Ένα «Φουγάρο» γεμάτο χρώματα Μανώλης Χάρος

Ο καταξιωμένος εικαστικός Μανώλης Χάρος εγκαινιάζει στο Ναύπλιο την ατομική του έκθεση με έργα που δημιούργησε τα τελευταία έξι χρόνια

1599
Μανώλης Χάρος

 

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Την πόλη του Ναυπλίου διάλεξε ο καταξιωμένος εικαστικός Μανώλης Χάρος να εγκαινιάσει την ατομική του έκθεση με έργα που δημιούργησε τα τελευταία έξι χρόνια γεμάτα χρώμα.

Ο ζωγράφος, παραμένοντας στις επάλξεις με το δικό του ξεχωριστό στίγμα και την αξιοθαύμαστη συνέπειά του, παρουσιάζει τη δουλειά του στο «Φουγάρο».

Ο εικαστικός έχει καταπιαστεί στο παρελθόν με τους μύθους του Αισώπου δείχνοντας τη σταθερή του προτίμηση στο τοπίο των Κυθήρων. Το πλοίο, το δέντρο, το λουλούδι, ο δρόμος, η θάλασσα, το σπίτι, ο άνθρωπος ξυπνούν νωρίς στην προσωπική «Αρκαδία» ταξιδεύοντας το προσωπικό και το συλλογικό μας υποσυνείδητο.

Συναντήσαμε τον διαπρεπή εικαστικό στο σπίτι του στα Κύθηρα και μιλήσαμε για τη νέα του δουλειά, το θετικό πνεύμα που τον χαρακτηρίζει και την αγορά της τέχνης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Πώς αισθάνεστε που εκθέτετε στο Ναύπλιο, στην ιστορική αυτή πόλη που πρωταγωνίστησε στα σημαντικότερα γεγονότα της νεότερης ιστορίας μας;

Η έκθεση στο Ναύπλιο και σε κάθε μεγάλη πόλη στην περιφέρεια είναι πάντα μια πολύ ενδιαφέρουσα κατάσταση γιατί την βλέπουν άνθρωποι, οι οποίοι, επειδή είναι μακριά από το κέντρο, βλέπουν «αλλιώς». Όμως, εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν χώρο τέτοιο σαν το «Φουγάρο», που δρα τόσο σοβαρά και τόσο καιρό, που έχει δημιουργήσει και δημιουργεί συνεχώς το κοινό του με τις ποικίλες δράσεις του. Μιλάμε για έναν σπουδαίο χώρο σύγχρονης τέχνης που βρίσκεται στο Ναύπλιο.

Προσπαθώ, λοιπόν, να γίνει μια έκθεση αντάξια του χώρου, της πόλης και του προορισμού, γιατί δεν ξεχνώ πως το Ναύπλιο είναι και αγαπητός προορισμός για πάρα πολλούς, ιδίως το φθινόπωρο.

Τα έργα σας στην έκθεση στο Ναύπλιο, στο «Φουγάρο», κινούνται ανάμεσα σε δύο σύμπαντα, όπως αναφέρει ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Αντώνης Κοντρογιάννης, στο φωτεινό και ζωντανό, και στο πιο μυστηριακό και υποβλητικό. Πώς θα χαρακτηρίζατε εσείς τη δουλειά αυτή;

Παρουσιάζω δουλειά μου μετά την τελευταία έκθεση στην Αθήνα, στην γκαλερί Ζουμπουλάκη. Εργα καινούργια που θεωρώ σημαντικά.

Ο κ. Κοντρογιάννης, νομίζω, χαρακτήρισε τη δουλειά μου πολύ εύστοχα. Σίγουρα υπάρχουν κι άλλα να διακρίνει κάποιος και σίγουρα το βλέμμα του κάθε θεατή είναι αυτό που δίνει τη ζωή στις εικόνες που φτιάχνει κάθε ζωγράφος.

Η ανάγνωση του έργου δεν αφορά την πρόθεση του καλλιτέχνη. Εννοώ, δεν ξεκινά κανείς να κάνει ένα έργο «ζωντανό».

Ο καλλιτέχνης ξεκινά με «όπλα» τη διάθεσή του και τον εαυτό του και μετά το έργο μόνο του αναλαμβάνει να «πει» αν είναι επιτυχημένο.

Το χρώμα κυριαρχεί σ’ αυτή την έκθεση. Πιστεύετε ότι η αισιοδοξία και η θετική οπτική που έχετε σαν προσωπικότητα αντικατοπτρίζεται στα τελευταία έργα σας;

Δεν ξέρω να πω πού κρύβεται η αισιοδοξία .

Εγώ, ναι, μάλλον είμαι αισιόδοξος και σίγουρα με θετική οπτική. Αν τα βλέπετε αυτά στο έργο μου, σημαίνει πως το έργο είναι και αληθινό και χαίρομαι.

Καμμιά φορά τρομάζω γιατί σκέφτομαι πως ο Μπάστερ Κίτον που έκανε τόσο κόσμο να γελάσει και να χαρεί ή ο Μίστερ Μπιν ήταν στην πραγματικότητα θλιμμένοι, καταθλιπτικοί άνθρωποι.

Εγώ, πάντως, είμαι αλήθεια αισιόδοξος, μέχρι αφελείας μπορώ να πω. Και πάντως ευχαριστιέμαι να ζωγραφίζω. Η τέχνη μου είναι το μάντρα μου, η καθημερινή μου προσευχή και λύτρωση.

 

 Θα θέλατε να αναφερθείτε σε κάποιες θεματικές ενότητες που έχετε παρουσιάσει και που θεωρείτε σταθμούς στην καριέρα σας;

Τόσα χρόνια –σαράντα σχεδόν–  δουλεύω κάθε μέρα και ασχολούμαι με την εικόνα όπως ο μουσικός ή ο χορευτής ασχολούνται με τη δική τους πρόβα.

Κάθε μέρα παλεύω το αντικείμενό μου. Παλεύω με τις ενότητες της δουλειάς μου και κάποιες από αυτές, που θεωρώ σταθμούς, τελικά αναγνωρίζονται .

Όπως η δουλειά για τους Μύθους του Αισώπου που ήταν ξεχωριστή λόγω της μεγάλης και για πολλά χρόνια έρευνας που προηγήθηκε σε Αμερική και Ευρώπη. Η παρουσίασή τους στο Μουσείο Μπενάκη ήταν ξεχωριστή.

Επίσης, η έκθεση στην Μπολόνια που λεγόταν «Κύθηρα» ήταν μια δουλειά που υπονοούσε το τοπίο χωρίς να το περιγράφει και ο τίτλος ήταν, κατά έναν τρόπο, παραπλανητικός αφού δεν αφορούσε τον φυσικό τόπο αλλά τη σημασία του.

Και αυτή ήταν μια έκθεση που εκ των υστέρων ήταν πολύ σημαντική. Αλλά είναι και άλλες, όπως το «R» στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Ρόδου.

Νομίζω πως κάθε φορά που αποφασίζω να πω «να, τώρα δείχνω κάτι», ενσυνείδητα ή ασυνείδητα κάνω έναν σταθμό.

Δεν έχω, όμως, κλειστά σύνολα που να σχετίζονται χρονικά και θεματικά. Δηλαδή δεν καταπιάνομαι με μια χρονική περίοδο με ένα θέμα και δεν το ξαναζωγραφίζω ποτέ πια.

Αυτά τα δέκα – είκοσι πράγματα που μου άρεσαν να ζωγραφίζω πάντα συνεχίζουν να μου αρέσουν και τα ζωγραφίζω. Απλά τα αποδίδω αλλιώς, από νέα οπτική.

Έχετε σπουδάσει, έχετε ζήσει και έχετε δουλέψει πολλά χρόνια εκτός Ελλάδος. Τα έργα των Ελλήνων καλλιτεχνών παρουσιάζουν αγοραστικό ενδιαφέρον στο εξωτερικό;

Έργα Ελλήνων καλλιτεχνών ναι! Αν εννοείται ελληνική τέχνη, αυτό όχι. Είναι άγνωστο είδος, δεν υπάρχει. Σε  αυτό φταίνε πολλά. Φταίει η ανύπαρκτη πολιτεία, κυρίως, αλλά και ένα σωρό άλλα πράγματα.

Αλλά πάλι καλά γιατί σε σχέση με τον αριθμό μας, που είμαστε όλοι μαζί όσο μια μεσαία πόλη της Κίνας, πάλι καλά. Πάντως, το πραγματικό αγοραστικό ενδιαφέρον, η αγορά τέχνης, είναι μεγάλη υπόθεση και η δημιουργία του νομίζω δεν πολυταιριάζει με τον χαρακτήρα του Έλληνα. Εμείς είμαστε πιο κοντά στο βουλκανιζατέρ, παρά στο εμπόριο τέχνης.

 

Είναι εύκολο σ’ έναν Έλληνα καλλιτέχνη να δραστηριοποιηθεί στο εξωτερικό; Αν εσείς ξεκινούσατε σήμερα την καριέρα σας, ποια χώρα θα επιλέγατε για το ξεκίνημά σας;

 

Αντικειμενικά ο Έλληνας καλλιτέχνης στις χώρες με σύγχρονο πολιτισμό και ιστορία έχει ένα μικρό αβαντάζ.

Ιστορία, πολιτισμός, αρχαίοι, όλα αυτά υπάρχουν πάντα και δημιουργούν μια μικρή θετικότερη προδιάθεση. Αλλά ως εκεί. Δεν είναι εύκολο πράγμα η καριέρα στην τέχνη πουθενά.

Αντιθέτως, είναι πάρα πολύ δύσκολο όσο και ωραίο.

Τώρα ο καθένας μας κουβαλά την ταυτότητά του με διαφορετικό τρόπο. Άλλους τους δυσκολεύει, άλλους τους διευκολύνει.

Αν ξεκίναγα σήμερα δεν ξέρω πού θα πήγαινα. Θα έκανα όπως όταν ήμουν 17 χρονών. Έφυγα για τη Γαλλία και στα 20, μετά από μεγάλη σκέψη, έμεινα εκεί και δεν πήγα Αμερική.

Δεν ξέρω τώρα τι θα έκανα και δεν μπορώ να δίνω τέτοιες συμβουλές.

 

Πώς βλέπετε την αγορά της τέχνης στην Ελλάδα σήμερα;

Η αγορά της τέχνης, σαν αγορά προϊόντος, που όμως είναι και αποτέλεσμα πολιτισμού, στην Ελλάδα είναι νεκρωμένη, σκοτωμένη, απαξιωμένη  από απολίτιστους ακαλλιέργητους μικρόνοες πολιτικούς και πολιτικές.

Ποτέ τους δεν καταλάβαιναν και γιαυτό ποτέ δεν φρόντισαν. Δεν γίνεται να έχεις κατέβει από τα βουνά και να νομίσεις πως μπορείς να κάνεις, να δημιουργήσεις, να διαχειριστείς τον πολιτισμό.

Δεν λέω πως τα βουνά δεν έχουν πολιτισμό.

Όμως, πώς να το κάνουμε, από τους κατσαπλιάδες στους Βοργίες υπάρχει μια απόσταση. Και αναφέρω κοντινό σχετικά παράδειγμα σε ό,τι αφορά την απόσταση μεταξύ τους. Αν έκανα τα πράγματα πιο σύγχρονα, η απόσταση θα μας τρόμαζε περισσότερο.

 

Ποια είναι τα σχέδιά σας μετά την έκθεση στο «Φουγάρο»;

Σχεδιάζω μια έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη σε δύο χρόνια με θέμα τους ήρωες των παιδικών μας χρόνων και τα μέρη που μας «ταξίδεψαν» με τις περιπέτειές τους.

 

 

 

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια