Από τον βασικό μέτοχο, στις τηλεοπτικές άδειες… πολλά τσιγάρα δρόμος

627

Του Μάνου Οικονομίδη*

oikonomidis-manos-Μάνος-ΟικονομίδηςΣτο λεξιλόγιο της αισθητικής των εθνών η έννοια της διαπλοκής ανήκει σε εκείνες που οι λαοί λατρεύουν να ξορκίζουν. Και, φυσικά, περνάει με σκυτάλη από γενιά σε γενιά, επικαιροποιημένη και τις περισσότερες φορές με πλεονασμό σφοδρότητας σε σχέση με την… προηγούμενη σελίδα.

Ακόμη περισσότερο, η διαπλοκή και το χορευτικό της με την εκάστοτε εξουσία επανέρχονται στο προσκήνιο με ένταση σε περιόδους κρίσης. Σε περιόδους κατά τις οποίες είναι περισσότερο ζωτικής σημασίας η ανάγκη του καθενός να… αποπροσανατολιστεί από τη δύσκολη, ζώσα καθημερινότητα.

Αν προσθέσουμε στα παραπάνω μια τρίτη παράμετρο, περισσότερο ψυχολογικών διαστάσεων, που θέλει την ελληνική κοινωνία να έχει ψαλιδισμένες αναστολές στην τάση προς τη… συνωμοσιολογία σε σχέση με άλλους λαούς, εύλογα καταλαβαίνουμε γιατί η διαπλοκή κυριαρχεί στη ρητορική του δημόσιου βίου της χώρας μας, τουλάχιστον από το 1989.

Με αφορμή τη δημοπράτηση τηλεοπτικών αδειών από την πλευρά της κυβέρνησης, επανήλθε στο προσκήνιο η διαπλοκή, ως αποτύπωμα παρέμβασης των λίγων και ισχυρών αυτού του τόπου, στη διαμόρφωση της συλλογικής συνείδησης της κοινωνίας. Που φτάνει μέχρι τη διαμόρφωση εκλογικής συμπεριφοράς, όπως διαπιστώσαμε σε πλείστες περιπτώσεις στο πρόσφατο παρελθόν.

Η διαπλοκή είναι υπαρκτή. Ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι. Προφανώς με άλλες μορφές, ένταση και προτεραιότητες. Το φαινόμενο άλλωστε δεν είναι ελληνικό. Είναι διεθνές και διαχρονικό. Και επανέρχεται με θέρμη στο προσκήνιο κάθε φορά που μια χώρα διέρχεται βαθιά κρίση. Κάθε φορά που μια κοινωνία δίνει άνιση μάχη με τα αδιέξοδά της.

Στη σημερινή Ελλάδα της βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης κρίσης που ξεκίνησε την άνοιξη του 2010, με την υπογραφή του τελευταίου των Παπανδρέου που έγινε πρωθυπουργός, το θέμα των τηλεοπτικών αδειών, στο σκέλος της στρατηγικής επιδίωξης πάταξης της διαπλοκής, προκαλεί συνειρμούς με την περίοδο του βασικού μετόχου, επί διακυβέρνησης Κώστα Καραμανλή. Μόνο που, φυσικά, δεν είναι… ακριβώς έτσι τα πράγματα. Αντιθέτως, η απόσταση των δύο στρατηγικών πολιτικών επιλογών είναι… πολλά τσιγάρα δρόμος.

Η διαπλοκή, άλλωστε, δεν πατάσσεται σε περιόδους κρίσης. Πατάσσεται σε περιόδους ευημερίας. Τότε αρθρώνονται τα μεγάλα «όχι» για να είναι περισσότερο πειστικά και αποτελεσματικά. Τότε τίθεται το ζήτημα στις πραγματικές διαστάσεις του.

Την περίοδο του βασικού μετόχου, λοιπόν, ο Κώστας Καραμανλής βρήκε απέναντί του μια… φουσκωμένη από απευθείας αναθέσεις δημόσιων έργων διαπλοκή. Επομένως, οικονομικά αυτάρκη και πολιτικά πανίσχυρη, όπως έδειξαν τα πλοκάμια που έφτασαν μέχρι τις Βρυξέλλες. Σήμερα, η διαπλοκή είναι ξεδοντιασμένη. Καταχρεωμένη. Έχοντας πάρει δάνεια… με εγγύηση αέρα. Ενώ απουσιάζουν, επιπροσθέτως, οι εμβληματικές φυσιογνωμίες, με αποτέλεσμα η διαπλοκή να εκπροσωπείται από το «κάτω ράφι». Οι δε Βρυξέλλες κάθε άλλο παρά αντίθετες είναι. Μάλλον θέλουν και εκείνες να βρουν ή να διαμορφώσουν τον δικό τους ζωτικό χώρο στο νέο περιβάλλον, παρά είναι διατεθειμένες να καταγγείλουν.

Οι διαφορές ορατές και βιώσιμες. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, η αλλαγή προσώπων και… ιδιοκτησιών στην τηλεόραση, που θα έχει εκ των πραγμάτων επιπτώσεις συνολικά στον χώρο των ΜΜΕ, επομένως στη διαχείριση της πληροφορίας, και κατά συνέπεια στη «διαμόρφωση πραγματικοτήτων», είναι ένα νέο ξεκίνημα. Και κάθε νέο ξεκίνημα για να πετύχει, χρειάζεται όσο το δυνατόν λιγότερα πρόσωπα από το χθες. Πολύ περισσότερο, λιγότερες… ντουλάπες με σκελετούς.

* O Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος, σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας.

Twitter@EmOikonomidis

Facebook: Manos Oikonomidis

 

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια