«Απέναντι στην πολιτική του φόβου να προτάξουμε την πολιτική της ελπίδας»

Η Ελλάδα χρειάζεται πολιτικές δυνάμεις ικανές να συνθέσουν ένα εθνικό πλάνο εξόδου από την κρίση

801

Το τρομοκρατικό χτύπημα εναντίον του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου ήρθε να συμπληρώσει μια σειρά γεγονότων, τα οποία αποδεικνύουν την εξαιρετικά δύσκολη θέση που βρίσκεται η δημοκρατία στη χώρα μας. Η οικονομική κρίση από το 2009 και έπειτα έχει αναδείξει, πως το εποικοδόμημα της ελληνικής κοινωνίας στηρίχθηκε για πολλά χρόνια σε μια ευδαιμονία που προερχόταν κυρίως από την οικονομική προκοπή της πατρίδας μας.

Γράφει ο Παύλος Χρηστίδης, δικηγόρος και εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ

Μπορεί η πτώση της δικτατορίας και τα χρόνια της μεταπολίτευσης που ακολούθησαν να δημιούργησαν νέες γερές δομές και σημαντικά κοινωνικά επιτεύγματα θεμελιώνοντας τον εκδημοκρατισμό που είχε ανάγκη η ελληνική κοινωνία, εντούτοις δεν μπόρεσαν να οδηγήσουν στη θεσμική προστασία της δημοκρατίας απέναντι στον λαϊκισμό. Δυστυχώς μεγάλο τμήμα του πολιτικού συστήματος της χώρας μας έπαψε να αντιμετωπίζει τον ρόλο του ως διαμορφωτή κοινωνικών αξιών και περιορίστηκε στη διαχείριση της οικονομικής πολιτικής, υποσχόμενο στους πολίτες φανταστικούς παραδείσους. Δεν αντελήφθη έγκαιρα πως η επίλυση οικονομικών προβλημάτων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται πρόχειρα και αποκομμένα από την κοινωνική πραγματικότητα. Ο ρόλος των κυβερνώντων, πέρα από την εκπόνηση του κρατικού προϋπολογισμού και την κατάθεση προτάσεων για το οικονομικό σχέδιο της χώρας, είναι να φροντίζουν για τη διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ όλων των κοινωνικών ομάδων. Η κοινωνική ισορροπία έχει πλέον διαταραχθεί.

Οι προσδοκίες από μια κυβέρνηση, η οποία δίχασε τη χώρα με το ψευδεπίγραφο όπως αποδείχθηκε δίλημμα «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» και της οποίας οι αναφορές προς τους πολιτικούς της αντιπάλους ήταν «προδότες» και «πουλημένοι», δεν μπορεί να είναι υψηλές. Σήμερα η άνευ προηγουμένου κρίση που βιώνουμε αρχίζει και αποκτά διαφορετικά κοινωνικά, πολιτιστικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Άλλωστε, είναι πιθανό ότι σε λίγο οι διαφορές και οι διαφωνίες μας δεν θα είναι μόνο πολιτικές και δεν θα αρκούν όσα έχει θεσπίσει η δημοκρατία μας ως σήμερα. Και μπορεί οι κοινωνίες να στηρίζονται στην ανοχή, την κατανόηση, την αλληλεγγύη και σε ένα σύστημα αξιών που αποδέχεται η πλειοψηφία, όμως στις μέρες όλα αυτά τα αυτονόητα τελικά δεν είναι και τόσο αυτονόητα. Στον πολιτικό λόγο κυριαρχεί η οξύτητα και οι ένθεν κακείθεν κατηγορίες που δηλητηριάζουν τους πολίτες. Οργανωμένες μειοψηφίες προσπαθούν να «επιβάλλουν» την τάξη και να «αποδώσουν» δικαιοσύνη υποκαθιστώντας την πολιτεία. Πολιτική αναξιοπιστία και απώλεια εμπιστοσύνης χαρακτηρίζουν το πολιτικό μας σύστημα, με αποτέλεσμα ένα σημαντικό τμήμα των πολιτών να γυρνά την πλάτη του στην πολιτική. Έτσι δημιουργούνται και εν τέλει καλλιεργούνται επικίνδυνοι κοινωνικοί αυτοματισμοί. Η πιο δυνατή κοινωνική ομάδα θα μπορεί να επιβάλλεται της πιο αδύναμης χωρίς δικλίδες ασφαλείας οξύνοντας τις ήδη διευρυμένες ανισότητες που επέφερε η κρίση.

Συνεπώς είναι παράλογο και επικίνδυνο σε τέτοιες συνθήκες να υπάρχουν παρατάξεις εντός του Κοινοβουλίου που συνεχίζουν να σπέρνουν τη διχόνοια σε μια κοινωνία που καθημερινά ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί για ήσσονος χαρακτήρα θέματα και για τη διασφάλιση των μικροκομματικών τους συμφερόντων. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, πολιτικές δυνάμεις να δώσουν τη μάχη ενάντια σε συντηρητικούς «ηγέτες», ενάντια σε μια βαθιά θεμελιωμένη λογική, αυτή του διχασμού. Δυνάμεις ικανές να συνθέσουν, προωθώντας ένα εθνικό πλάνο εξόδου από την κρίση. Δυνάμεις ικανές να μπορέσουν να αμβλύνουν τις κοινωνικές ανισότητες που δημιούργησε η κρίση. Όλοι μας πρέπει να αντιληφθούμε πως ο ρόλος των πολιτικών δεν είναι μόνο να λογομαχούν στα τηλεοπτικά παράθυρα για ένα δίλημμα το οποίο πλέον δεν υφίσταται, αλλά επαναλαμβάνεται για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους. Χρέος μας είναι να κατανοήσουμε τις ανάγκες των πολιτών και να τους προσφέρουμε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας της, στην οποία έχει ανάγκη την ανάδειξη προσωπικοτήτων και συλλογικοτήτων, ικανών να σηκώσουν το βάρος της «σύγκρουσης» και να προτείνουν μια νέα κοινωνική συμμαχία, που θα διαμορφώσει τις βάσεις για την έξοδο από την κρίση. Θα τα καταφέρουμε. Αρκεί απέναντι στην πολιτική του φόβου και της τυφλής αγανάκτησης να μπορέσουμε να προτάξουμε την πολιτική της ελπίδας και της προοπτικής.

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια