμάτων έχεις γνωρίσει που θεωρείς ότι σε έσπρωξαν να ασχοληθείς με τη συγγραφή;

Αναμφισβήτητα, η έκθεση σε δημόσια θέα, από πολύ μικρός μάλιστα, αποτελούσε ένα προσωπικό στοίχημα που εμπεριείχε ιδιαίτερο ρίσκο εξαιτίας των πολλαπλών απαιτήσεων, και γι’ αυτό τράβηξε, όπως ήταν φυσικό, τα βλέμματα σπουδαίων ανθρώπων της διανόησης, των γραμμάτων και των τεχνών, της πολιτικής, της μουσικής, και όχι μόνο. Ο εξαιρετικός στιχουργός και μετέπειτα εκδότης της «Εμπειρίας», Γιώργος Κανελλόπουλος, υπήρξε ένας απ» αυτούς. Ένας συναρπαστικός, ταλαντούχος, οξυδερκής και γενναιόδωρος άνθρωπος, που η συναναστροφή μαζί του σε γοήτευε, σ’ έκανε διαφορετικό. Σε άλλαζε, σε καθόριζε. Μονάχα κέρδος αποκόμιζε κανείς συζητώντας μαζί του.

Με στήριξε καθοριστικά τυπώνοντας τέσσερα βιβλία μου και δεν με άφησε ποτέ να παρασυρθώ και να γίνω «τυρόπιτα χωρίς τυρί». Τον Γιώργο τον λάτρεψα και μου λείπει πολύ σήμερα. Δεν υπήρξα ποτέ αχάριστος απέναντί του και εκείνος δεν έπαψε ποτέ να τιμάει, όπως εκείνος νόμιζε κάθε φορά, τον διαρκή αγώνα μου στη ζωή… Γνώριζε, άλλωστε, ότι απ’ τα εννέα μου χρόνια κουβαλούσα το κοντάρι του λαχειοπώλη στην αγορά του νησιού μου και δεν σταμάτησα ποτέ να το κουβαλώ στις αποσκευές της μνήμης μου. Αυτό ίσως τον κινητοποιούσε περισσότερο. Το κοντάρι των νεανικών μου χρόνων…

Ο Γιώργος έφτασε πολύ ψηλά, σε δυσθεώρητα ύψη, και δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε. Μας δίδαξε απλόχερα «εμπειρία», αξιοπρέπεια και απλότητα, γι’ αυτό όσοι τον πιστέψαμε γίναμε καλύτεροι και τρέξαμε με επιτυχία τον στίβο της πραγματικής ζωής! Και σ’ αυτόν, λοιπόν, χρωστάω αυτό το μικρό που είμαι σήμερα…

«Σχέδια για το μέλλον δεν κάνω, δεν έκανα ποτέ. Επιδιώκω μονάχα να συνεχίσω να ονειρεύομαι, να ανησυχώ και να ξαφνιάζομαι, για να μπορώ να ξαφνιάζω και εγώ με τη σειρά μου…»

– Έχει ασχοληθεί και ο ξένος τύπος με τα βιβλία σου. Έχουν μεταφραστεί κάποια βιβλία σου σε άλλη γλώσσα; Ποια ξένα έντυπα έχουν ασχοληθεί μαζί σου;

Μέσα στο 2016, συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο που μας πέρασε, πήρα μια μεγάλη χαρά και δικαίωση. Ένοιωσα για πρώτη φορά ότι βρίσκομαι σε τροχιά αναγνώρισης, ότι καταξιώνομαι σιγά σιγά διεθνώς ως μια δυνατή, συγγραφικά φωνή στον καιρό μου. Η συνεχής και ακούραστη διαδρομή στα γράμματα, η συνολική έκθεση τόσων ετών ενώπιον του κόσμου και το γεγονός ότι διαχρονικά κατάφερα με μεγάλη επιτυχία να συναντηθώ με το ευρύ αναγνωστικό κοινό και στα επτά έργα μου, επισφραγίστηκε και επιβεβαιώθηκε με τη μετάφραση και την παράλληλη κυκλοφορία του βιβλίου μου «ΔΡΟΜΟΙ ΥΠΕΡΕΝΤΑΣΗΣ» στο εξωτερικό, στην αγγλική γλώσσα. Μάλιστα, οι «International New York Times» στο ένθετό τους και η «Καθημερινή» της Κύπρου έγραψαν πολύ κολακευτικά λόγια για μένα.

– Θα ήθελες να μας κάνεις μια αναφορά στα βιβλία σου;

Τώρα είμαι ανακουφισμένος πια, γιατί αναγνωρίζονται συνολικά τα γραπτά μου, που lathos-ziwtisεξαρχής είχαν επίκεντρο τον άνθρωπο και τα προβλήματά του. Στην τελευταία μου νουβέλα μάλιστα, που εκδόθηκε φέτος, το τρίτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου, με τίτλο «ΛΑΘΟΣ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΡΧΗ», μεταφέρω τους αναγνώστες μου στο 2023, στα δημοσιογραφικά γραφεία της οδού Κυρίλλου Λουκάρεως, για να περιγράψω το δράμα του Προκόπη, που βρίσκεται εκστατικός μπροστά από μια γραφομηχανή που έγραφε καλά, όπως κάνουν όλα τα μηχανήματα όταν γυρίσεις τον διακόπτη τους σε λειτουργία «on» και έχουν περάσει από πρόσφατο σέρβις.

Η ιστορία του Μικρασιάτη ήρωα, εκδότη της εφημερίδας «Κόσμος Εν Υπνώσει», που εντελώς κάθιδρος ετοιμάζει ένα δυνατό κείμενο προς δημοσίευση, με αφορμή τις εικόνες σοκ που επικρατούν στο κέντρο της Αθήνας, σε μια κοινωνία που έχει ξεμείνει πια από νέους και παρεξηγεί κάθε τι προοδευτικό, αγνοεί την αλήθεια, υποφέρει κυριολεκτικά απ’ την πείνα και την ανέχεια, αλλά και δεν προχωράει σε ρήξεις με τον εαυτό της για να πάρει πίσω κάτι απ’ τη χαμένη της ζωή. Σ’ εκείνη τη γερμένη λάμπα του γραφείου του θα γνωρίσει και την Ανδρομάχη, Κυπραία την καταγωγή, με καρφωμένες τις μνήμες στο κεφάλι απ’ τα γεγονότα που σημάδεψαν τη μαρτυρική Αμμόχωστο…

Ένας έρωτας που δεν θα πάρει τον χρόνο που του αξίζει, γιατί η κλεψύδρα γυρίζει μπρούμυτα και ξοδεύει γοργά και τον τελευταίο κόκκο της, σε μια καταιγιστική πορεία προς το τέλος, σ’ ένα απέραντο καζίνο όπου οι εναπομείναντες θαμώνες τζογάρουν στην εξόντωσή τους και τα τελευταία τους λεφτά…

– Ποια τα σχέδιά σου για το εγγύς μέλλον;

Η αλήθεια είναι πως σχέδια για το μέλλον δεν κάνω, δεν έκανα ποτέ. Επιδιώκω μονάχα να συνεχίσω να ονειρεύομαι, να ανησυχώ και να ξαφνιάζομαι, για να μπορώ να ξαφνιάζω και εγώ με τη σειρά μου… Έχω, όμως, τη χαρά να σας ανακοινώσω ότι το τελευταίο μου βιβλίο θα το παρουσιάσω στο «Σπίτι της Κύπρου», τη Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου και ώρα 7:30μμ. Ελπίζω να έχω τη χαρά να γνωρίσω από κοντά τους αναγνώστες της εφημερίδας σας. Σας ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία που μου δώσατε να απευθυνθώ και να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους.

 

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια