Ένα μεγάλο αφιέρωμα σε ένα μεγάλο ζωγράφο: «Ο Μυταράς που γνώρισα» [Pics]

Η «Α» δίνει βήμα στους ανθρώπους της τέχνης που γνώρισαν από κοντά το μεγάλο δάσκαλο, να μιλήσουν για τον μεγάλο ζωγράφο και στοχαστή. Ευχαριστούμε ιδιαιτέρως την κυρία Μαρίνα Λαμπράκη - Πλάκα, για το "Νεκροταφείο Αυτοκινήτων" το αδημοσίευτο ποίημα του Μυταρά που μας παραχώρησε.

5455
Ο Δημήτρης Μυταράς μπροστά σε έργο του

«H τέχνη είναι ο έρωτας, με την πλατύτερη σημασία της λέξης, είναι η έκφραση και το ξεχείλισμα μιας πληρότητας» είχε πει ο Δημήτρης Μυταράς μιλώντας για την τέχνη.

Συνεντεύξεις στην Ειρήνη Πιτσόλη

Πριν από λίγους μήνες έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος ζωγράφος και στοχαστής που για πολλά χρόνια υπηρέτησε την τέχνη με το πολυδιάστατο ταλέντο και το ήθος του, αφήνοντας παράλληλα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά και μια τεράστια κληρονομιά. Για το έργο του έχουν χυθεί δικαίως τόνοι μελανιού. Εμείς, επιχειρώντας ένα αφιέρωμα – φόρο τιμής στον πολυτάλαντο εργάτη της τέχνης, ζητήσαμε από σημαντικούς ανθρώπους που τον γνώρισαν να μιλήσουν για εκείνον.

Για πολλά χρόνια υπηρέτησε την τέχνη με το πολυδιάστατο ταλέντο και το ήθος του, αφήνοντας παράλληλα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά και μια τεράστια κληρονομιά

Οι ζωγράφοι Σωτήρης Σόρογκας, Κώστας Παπανικολάου, Άγγελος Αντωνόπουλος, Χρήστος Παλλαντζάς, Χρύσα Βέργη, η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης και ακαδημαϊκός Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, ο διευθυντής του Ιδρύματος Θεοχαράκη Τάκης Μαυρωτάς και ο δημοσιογράφος Πάρις Κουρτζίδης μοιράζονται με τους αναγνώστες της «Α» τις μνήμες τους από «Τον Μυταρά που γνώρισαν». Η κυρία Λαμπράκη-Πλάκα ευγενώς μας παραχώρησε και ένα αδημοσίευτο στον Τύπο ποίημα του μεγάλου ζωγράφου.

«Νεκροταφείο αυτοκινήτων»

Αφιερωμένο στον Μαρκ Σαγκάλ
Να ’μαι πάλι εδώ
με πολλή προσοχή να παρατηρώ
παλιά αυτοκίνητα ξερά φύλλα
κι εκείνον που περπατά προσεχτικά
με ένα μικρό μπαστούνι στο χέρι.
Είναι τόσο ήσυχα, μου λέει μια κίτρινη Πόρσε.
Γελάει δυνατά με το καπό ανοιχτό
«Μου πήραν ό,τι ήταν χρήσιμο και ακριβό»
κι έμεινα στην ησυχία μου κοιτάζοντας τον δρόμο
ανάμεσα από ένα Φίατ και ένα παλιό Ζάσταβα
Πράσινο με πολλά μπαλώματα
«Καλό είναι»
Δίπλα ένα μπλε Μόρις και ένα Σμαρτ γκρίζο.
Ο σοφέρ έφυγε από το πλαϊνό παράθυρο.
Και σκοτώθηκε στον δρόμο
Τώρα μένω εδώ και κοιτάζω απέναντι αριστερά
ένα μεγάλο νεκροταφείο που φτάνει ως την κορυφή του λόφου.
Ψηλά φαίνεται η εκκλησία
Το χρώμα κάνει μια ωραία αναπνοή
Ένα φανάρι κοιτάζει αλλήθωρα
Κι ένας καθρέπτης κοιτάζει με προσοχή πίσω
-όπως άνθιζε τόσα χρόνια-
το φορτηγό που προσπερνάει με ταχύτητα
Θα ζωγραφίσω και πάλι ένα κατεστραμμένο αυτοκίνητο
Το καπό του έχει σχεδόν φτάσει στο ντεπό
Χιλιάδες μικρές ζάρες
Πρέπει να ζωγραφιστούν προσεχτικά
Και στο πίσω κάθισμα
Λίγο παλιό αίμα που ομορφαίνει τη σύνθεση
Εγώ όμως θα ολοκληρώσω ζωγραφίζοντας
Το κίτρινο αυτοκίνητο με τις γκρίζες σκουριές.
Λυπάμαι… μου λέει η Πόρσε
«που μου έχουν κλέψει τα κόκκινα καθίσματα»
Πολύ ωραίο χρώμα το κόκκινο.
«Το πίσω τζάμι μου είναι ανοιχτό εδώ και χρόνια»
Δεν πειράζει, είναι τόσο ήσυχα και ωραία
Ξέχασα τους δρόμους, τις στροφές, τα προσπεράσματα
Ξέχασα τον άσχημο θόρυβο της σύγκρουσης
Πώς θα το ζωγραφίσεις όμως αυτό;
Ξαναβλέπω μακριά την εκκλησία και το απέναντι νεκροταφείο
«Πήγαινε και βάλε λουλούδια
στον τέταρτο τάφο αριστερά
καθώς ανεβαίνεις»

Αδημοσίευτο ποίημα του Δημήτρη Μυταρά, που παραχώρησε στην «Α» η κυρία Λαμπράκη-Πλάκα. Την ευχαριστούμε θερμά.

Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα

Η κυρία Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα

«Σπάνια μορφή που συνδύαζε τον άνθρωπο με τον μεγάλο καλλιτέχνη»

«Με τον Δημήτρη και τη Ζουζού Μυταρά γνωριστήκαμε πριν από πολλά χρόνια. Μόλις είχα τελειώσει το πανεπιστήμιο και έπιασα δουλειά στις σχολές Δοξιάδη, όπου τότε νεαροί εργάζονταν και εγώ είχα αναλάβει να διδάσκω ιστορία της τέχνης. Το 1975 εκλεχτήκαμε με τον Δημήτρη Μυταρά τακτικοί καθηγητές στην ΑΣΚΤ. Είχαμε μια σχέση ζωής.
Ο Δημήτρης ήταν σπάνιος άνθρωπος. Συνδύαζε τη θεωρητική γνώση, γιατί είχε περιέργεια και διάβαζε πολύ και τη διδακτική τέχνη, που γνώριζε πολύ καλά. Ήταν δημοκρατικός και δοτικός δάσκαλος και πολύ ανοιχτός. Ήταν με όλους το ίδιο γενναιόδωρος. Ανέπτυσσε προσωπικές σχέσεις με τους μαθητές του. Τους δεχόταν στο σπίτι του. Οργάνωνε εκδρομές μαζί τους. Χαριτωμένος, με χιούμορ θα έλεγα “Ερωτικός”, με την έννοια του άνθρωπου που είναι ανοιχτός στη ζωή, στην ομορφιά.
Γι’ αυτό και έγινε μεγάλος συλλέκτης των υπέροχων κοχυλιών, που όχι μόνο αγόραζε αλλά μάζευε και μόνος του πηγαίνοντας σε όλα τα μέρη του κόσμου. Η βαθιά ευαισθησία του φαίνεται στα ποιήματά του: Ένα από αυτά το “Νεκροταφείο αυτοκινήτων”, που ακολουθεί, είναι χαρακτηριστικό και δείχνει ταυτόχρονα τον μεγάλο ζωγράφο, γιατί σε κάνει διαβάζοντάς το να βλέπεις τις εικόνες, τα χρώματα. Ταυτόχρονα είναι “προφητικό” ποίημα.
Ο Μυταράς αγαπούσε τη “Γυναίκα”, γι’ αυτό μετά τον Μόραλη, που ήταν δάσκαλός του, στα έργα του πρωταγωνιστούν οι γυναίκες. Επίσης, μας έδωσε στο έργο του τη συμβολική εικόνα της ναρκισσιστικής ευμάρειας (της φούσκας που οδήγησε στη σημερινή κρίση) ζωγραφίζοντας την επιδεικτική Αθήνα της μεταπολιτευτικής εποχής.
Ο Μυταράς δεν απουσίαζε από την εποχή του. Έπαιρνε ενεργά θέση σε όσα συνέβαιναν. Δεν φοβόταν να πει τη γνώμη του. Και στην κοινωνία, και στη σχολή. Ως πρύτανης ήταν επίσης ρηξικέλευθος και επαναστατικός. Το τελευταίο χαρακτηριστικό που θέλω να τονίσω και κάνει την απώλειά του ιδιαίτερα οδυνηρή για μένα είναι ότι ήταν ένας καλός και πιστός φίλος. Δεν φοβόταν να τα βάλει με οποιονδήποτε προκειμένου να υποστηρίξει τον φίλο του αν είχε δίκιο.
Μια χαρακτηριστική περίπτωση είναι ότι όταν υπήρχε αυτή η μεγάλη διαμάχη στον Τύπο για την αγορά του Αγ. Πέτρου, του Γκρέκο, από την Εθνική Πινακοθήκη, ο Μυταράς πήρε πολύ σθεναρή θέση υπέρ της αγοράς του έργου. Ήταν ένας άνθρωπος με οικουμενικά ενδιαφέροντα. Συνοψίζοντας, θα έλεγα ότι είναι από τις σπάνιες μορφές που συνδύαζαν τον ΑΝΘΡΩΠΟ με τον μεγάλο καλλιτέχνη».

Σωτήρης Σόρογκας

Ο ζωγράφος Σωτήρης Σόρογκας

«Ανήσυχη και τρυφερή ψυχή»

«Τα τελευταία χρόνια συχνά συζητούσα με συναδέλφους τη βαριά μοίρα που είχε χτυπήσει τον φίλο Δημήτρη Μυταρά. Ένας ζωγράφος να μην μπορεί να βλέπει. Θαύμαζα την αισιοδοξία του που τον κρατούσε στη ζωή. Ήτανε σίγουρος ότι θα το ξεπερνούσε. Όταν αραιά και πού τον έπαιρνα τηλέφωνο, έβαζε την κοπέλα (που της υπαγόρευε ένα καινούργιο βιβλίο του για το χρώμα) να μου διαβάζει εδάφια. Η στενοχώρια μου βάραινε την καρδιά. Ωστόσο ζωντανός, εργατικός και γεμάτος πάθος για τη δουλειά του. Γι’ αυτό δεν μιλούσε ποτέ άσχημα για κανέναν, παρά το ότι μερικοί τον πίκραναν πολύ. Ήταν ευγενικός άνθρωπος και θαύμαζα πάντοτε την αφοσίωσή του, στα πνευματικά μας πράγματα. Τα λίγα κείμενά του, όπως και τα ποιήματα, ήταν καταστάλαγμα μιας ανήσυχης και τρυφερής ψυχής.
Στα βαφτίσια της κόρης μου της έφτιαξε ένα υπέροχο έργο με χρώματα παστέλ και γλυκιά αφιέρωση στην Εριφύλλη. Και όταν του ζήτησα να κάνει μερικά μαθήματα για ζωγραφική στους δικούς μου σπουδαστές της αρχιτεκτονικής σαν επισκέπτης καθηγητής, ήρθε ευχαρίστως οργανωμένος με δικές του διαφάνειες και περιεκτικούς προλόγους. Πιστεύαμε και οι δύο στη διδασκαλία του Μόραλη. Ο Μυταράς ήταν υπέροχος δάσκαλος και σπουδαίος ζωγράφος.
Τον θυμάμαι από τη σχολή, γιατί είχαμε συμπέσει στο εργαστήριο του Μόραλη, για δύο χρόνια. Εκπληκτικός σχεδιαστής και υπέροχος χειριστής του χρώματος. Η ενστικτώδης γραφή του και η εκπληκτική του ευχέρεια έκαναν φανερή την ικανότητα, αλλά και τη βεβαιότητα, της επιτυχούς εκβάσεως των έργων του. Όμως, αυτή την ικανότητα γραφής, που συγκροτεί και συνοψίζει το υψηλό επίπεδο του αισθητικού αποτελέσματος των έργων του, είναι δύσκολο να την… διαβάσει κανείς. Γιατί πιστεύω ότι χρειάζονται οξυμμένο μάτι και προωθημένη ικανότητα για να κατανοήσει κανείς αυτά τα έργα.Εύχομαι, μαζί με το καλό κατευόδιο για τον αείμνηστο φίλο, να αξιοποιηθεί για τον τόπο μας αυτή η σπουδαία πνευματική κληρονομιά που μας δώρισε».

Κώστας Παπανικολάου

Ο ζωγράφος Κώστας Παπανικολάου

Ο «υπέροχα αντιφατικός» Μυταράς

«Τον Δημήτρη Μυταρά τον γνώρισα σαν ζωγράφο πριν τον γνωρίσω σαν δάσκαλο. Είχε νεύρο σαν άνθρωπος και ήταν από τους ζωγράφους που τόλμησε να βγει από την ασφάλεια της προσωπικής του παιδείας και να κάνει έναν δρόμο δικό του. Ήταν ένας άνθρωπος που αναζητούσε το καινούργιο. Ενώ στο βάθος είχε συντηρητική ιδιοσυγκρασία, στην τέχνη είχε κάτι επαναστατικό.
Ήταν γενναιόδωρος με τους μαθητές του και ταυτόχρονα αυστηρός. Αυστηρός στο να τηρεί τις αρχές αυτού του κόσμου που είχε στο μυαλό του και να τον μεταδώσει στους μαθητές του, ενώ ταυτόχρονα ήταν αθώος και ανοιχτός σαν παιδί. Ο Μυταράς είχε εμπορικό δαιμόνιο. Είχε την ικανότητα να επιβάλλει στην αγορά αυτό που έκανε. Γι’ αυτό είχε και τέτοια εμπορική εκτός από καλλιτεχνική επιτυχία στο έργο του. Ενώ δεν ήταν Αμερικάνος, θα έλεγα ότι είχε αμερικάνικη ιδιοσυγκρασία. Ήταν ταυτόχρονα αυστηρός και χαλαρός. Παράλληλα, ενώ έδινε την εντύπωση σκληρού ανθρώπου, βοηθούσε πολύ κόσμο ανιδιοτελώς».

Άγγελος Αντωνόπουλος

Ο ζωγράφος Άγγελος Αντωνόπουλος

«Πολυδιάστατο ταλέντο και απλός άνθρωπος»

«Ήμουν μαθητής του και έγινα συνεργάτης του στο εργαστήριο από το 1989 έως το 2001. Ήταν ένας απλός άνθρωπος που δεν εκμεταλλευόταν το μεγάλο όνομα που είχε στο απόγειο της καριέρας του. Προτιμούσε να συναναστρέφεται με απλούς ανθρώπους της καθημερινότητας, από το να κάνει παρέα με κάποιους γνωστούς και διάσημους.
Ο Μυταράς δεν ήταν μόνο ζωγράφος. Ήταν ένας αυθεντικά πνευματικός άνθρωπος. Ένα πολυδιάστατο ταλέντο. Έγραφε ποίηση, αρθρογραφούσε σε έντυπα και σε εφημερίδες. Το πολυδιάστατο ταλέντο του μαρτυρούν το έργο του στο θέατρο με τα σκηνικά, οι εικονογραφήσεις βιβλίων και συλλογών.
Συγκράτησα τη στάση του απέναντι στα πράγματα: Πέραν του ότι ήταν από τους ανανεωτές του εκπαιδευτικού συστήματος, ήταν ένας άνθρωπος που έδινε μεγάλο κουράγιο στους νέους ανθρώπους, υποστηρίζοντάς τους μέσα από διάφορες ενέργειες. Αυτό ήταν κάτι που τον χαρακτήριζε. Ενθάρρυνε τους νέους ανθρώπους να ακολουθήσουν τον δρόμο της τέχνης παρά τις δυσκολίες και ήταν υποστηρικτικός. Η ουσία του εκπαιδευτικού του έργου ήταν ότι προσπαθούσε οι νέοι άνθρωποι να κατανοήσουν τη γλώσσα της ζωγραφικής.
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ήταν η βαθιά ευαισθησία του. Στεκόταν δίπλα όσους υπέφεραν. Αγαπούσε πολύ τα ζώα. Θυμάμαι τη μεγάλη του στενοχώρια όταν έχασε το Χόκνεϊ, τον αγαπημένο του σκύλο (του είχε δώσει το όνομα του ζωγράφου Ντέιβιντ Χόκνεϊ, τον οποίο θαύμαζε). Ήταν ένα μεγάλο πνεύμα και παράλληλα ένας απλός καθημερινός άνθρωπος που είχε την ικανότητα να εκφράζεται μέσα από τη ζωγραφική, δημιουργώντας έργα υψηλού επίπεδου».

Χρήστος Παλλαντζάς

Ο ζωγράφος Χρήστος Παλλαντζάς

«Ο δάσκαλος και άνθρωπος Δημήτρης Μυταράς»

«Η πρώτη συνάντηση που είχα με τον Δημήτρη Μυταρά ήταν μια χρόνια πριν την εισαγωγή μου στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, σε μια προσπάθεια να έχω μια γνώμη για το επίπεδο της φροντιστηριακής μου δουλειάς. Κρατώντας έναν μεγάλο φάκελο γεμάτο σχέδια και έγχρωμες σπουδές, τον συνάντησα και έμεινα έκπληκτος με την απλότητά του, την προσοχή και τον σεβασμό με τον οποίο έβλεπε τη δουλειά μου προσπαθώντας να με συμβουλέψει και να μου εξηγήσει, ενθαρρύνοντάς με ταυτόχρονα να συνεχίσω.
Αρκετό καιρό αργότερα, στο προκαταρκτικό εργαστήριο της σχολής, δάσκαλός μου πια, παρατηρώντας με να σχεδιάζω για ώρα το χέρι του μοντέλου που πόζαρε, πλησίασε για να μου επισημάνει ότι τη ζωγραφική δεν πρέπει να την προσεγγίζουμε με κόπο και προσπάθεια να αποδείξουμε, αλλά με συγκέντρωση και διάθεση παιχνιδιού. Αυτός ήταν ο δάσκαλος και άνθρωπος Δημήτρης Μυταράς.
Από το βιβλίο του προκαταρκτικού εργαστηρίου που μας είχε δοθεί με τίτλο “Γράμματα του Βικέντιου στο αδελφό του Τεό”, σε μετάφραση Σ. Σκιαδαρέση και με δική του επιλογή κειμένων, δανείζομαι μια από τις πρώτες παραγράφους που είχε ξεχωρίσει για τους μαθητές του: “Αν εξακολουθήσουμε να αγαπάμε ειλικρινά ό,τι πραγματικά είναι άξιο αγάπης και δεν σπαταλάμε την αγάπη μας σε ασήμαντα κι ανώφελα κι ανούσια πράγματα, σιγά-σιγά θα φωτιστούμε πιότερο και θα γίνουμε πιο δυνατοί”».

Χρύσα Βέργη

Η ζωγράφος Χρύσα Βέργη

Τα «καλύτερά μου έργα» είχαν έμπνευση τον Μυταρά…

«Ο Δημήτρης Μυταράς ήταν δάσκαλός μου στο Προκαταρτικό εργαστήριο της ΑΣΚΤ. Με εκείνον έστησα τις πρώτες, βασικές, χρωματικές μου ασκήσεις. Ήμουν μικρή και δεν είχα ιδέα από αυτά. Ήταν καθοριστικός: σ’ αυτόν οφείλω ότι σπούδασα ζωγραφική και όχι γλυπτική, όπως αρχικά σκεπτόμουν.
Θυμάμαι, την άνοιξη, μας είχε πάει όλο το Προκαταρκτικό στο δασάκι της Καισαριανής να δουλέψουμε. Εκεί, πρώτη φορά χαλαρή με αυτό που έκανα, ζωγράφισα δύο τοπιάκια, που μόλις τα είδε μου είπε “Αυτά είναι τα καλύτερά σου έργα”. Αν και δεν είχα καταλάβει τι ήταν αυτό που έκανε τα τοπιάκια μου “τα καλύτερά μου έργα”, χάρηκα πολύ, γιατί δεν χάιδευε αυτιά. Από τότε ανακαλώ συχνά εκείνα τα λόγια του.
Αν και μετέπειτα ήμουν μαθήτρια του Κεσσανλή και παρ’ όλο που είχε πια το δικό του εργαστήριο ζωγραφικής στη σχολή, όποτε τον χρειάστηκα ήταν εκεί, παρών, διαθέσιμος, προσηνής, ποτέ αφ’ υψηλού, ποτέ πομπώδης. Είχα πάντα μια γλυκιά σχέση κατανόησης, αγάπης, στήριξης και αποδοχής μαζί του. Το “Άριστα” που μου έβαλε στην πτυχιακή, ακολούθησε μια θερμή συστατική επιστολή προς την Beaux Arts στο Παρίσι.
Μέσα στις τρεις δεκαετίες της ενεργής πορείας μου στη ζωγραφική, όποτε τον έβλεπα μου έλεγε “σε παρακολουθώ!” και ήξερα ότι σήμαινε “προχώρα”! O Μυταράς, μαζί με τον Μόραλη και τον Τέτση, σηματοδοτεί για πολλούς από εμάς το τέλος μιας ολόκληρης εποχής στη διδασκαλία της ζωγραφικής στην ΑΣΚΤ, που διαμόρφωσε καθοριστικά πολλές γενιές ζωγράφων, με πολύ σημαντική πορεία, χωρίς να τους μετατρέπει σε μιμητές των δασκάλων τους».

Τάκης Μαυρωτάς

Ο Διευθυντής του Ιδρύματος Θεοχαράκη- Τάκης Μαυρωτάς

«Προσηλωμένος στην αποστολή του»

Φυσιογνωμία δυναμική και με πνευματική συγκρότηση πολυδύναμη, o Μυταράς, με διορατικότητα, αφοσίωση, πειθαρχία, τόλμη, έμπνευση και υπερβατική εμπιστοσύνη στο καλλιτεχνικό του ένστικτο, υπήρξε προσηλωμένος στην αποστολή του απέναντι στη ζωγραφική, έχοντας συναίσθηση ενός απέραντου καθήκοντος. Η τέχνη, εξάλλου, για τον ίδιο αποτελούσε αστείρευτη πηγή της ευδαιμονίας του, αφήνοντάς μας αδιάψευστο μάρτυρα το πολυδιάστατο και πολυσήμαντο εικαστικό του έργο.
Είχα το προνόμιο το 1989 να μου εμπιστευτεί την επιμέλεια της αναδρομικής του έκθεσης στην Πινακοθήκη Πιερίδη. Η ζωγραφική του, που δεν είναι μόνο παιχνίδι φόρμας και χώρου, μορφής και χρώματος, αλλά η ανάδειξη της πραγματικότητας και σχολιασμός της, μάγεψε τους χιλιάδες επισκέπτες, που εκφράστηκαν εγκωμιαστικά για το όλο εγχείρημα. Δύο χρόνια αργότερα μου ανέθεσε την έκθεσή του με τον αγαπημένο φίλο του, Χρίστο Καρά, στη Νέα Υόρκη στη Metropolis Art Gallery.
Η φιλία μας χρόνο με τον χρόνο δυνάμωνε και ποτέ δεν θα πάψω να εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου για τα τόσα πολλά που με δίδαξε. Η τέχνη του ήταν η έκφραση του κόσμου σε δράση. Στοχαστικός και διεισδυτικός, από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 έως και το 2008, απέφευγε κάθε τι περιγραφικό για να αφιερωθεί στο ουσιώδες. Η αγαπημένη του σύζυγος, Ζουζού, ήταν πάντα εκείνη που ενέπνεε κάθε του κίνηση και δράση και μαζί τους μοιράστηκα αξέχαστες εμπειρίες.
Ακολούθησαν πολλές συνεργασίες μας, όπως στις θεματικές εκθέσεις “Κίονες και πεσσοί”, “Η κληρονομιά του Απόλλωνα” και το 2008, με δική του προτροπή, μου ανέθεσε, μετά την αναγόρευσή του σε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, την επιμέλεια της έκθεσης “Ιστορώντας Μορφές” στο Ίδρυμα Β. & Μ. Θεχαράκη. Η ζωγραφική θεματολογία του, άλλωστε, περιστρέφεται γύρω από την ιστορία κάποιων ανθρώπων, κάποιων παθών και κάποιων συγκρούσεων, αποκαλύπτοντας ότι η ευδόνητη ευαισθησία, η θαλερή φαντασία και η πίστη του τον οδήγησαν στην υψηλή έκφραση της τέχνης του. Μια αλήθεια που επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά και στην έκθεση που επιμελήθηκα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες το 2014.
Ο Μυταράς συχνά μου έλεγε ότι η ομορφιά και η ζωή αποτελούν μια μορφή φαντασίας. Έτσι, με το βαρύμοχθο έργο του κατάφερε να αντιστρέψει τη φθορά του χρόνου και η αλήθεια της τέχνης του να ζει ανάμεσα στο απτό και το φανταστικό, το ορατό και το νοητό, κερδίζοντας το ύφος των αιώνων».

Έργο του Μυταρά με τίτλο «Πάρις»

Πάρις Κουρτζίδης:

Ο δημοσιογράφος Πάρις Κουρτζίδης

«Ο Μυταράς δεν ήταν ζωγράφος ήταν ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

Την άνοιξη του 2007 πρωτογνώρισα από τον ποιητή και επιστήθιο κοινό μας φίλο, τον Μύρωνα Ζολωτάκη, τον Δημήτρη Μυταρά, προκειμένου να δεχθεί να φιλοτεχνήσει (όπως και έγινε με ένα υπέροχο έργο του) το εξώφυλλο της προσωπικής μου έκδοσης «ο ΓΥΡΟΣ του ΚΟΣΜΟΥ μέσα από τα ήθη και τα έθιμα».

Τον επισκεφθήκαμε σπίτι του, μια τριώροφη μεζονέτα, στη Νέα Φιλοθέη, όπου ως χώρο κατοικίας είχε τον τρίτο όροφο, μόνο! Ακόμη και τα υπόγεια τα είχε «ταγμένα» στην τέχνη και στα χόμπι του! Εκεί είχε το εργαστήριο του, αλλά και την ανεκτίμητης αξίας συλλογή του με… κοχύλια! Σκοπίμως λοιπόν δεν μιλώ για έναν απλά σπουδαίο ζωγράφο. Ο Μυταράς όμως δεν ήταν μόνο ένας ανεκτίμητης αξίας καλλιτέχνης. Ήταν σπουδαίος άνθρωπος!

Ήταν και φιλόσοφος! Ήταν και ποιητής! Του άρεσε με τον Μύρωνα να γράφουν και να διαβάζουν ποίηση ολόκληρες νύχτες μέχρι τα ξημερώματα. Ήταν αμέτρητα τα βράδια που φιλοσοφούσαν. Μιλούσε για τη ζωή. Για την κοινωνία. Για την πολιτική. Σου μιλούσε και σε ταξίδευε. Γαλήνευες πραγματικά! Ήταν τόσο ήρεμος και ισορροπημένος άνθρωπος. Νοιαζόταν μόνο για το πώς θα πρόσφερε στην πατρίδα του, στην τέχνη, στην κοινωνία, στον άνθρωπο.
Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να ξέρουμε τι έχουμε και να το εκτιμούμε όταν το έχουμε, κι όχι όταν γίνεται Ιστορία. Κι όμως, μπορεί πάμπολλοι, εξίσου ή λιγότερο σπουδαίοι άνθρωποι, να τον εκτίμησαν, αλλά δυστυχώς υπήρξαν και αυτοί που δεν τον σεβάστηκαν.

Στην ίδια Κατηγορία


Το Axiaplus, θεωρεί δικαίωμα του αναγνώστη να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του μέσω του προφίλ που διατηρεί στο Facebook. Εντούτοις, τονίζουμε ρητά πως δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές οι οποίες εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο.

σχόλια